Pādukā-Vandana and the Ananta Padmāsana: Mantra-Body of Śiva-Śakti
ह्रीं श्रीं निवृत्त्यादि कला पृथिव्यादितत्त्व मनन्तादिभुवनमोङ्कारादिवर्णम् / हकारादिनवात्मकपदः सद्योदातादिमन्त्रः ह्रां हृदयाद्यङ्गः / एवं मन्त्रमहेश्वर सिद्धविद्यात्मकः परामृतार्णवः सर्वभूतो दिक्समस्तषडङ्गः सदाशिवार्णवपयः पूर्णोदधिपक्षश्रीमानास्पदात्मकः विद्योमापूर्णज्ञत्वकर्तृत्वलक्षणज्येष्ठाचक्ररुद्रशक्त्यात्मककर्णि कः / नवशक्तिशिवादिभिर्मूलमण्डलत्रयकुजात्मकोत्पन्नापद्मासनपादुकां पूजयामि नमः
hrīṃ śrīṃ nivṛttyādi kalā pṛthivyāditattva manantādibhuvanamoṅkārādivarṇam / hakārādinavātmakapadaḥ sadyodātādimantraḥ hrāṃ hṛdayādyaṅgaḥ / evaṃ mantramaheśvara siddhavidyātmakaḥ parāmṛtārṇavaḥ sarvabhūto diksamastaṣaḍaṅgaḥ sadāśivārṇavapayaḥ pūrṇodadhipakṣaśrīmānāspadātmakaḥ vidyomāpūrṇajñatvakartṛtvalakṣaṇajyeṣṭhācakrarudraśaktyātmakakarṇi kaḥ / navaśaktiśivādibhirmūlamaṇḍalatrayakujātmakotpannāpadmāsanapādukāṃ pūjayāmi namaḥ
Hrīṃ at Śrīṃ—ang mantrang ito’y naglalaman ng mga kalā na nagsisimula sa Nivṛtti, ng mga tattva na nagsisimula sa Daigdig (Pṛthivī), ng mga daigdig na nagsisimula sa Ananta, at ng mga tunog na nagsisimula sa Oṃ. Ito ang siyam-na-bahaging pormula na nagsisimula sa ‘ha’, ang hanay ng mantra na nagsisimula sa Sadyojāta, at ang ‘hrāṃ’ bilang puso (hṛdaya) at iba pang mga sangkap (aṅga). Kaya ang Maheśvara bilang mantra—na likas na ganap na vidyā—ay nahahayag bilang Kataas-taasang Karagatan ng Amṛta, lumalaganap sa lahat ng nilalang, na may anim na sangkap na umaabot sa lahat ng direksiyon; bilang dagat ng diwa ni Sadāśiva, maringal na sandigan ng ganap na lawak ng karagatan; bilang karṇikā (gitnang ubod) na binubuo ng Vidyā, kapunuan na tulad ng langit, ganap na pagkaalam at kapangyarihang kumilos, na may tanda ng Jyeṣṭhā-cakra kasama ang Rudra-Śakti. Kasama ang siyam na Śakti at mga anyong nagsisimula kay Śiva—sumibol mula sa ugat at tatlong maṇḍala—sinasamba ko, nang may pagpupugay, ang Padmāsana at ang mga pādukā.
Lord Viṣṇu (in instruction to Garuḍa), within a mantra–pūjā/vidhi passage
Concept: Microcosm–macrocosm identity via mantra: phonemes, tattvas, kalās, and deities form one integrated ‘mantra-śarīra’.
Vedantic Theme: Non-dual pervasion (sarva-bhūta-vyāpti) and the unity of knowledge-power (vidyā-śakti) with agency (kartṛtva) under Īśvara; contemplative integration of categories dissolves fragmentation.
Application: Use structured visualization: correlate mantra parts (bīja/varṇa), bodily loci (aṅga/ṣaḍaṅga), and cosmological principles (tattva/kalā) during japa to stabilize attention and deepen meaning.
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
Type: subtle-body/mandala
Related Themes: Garuda Purana ritual-vidyā sections describing nyāsa, ṣaḍaṅga, maṇḍala, and mantra-deha (contextual internal linkage)
This verse frames hrīṃ and śrīṃ as seed-syllables that encode cosmic principles (kalās, tattvas, worlds, and phonemes), making the mantra a condensed form of the deity and the universe for ritual worship.
It explicitly mentions ‘hrāṃ’ as the heart and other aṅgas, and describes the mantra as having the six limbs extending to all directions—indicating a nyāsa-style ritual mapping of mantra power onto the practitioner and space.
Approach mantra-recitation with clarity of meaning and disciplined method: treat the mantra as a complete sacred system (sound, body-mapping, and intention), and keep the practice ethically grounded (śauca, restraint, and devotion).