Adhyaya 227

Verse 1

नाम षड्विंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः सूत उवाच / विष्णुभक्तिं प्रवक्ष्यामि यया सर्वमवाप्यते / यथा भक्त्या हरिस्तुष्येत्तथा नान्येन केनचित्

Sinabi ni Sūta: “Ipapaliwanag ko ang bhakti o debosyon kay Panginoong Viṣṇu; sa pamamagitan nito natatamo ang lahat. Kung paanong nalulugod si Hari sa debosyon, gayon din, walang ibang bagay na makapagpapasaya sa Kanya nang tulad nito.”

Verse 2

महतः श्रेयसो मूलं प्रसवः पुण्यसन्ततेः / जीवितस्य फलं स्वादु नियतं स्मरणं हरेः

Ang ugat ng pinakadakilang kabutihan ay ang pagsilang ng walang putol na agos ng kabutihang-loob at merito; at ang matamis at tiyak na bunga ng buhay ng tao ay ang palagiang pag-alaala kay Hari (Viṣṇu).

Verse 3

तस्मात्सेवा बुधैः प्रोक्ता भक्तिसाधनभूयसी / ते भक्ता लोकनाथस्य नामकर्मादिकीर्तने

Kaya’t ipinahayag ng mga pantas na ang sevā (paglilingkod) ang pangunahing paraan upang linangin ang bhakti. Ang mga debotong iyon ay abala sa pagpupuri at pagsasalaysay sa Panginoon ng mga daigdig—sa Kanyang mga pangalan, mga gawa, at iba pang kaluwalhatian.

Verse 4

मुञ्चन्त्यश्रूणि संहर्षाद्ये प्रहृष्टनूरुहाः / जगद्धातुर्महेशस्य दिव्याज्ञाचरणा वयम्

Yaong sa tindi ng galak ay tumitindig ang balahibo sa katawan ay nagbubuhos ng luha ng pagkalugod; at kami naman ay mga tagapagpatupad ng banal na utos ni Maheśa, ang Dakilang Panginoon na sumasaklolo at sumusuporta sa sanlibutan.

Verse 5

इह नित्यक्रियाः कुर्युः स्निग्धा ये वैष्णवास्तु ते / ब्रह्माक्षरं न शृण्वन्वै तया भगवतेरितम्

Sa mundong ito, ang mga Vaiṣṇava na may lambing at pananampalataya ay dapat gumanap ng mga araw-araw na tungkuling itinakda. Ngunit kung hindi nila pinakikinggan ang banal na pantig ng Brahman (mantra/aral) ayon sa iniutos ni Bhagavān, hindi nila ganap na natutupad ang itinakda ng Panginoon.

Verse 6

प्रणामपूर्वकं भक्त्या यो वदेद्वैष्णवो हि सः / तद्भक्तजनवात्सल्यं पूजनं चानुमोदनम्

Ang nagsasalita nang may debosyon, na nauuna sa mapitagang pagpupugay—siya nga ay isang tunay na Vaiṣṇava. May malasakit siya sa mga deboto ng Panginoon, sinasamba at iginagalang sila, at masayang sumasang-ayon at nakikituwa sa gayong pagsamba.

Verse 7

तत्कथाश्रवणे प्रीतिरश्रुनेत्राङ्गविक्रियाः / येन सर्वात्मना विष्णौ भक्त्या भावो निवेशितः

Sa pakikinig sa mga banal na salaysay Niya, sumisibol ang galak; napupuno ng luha ang mga mata at nanginginig ang mga sangkap dahil sa debosyon—sa gayon, buong pagkatao ay naihahandog ang damdamin kay Panginoong Viṣṇu sa pamamagitan ng bhakti.

Verse 8

विप्रेभ्यश्च कृतात्मत्वान्महाभागवतो हि सः / विश्वोपकरणं नित्यं तदर्थं सङ्गवर्जनम् / स्वयमभ्यर्चनञ्चैव यो विष्णुञ्चोपजीवति

Dahil sa pagpipigil-sa-sarili at tapat na debosyon, siya ay tunay na dakilang Bhāgavata: palagi siyang gumagawa para sa kapakanan ng daigdig, iniiwan ang mga pagkapit sa makamundo para sa layuning iyon, nagsasagawa ng pagsamba sa sariling kamay, at nabubuhay na umaasa kay Panginoong Viṣṇu.

Verse 9

भक्तिरष्टविधा ह्येषा यस्मिन्म्लेच्छो ऽपि वर्तते / स विप्रेन्द्रो मुनिः श्रीमान्स याति परमां गतिम्

Ang debosyong ito ay tunay na may walong anyo; kahit masumpungan pa sa isang mleccha (nasa labas ng kulturang Veda), ang taong iyon ay nagiging pinakadakila sa mga brahmin, isang kagalang-galang na muni, pinagpala—at nararating ang pinakamataas na kalagayan.

