लिङ्गार्चनविधिक्रमः—शुद्धि, न्यास, आसनकल्पना, अभिषेक, स्तोत्र-प्रदक्षिणा
Adhyaya 27
ईशानः सर्वविद्यानाम् इति मन्त्रेण पूजयेत् पाद्यमाचमनीयं च विभोश्चार्घ्यं प्रदापयेत्
īśānaḥ sarvavidyānām iti mantreṇa pūjayet pādyamācamanīyaṃ ca vibhoścārghyaṃ pradāpayet
Sambahin ang Liṅga ng Panginoong sumasaklaw sa lahat sa pamamagitan ng mantra: “Īśānaḥ sarvavidyānām” (si Īśāna ang pinagmumulan ng lahat ng kaalaman). Pagkaraan, ihandog ang tubig na panghugas ng paa (pādya), ang tubig para sa ācamanīya (banal na pag-inom), at ang arghya (handog na paggalang) sa Makapangyarihang iyon.
Suta Goswami (narrating Shiva-puja procedure to the sages of Naimisharanya)
It prescribes a concrete sequence in Linga-puja—invoking Shiva as Īśāna through mantra and then honoring Him with pādya, ācamanīya, and arghya—showing that devotion is expressed through both sacred sound (mantra) and disciplined ritual offering.
By calling Him Īśāna and Vibhu, the verse presents Shiva as Pati—the sovereign, all-pervading Lord and the very source of vidyā (true knowledge) that removes pasha (bondage) from the pashu (individual soul).
A mantra-centered puja practice is highlighted: worship begins with a specific Shaiva mantra and proceeds with classical upacāras (pādya, ācamanīya, arghya), supporting inner purification and one-pointed devotion aligned with Shaiva discipline.