Adhyaya 37

Verse 1

ऽनशनमृत गतिनिरूपणं नाम षट्त्रिंशो ऽध्यायः तार्क्ष्य उवाच / उदकुम्भप्रदानं मे कथयस्व यथातथम् / विधिना केन कर्तव्या कृतिरेषा जनार्दन

“(Ito ang) kabanatang tinatawag na ‘Paglalarawan ng hantungan ng mga namamatay sa pag-aayuno.’ Si Tārkṣya (Garuda) ay nagsabi: ‘Ipaliwanag mo sa akin, ayon sa katotohanan, ang pag-aalay ng banga ng tubig (udakumbha-dāna). Sa anong itinakdang pamamaraan dapat isagawa ang ritong ito, O Janārdana?’”

Verse 2

किंलक्षणाः केन पूर्णाः कस्य देया जनार्दन / कस्मिन् काले प्रदातव्या प्रेततृप्तिप्रसाधकाः

O Janārdana, ano ang mga tanda at katangian (ng mga handog na ito), sa ano ito dapat ganap na punuin, kanino ito dapat ibigay, at kailan ito dapat ihandog—yaong mga gawaing nagdudulot ng kasiyahan sa preta (kaluluwang yumao)?

Verse 3

श्रीकृष्ण उवाच / सत्यं पुनः प्रवक्ष्यामि उदकुम्भप्रदानकम् / प्रेतोद्देशेन दातव्या अन्नपानीयसंयुताः / विशेषेण महापक्षिन् प्रेतमुक्तिप्रदायकाः

Sinabi ni Śrī Kṛṣṇa: Muli kong ipahahayag ang katotohanan tungkol sa pag-aalay ng banga ng tubig (udakumbha-dāna). Ang gayong mga kaloob ay dapat ialay na nakatuon sa preta, kalakip ang handog na pagkain at inumin. Lalo na, O dakilang may pakpak (Garuda), ito’y nagbibigay ng paglaya sa preta.

Verse 4

द्वादशाहे च पण्मासे त्रैपक्षे वापि वत्सरे / उदकुम्भाः प्रदातव्या मार्गे तस्य सुखाय वै

Sa ikalabindalawang araw, sa paglipas ng anim na buwan, sa tatlong kalahating-buwan, o sa katapusan ng taon, dapat magbigay ng mga banga ng tubig bilang kawanggawa; tunay na ito’y nagbibigay-ginhawa sa kanya sa paglalakbay matapos ang kamatayan.

Verse 5

अहन्यहनि दातव्या उदकुम्भास्तिलैर्युताः / सुलिप्ते भूमिभागे तु पक्कान्नजलपूरिताः

Araw-araw, dapat maghandog ng mga banga ng tubig na may halong linga; at sa bahaging lupa na nilinis at pinahiran nang maayos, ilagay ang mga banga na puno ng tubig kasama ang lutong pagkain.

Verse 6

प्रेतस्य तत्र दातव्यं भाजनञ्च यदृच्छया / सुप्रीतस्तेन दत्तेन प्रेतो याम्यैः स गच्छति

Doon, dapat bigyan ang preta ng isang sisidlan (mangkok o lalagyan) ayon sa makakaya. Nalulugod siya sa handog na iyon, at saka siya nagpapatuloy kasama ng mga tagapaglingkod ni Yama.

Verse 7

द्वादशाहे विशेषेण उदकम्भान् प्रदापयेत् / विधिना तत्र सङ्कल्पय घटान् द्वादशसंख्यकान्

Lalo na sa ritwal ng ikalabindalawang araw, dapat ipamigay bilang kawanggawa ang mga banga ng tubig; at doon, ayon sa itinakdang paraan, gawin ang saṅkalpa para sa labindalawang banga, na bilang ay labindalawa.