Verse 10

तस्मै देयं ततो ग्राह्यं स च पूज्यो यथा हरिः / स्मृतः संभाषितो वापि पूजितो वा द्विजोत्तमः / पुनाति भगवद्भक्तश्चण्डालो ऽपि यदृच्छया

Sa gayong tao dapat magbigay, at maaari ring tumanggap mula sa kanya; siya’y dapat igalang na gaya ni Hari. O pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang, kahit alalahanin lamang, kausapin, o parangalan—ang deboto ng Panginoon ay nakapagpapadalisay sa iba, kahit siya’y isang caṇḍāla, ayon sa kalooban ng Maykapal.

Verse 11

दयां कुरु प्रपन्नाय तवास्मीति च यो वदेत् / अभयं सर्वभूतेभ्यो दद्यादेतद् व्रतं हरेः

Ang sinumang magsabi, “Maawa Ka sa sumuko; ako’y sa Iyo,” ay dapat magbigay ng kawalang-takot sa lahat ng nilalang—ito ang banal na panata ni Hari (Vishnu).

Verse 12

मन्त्रजापिसहस्रेभ्यः सर्ववेदान्तपारगः / सर्ववेदान्तवित्कोट्यां विष्णुभक्तो विशिष्यते

Sa libu-libong nag-uulit lamang ng japa-mantra, bihira ang nakatawid sa kabilang pampang ng buong Vedānta; at kahit sa gitna ng napakaraming nakaaalam ng Vedānta, ang deboto ni Panginoong Vishnu ang itinuturing na pinakadakila.

Verse 13

एकान्तिनः स्ववपुषा गच्छन्ति परमं पदम् / एकान्तेन समो विष्णुस्तस्मादेषां परायणः

Ang mga may iisang-tutok na debosyon (sa iisang Panginoon) ay dumarating sa kataas-taasang kalagayan sa sarili nilang anyo. Sa gayong pag-iisang-diwa, si Vishnu ay nagiging lubhang malapit at madaling lapitan; kaya Siya ang kanilang sukdulang kanlungan at huling hantungan.

Verse 14

यस्मादेकान्तिनः प्रोक्तास्तद्भागवतचेतसः / प्रियाणामपि सर्वेषां देवदेवस्य सुप्रियः

Kaya sila’y tinatawag na mga iisang-isip na deboto, sapagkat ang kanilang puso’y nakalubog sa Bhagavān. Bagama’t minamahal ng lahat, sila ang lalong minamahal ng Deva-deva, ang Diyos ng mga diyos.

Verse 15

आपत्स्वपि सदा भस्य भक्तिरव्यभिचारिणा / या प्रीतिरधिका विष्णोर्विषयेष्वनपायिनी

Kahit sa oras ng kapahamakan, laging panatilihin ang debosyong di-nalilihis—upang ang pag-ibig kay Panginoong Vishnu ay manatiling pinakamataas at hindi lumisan, kahit sa gitna ng mga bagay at karanasang makamundo.

Verse 16

विष्णुं संस्मरतः सा मे हृदयान्नोपसर्पति / दृढभक्तो ऽपि वेदादिसर्वशास्त्रार्थपारगः

Habang lagi kong inaalala si Viṣṇu, hindi siya lumalapit sa aking puso. Kahit ang tao’y matatag sa bhakti at bihasa sa kahulugan ng lahat ng kasulatan mula sa Veda, ang paggunita kay Viṣṇu ang naglalayo sa panloob na pagkaligalig.

Verse 17

यो न सर्वेश्वरे भक्तस्तं विद्यात्पुरुषाधमम् / नाधीतवेदशास्त्रो ऽपि न कृतो ऽध्वरसम्भवः / यो भक्तिं वहते विष्णौ तेन सर्वं कृतं भवेत्

Kilalanin na ang hindi deboto sa Panginoon ng lahat ay siyang pinakamababa sa mga tao. Kahit nag-aral siya ng Veda at mga śāstra, para bang hindi niya nagawa ang mga handog na ritwal na isinilang sa dambana. Ngunit ang nagdadala ng bhakti kay Viṣṇu—sa kanya, ang lahat ay itinuturing na natupad.

Verse 18

यज्वानः क्रतुमुख्यानां वेदानां पारगा अपि / न तां यान्ति गतिं भक्ता यां यान्ति मुनिसत्तमाः

Kahit yaong nagsasagawa ng mga yajña—pinakamataas sa mga ritwal—at kahit yaong ganap na bihasa sa mga Veda, hindi nila nararating ang dakilang hantungan na nararating ng pinakamahuhusay na muni.

