ददावंबापतिः शर्वो भवान्याश् च चलस्य च लब्ध्वा चक्षुस्तदा देवा इन्द्रविष्णुपुरोगमाः
dadāvaṃbāpatiḥ śarvo bhavānyāś ca calasya ca labdhvā cakṣustadā devā indraviṣṇupurogamāḥ
Noon, si Śarva—si Śiva, ang Panginoon ni Umā—ay nagkaloob ng banal na paningin; at ang mga Deva, na pinangungunahan nina Indra at Viṣṇu, pagkamit ng paningin, ay namasdan si Bhavānī at ang Panginoong matatag sa gitna ng nagbabagong daigdig.
Suta Goswami (narrating the Purva-Bhaga account to the sages of Naimisharanya)
It highlights Śiva as Pati (the Lord) whose anugraha grants true darśana—spiritual “sight”—implying that Linga-worship culminates not merely in ritual, but in Śiva’s grace revealing reality.
Śiva appears as Śarva and Umāpati, inseparable from Bhavānī (Śakti), and as the steady principle amid the moving world—indicating the transcendent Pati who illumines the pashus by removing ignorance.
The key practice implied is darśana through anugraha: in Pāśupata orientation, disciplined worship and inner yoga mature into Śiva’s grace, which grants right vision and loosens pasha (bondage).