Verse 8

एकाषि बर्धनी तत्र पक्वान्नफलपूरिता / विष्णुमुद्दिश्य दातव्या संकल्प्य ब्राह्मणे शुभे

Sa araw ng Ekādaśī, maghanda ng isang sisidlang pang-ritwal o bandeha na puno ng lutong pagkain at mga prutas; matapos gawin ang wastong saṅkalpa, ibigay ito sa isang karapat-dapat at mapalad na Brāhmaṇa, na iniaalay ang handog kay Panginoong Viṣṇu.

Verse 9

एको वै धर्मराजाय तेन तुष्टेन मुक्तिभाक् / चित्रगुप्ताय चैकं तु गतस्तत्र सुखी भवेत्

Kapag ang isang tao ay naghandog nang wasto kahit minsan lamang kay Dharmarāja (Yama), at nalugod Siya, ang tao’y nagkakamit ng bahagi sa moksha, ang paglaya. At kung minsan lamang siyang maghandog nang wasto kay Chitragupta, pagdating niya sa kanilang daigdig ay mamumuhay siyang masaya.

Verse 10

षोडशाद्याः प्रदातव्या माषान्नजलपूरिताः

Simula sa labing-anim na itinakdang handog, ang mga ito’y dapat ibigay—na punô ng pagkain mula sa itim na munggo (māṣa) at tubig.

Verse 11

उक्त्रान्तिश्राद्धमारभ्य श्राद्धषोडषोडशकस्य तु / षोडशब्राह्मणानान्तु एकैकं विनिवदयेत्

Mula sa śrāddha ng paglilibing, at sa buong hanay ng labing-anim na śrāddha, dapat maghandog nang may paggalang (ng ritwal at mga alay) sa labing-anim na Brāhmaṇa, itinalaga nang isa-isa.

Verse 12

एकादशाहात्प्रभृति देयो नित्यं दृढाह्वयः / पक्वान्नजलपूर्णो हि यावत् संवत्सरं दिनम्

Mula sa ika-labing-isang araw pataas, dapat magbigay araw-araw ng handog na tinatawag na Dṛḍhāhvaya—binubuo ng lutong pagkain at tubig—na ipagpatuloy sa bawat araw hanggang sa makumpleto ang isang taon.

Verse 13

जलपात्राणि वृद्धानि दत्तानिघटकानि च / एका वै वर्धनी तत्र तस्यां पात्रन्तु वंशजम्

Ang mga lumang sisidlang-tubig at ang mga palayok na inialay bilang dāna ay dapat ding ihain. Sa mga iyon ay may isang sisidlan na tinatawag na “vardhanī”; sa sisidlang iyon, dapat ituring na tatanggap ang isang karapat-dapat na kaugnay ng sariling angkan (ibig sabihin, ang handog ay iniuukol sa nararapat na kamag-anak sa lahi).

Verse 14

वस्त्रेणाच्छादयेत् तान्तु पूजयित्वा सुगन्धिभिः / ब्राह्मणेभ्यो विशेषेण जलपूर्णानि दापयेत्

Takpan ito ng tela at, matapos parangalan ng mababangong sangkap, lalo na’y maghandog sa mga Brahmana ng mga sisidlang punô ng tubig.

Verse 15

अहन्यहनि सङ्कल्प्य विधिपूर्वं खगेश्वर / ब्राह्मणाय कुलीनाय वेदवृत्तयुताय च

O Hari ng mga ibon (Garuda), araw-araw ay magtakda ng wastong saṅkalpa at sundin ang itinakdang pamamaraan; at ibigay ang handog sa isang Brahmanang marangal ang angkan, namumuhay ayon sa Veda at may asal na Vedic.

Verse 16

विद्यावृत्तवते देयं मूर्खे तन्न कदाचन / समर्थो वेदवृत्ताढ्यस्तारणे तरणे ऽपि च

Ibigay ang kawanggawa sa taong may karunungan at mabuting asal; huwag kailanman sa mangmang. Ang may kakayahan—mayaman sa kaalamang Vedic at wastong pag-uugali—ay tunay na sandigan: sa pagtulong tumawid at sa mismong pagtawid.