Verse 19

यः कश्चिद्वैष्णवो लोके मिथ्याचारो ऽप्यनाश्रमी / पुनाति सकलांल्लोकान्सहस्रांशुरिवोदितः

Sinumang Vaiṣṇava sa mundong ito—kahit may maling asal at hindi nakapirmi sa alinmang āśrama—ay nakapagpapadalisay pa rin sa lahat ng daigdig, gaya ng pagsikat ng araw na may sanlibong sinag.

Verse 20

ये नृशंसा दुरात्मानः पापाचररतास्तथा / ते ऽपि यान्ति परं स्थानं नारायणपरायणाः

Kahit ang malulupit, masamang-loob, at nahuhumaling sa kasalanan—kung sila’y lubos na nakatuon kay Nārāyaṇa—sila man ay nakararating sa kataas-taasang tahanan.

Verse 21

दृढा जनार्दने भक्तिर्यदैवाव्यभिचारिणी / तदा कियत्स्वर्गसुखं सैव निर्वाणहेतुका

Kapag ang matatag na debosyon kay Janārdana (Panginoong Viṣṇu) ay naging di-nagbabago at di-napuputol, ano pa ang halaga ng ligaya sa langit? Ang debosyong iyon mismo ang sanhi ng kalayaan (nirvāṇa).

Verse 22

भ्राम्यतां तत्र संसारे नराणां कुर्मदुर्गमे / हस्तावलम्बने ह्येकं येन तुष्येज्जनार्दनः / न शृणोति गुणान्दिव्यान्देवदेवस्य चक्रिणः / स मरो बधिरो ज्ञेयः सर्वधर्मबहिष्कृतः

Habang ang mga tao’y pagala-gala sa samsara—mahirap tawirin na parang kuta ng pagong—may iisang tiyak na mahahawakan na ikalulugod ni Janārdana (Panginoong Viṣṇu). Ang hindi nakikinig sa mga banal na katangian ng Panginoong may Chakra, ang Diyos ng mga diyos, ay dapat kilalaning naliligaw at bingi, itinakwil sa lahat ng dharma.

Verse 23

नाम्नि संकीर्तिते विष्णोर्यस्य पुंसो न जायते / शरीरं पुलकोद्भासि तद्भवेत्कुणपोपमम्

Kapag inaawit o binibigkas ang Pangalan ni Panginoong Viṣṇu, at sa isang tao’y walang pangingilabot na banal, walang pagtayo ng balahibo, ang katawan niya’y dapat ituring na parang bangkay lamang.

Verse 24

यस्मिन्भक्तिर्द्विजश्रेष्ठ मुक्तिरप्यचिराद्भवेत् / निविष्टमनसां पुंसां सर्वथा वृजिनक्षयः

O pinakamahusay sa mga dalawang-ulit na isinilang, sa sinumang sumibol ang debosyon, ang kalayaan (moksha) ay darating nang di magtatagal; at sa mga taong ang isip ay lubos na nakalubog dito, ang pagkapawi ng kasalanan ay nagaganap sa lahat ng paraan.

Verse 25

स्वपुरुषमभिवीक्ष्य पाशहस्तं वदति यमः किल तस्य कर्णमूले / परिहर मधुसूदनप्रापन्नन्प्रभुरहमन्यनृणां न वैष्णवानाम्

Nang makita ni Yama ang sarili niyang alagad na may hawak na lubid na panghila, sinasabing ibinulong niya sa tainga nito: “Iwan mo siya—sumilong na siya kay Madhusūdana (Viṣṇu). Ako ang panginoon ng ibang tao, hindi ng mga Vaiṣṇava.”

Verse 26

अपि चेत्सुदुराचारो भजते मामनन्यभाक् / साधुरेव स मन्तव्यः सम्यगव्यवसितो हि सः

Kahit ang isang tao ay may lubhang masamang asal, kung siya’y sumasamba sa Akin nang may tanging debosyon, siya’y dapat ituring na banal; sapagkat ang kanyang pasiya ay nakatuon sa tama.

Verse 27

क्षिप्रं भवति धर्मात्मा शश्वच्छान्तिं स गच्छति / विप्रेन्द्र प्रतिजानीहि विष्णुभक्तो न नश्यति

Siya’y agad nagiging matuwid at nakakamit ang walang hanggang kapayapaan. O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, alamin ito bilang banal na katiyakan: ang deboto ni Viṣṇu ay hindi kailanman mapapahamak.

Verse 28

धर्मार्थकामः किं तस्य मुक्तिस्तस्य करे स्थिता / समस्तजगतां मूलं यस्य भक्तिः स्थिरा हरौ

Para sa may matatag na debosyon kay Hari, ano pa ang kailangan niya sa dharma, artha, at kāma? Ang moksha mismo ay tila nasa kanyang palad, sapagkat ang gayong bhakti ang ugat ng lahat ng daigdig.

Verse 29

दैवी ह्येषा गुणमयी हरेर्माया दुरत्यया / तमेव ये प्रपद्यन्ते मायामेतां तरन्ति ते

Tunay na ang banal na Māyā ni Hari, na binubuo ng mga guṇa, ay mahirap tawirin; ngunit yaong sumisilong sa Kanya lamang ay nakakatawid sa Māyā na ito.

Verse 30

किं यज्ञाराधने पुंसा शिष्यते हरिमेधसाम् / भक्त्यैवाराध्यते विष्णुर्नान्यत्तत्रोपकारकम्

Ano pa ang maituturo sa mga ang pag-unawa ay nakatuon kay Hari tungkol sa pagsamba sa pamamagitan ng yajña? Si Viṣṇu ay sinasamba sa pamamagitan ng bhakti lamang; wala nang ibang tunay na nakatutulong doon.

Verse 31

न दानैर्विविधैर्दत्तैः पुष्पैर्नैवानुलेपनैः / तोषमेति महात्मासौ यथा भक्त्या जनार्दनः

Ang Kataas-taasang Panginoon na si Janārdana ay hindi tunay na nalulugod sa sari-saring handog, ni sa mga bulaklak, ni sa pagpapahid ng pabango; nalulugod Siya, gaya ng nararapat, sa bhakti—tapat na debosyon—lamang.

Verse 32

संसारविषवृक्षस्य द्वे फले ह्यमृतोपमे / कदाचित्केशवे भक्तिस्तद्भक्तैर्वा समागमः

Sa makamandag na punò ng saṃsāra, may dalawang bungang tunay na tulad ng amṛta: kung minsan ay bhakti kay Keśava, at kung minsan ay pakikisama at pakikipagtagpo sa Kanyang mga deboto.

Verse 33

पत्रेषु पुष्पेषु फलेषु तोयेष्वकष्टलभ्येषु सदैव सत्सु / भक्त्यैकलभ्ये पुरुषे पुराणे मुक्त्यैकलाभे क्रियते प्रयत्नः

Kung may mga dahon, bulaklak, bunga at tubig—mga bagay na laging naririyan at madaling makuha nang walang hirap—bakit ang pagsisikap ay iniuukol lamang sa Sinaunang Kataas-taasang Purusha, na natatamo lamang sa bhakti at ang tanging bunga ay moksha, ang paglaya?

Verse 34

आस्फोटयन्ति पितरः प्रनृत्यन्ति पितामाहः / वैष्णवोस्मत्कुले जातः स नः सन्तारयिष्यति

Pumalakpak ang mga Pitṛ, at sumasayaw sa galak ang mga ninuno: “Isang deboto ni Viṣṇu ang isinilang sa aming angkan—siya ang magliligtas sa amin, magtatawid sa amin.”

Verse 35

अज्ञानिनः सुखरे समधिक्षिपन्तो यत्पापिनो ऽपि शिशुपालसुयोधनाद्याः / मुक्तिं गताः स्मरणमात्रविधूतपापाः कः संशयः परमभक्तिमतां जनानाम्

Maging ang mangmang na padalus-dalos sa pagbatikos, at maging ang mga makasalanang gaya nina Śiśupāla at Suyodhana—na nahugasan ang kasalanan sa pag-alaala lamang—ay nakaabot sa moksha. Kaya ano pang pag-aalinlangan sa paglaya ng mga taong may sukdulang bhakti?

Verse 36

शरमं तं प्रपन्ना ये ध्यानयोगविवर्जिताः / ते ऽपि मृत्युमतिक्रम्य यान्ति तद्वैष्णवं पदम्

Kahit yaong walang disiplina sa dhyāna-yoga ngunit kumakalinga sa Kanya (sa Panginoon)—sila man ay lumalampas sa kamatayan at nakakamtan ang tahanang Vaiṣṇava.

Verse 37

भवोद्भवक्लेशशतैर्हतस्तथा परिभ्रमन्निन्द्रियरन्ध्रकैर्हयैः / नियम्यतां माधव ! मे मनोहयस्त्वदङ्घ्रिशङ्कौ दृढभक्तिबन्धने

Wasak ng daan-daang pagdurusang mula sa pag-iral sa sansara, at pinapagala ng mga kabayong pandama na dumaraan sa mga lagusan—O Mādhava, pakiwatak ang renda ng kabayong-isip ko at itali ito nang matatag sa tulos ng Iyong mga paa sa lubid ng matibay na bhakti.

Verse 38

विष्णुरेव परं ब्रह्म त्रिभेदमिह पठ्यते / वेदसिद्धान्तमार्गेषु तन्न जानन्ति मोहिताः

Si Viṣṇu lamang ang Kataas-taasang Brahman; dito’y itinuturo na may tatlong pagkakaiba. Ngunit ang mga nalilinlang ay hindi nauunawaan ang katotohanang iyon, kahit sa mga landas na nakabatay sa Veda at sa mga itinatag na pasya nito.