
Dhyāna of Hari as the Nirguṇa Witness (Ātman), and the Attainment of Viṣṇu’s Realm
Ipinagpapatuloy ng kabanatang ito ang pagtatatag ng mga unang simulain sa Brahma Khanda at lumilipat mula sa debosyonal na pagkakakilanlan sa Panginoon tungo sa tiyak na paraan ng pagninilay: sa dhyāna, nahahayag si Hari bilang Siya na dapat pagnilayan at bilang katotohanang natatanto sa pagninilay. Ipinahahayag ni Hari ang Kanyang sarili bilang Vāsudeva at bilang Kataas-taasang Ātman na nananahan sa mga katawan bilang kamalayan ngunit ganap na hindi nakagapos. Dumaraan ang turo sa sunud-sunod na pag-aalis—katawan at mga pandama, saka isip, saka talino—upang ilarawan ang Panginoon bilang panloob na nakakabatid at saksi ng lahat ng gawain nang hindi nakikilahok. Ipinakikilala ang tatlong kalagayan (gising, panaginip, mahimbing na tulog) upang ipakita ang Sarili bilang palagiang saksi, at nagtatapos sa pahayag ng Turiya: dalisay na kamalayan na lampas sa mga guṇa. Sa wakas, inuugnay ang aral sa pagsasanay at bunga: ang marurunong na nagmumuni ay nakakamit ang Kataas-taasang Tahanan at nagiging “kauri ng Kanyang kalikasan,” at ang tuloy-tuloy na pagbigkas ay nagdadala sa kaharian ni Viṣṇu—paghahanda sa mga susunod na kabanata tungkol sa ritwal, karma, at mga kalagayan matapos ang kamatayan sa balangkas ng di-dalawang saksi.
Verse 1
ऽध्यायः हरिरुवाच / ध्यायिभिः प्रोच्यते ध्येयो ध्यानेन हरिरीश्वरः
Wika ni Hari: Ipinahahayag ng mga nagmumuni ang Dapat pagnilayan; sa pamamagitan ng pagninilay, si Hari—ang Panginoon—ay natatanto.
Verse 2
तच्छृणुष्व महेशान सर्वपापविनाशनम् / विष्णुः सर्वेश्वरो ऽनन्तः षड्भिर्भूपरिवर्जितः
Makinig ka, O Maheshāna—ang aral na ito’y pumupuksa sa lahat ng kasalanan: si Viṣṇu ang Panginoon ng lahat, ang Walang-Hanggan, at lampas sa anim na kalagayang makalupa.
Verse 3
वासुदेवो जगन्नाथो ब्रह्मात्मास्म्यहमेव हि / देहिदेहस्थितो नित्यः सर्वदेहविवर्जितः
Ako lamang si Vāsudeva, ang Panginoon ng sansinukob. Ako ang Kataas-taasang Sarili (Brahman). Bilang kamalayang nananahan sa loob ng katawan, ako’y walang-hanggang nasa lahat ng katawan, ngunit ganap na malaya sa lahat ng katawan.
Verse 4
देहधर्ंमविहीनश्च क्षराक्षरविवर्जितः / षड्विधेषु स्थितो द्रष्टा श्रोता घ्राता ह्यतीन्द्रियः
Walang kaugnayan sa mga tungkulin at batas ng katawan, at lampas sa kapwa nabubulok at di-nabubulok. Sa loob ng anim na anyo, nananatili Siya bilang Saksi—ang nakakakita, nakaririnig, at nakaaamoy—ngunit higit pa sa mga pandama.
Verse 5
तद्धर्ंमरहितः स्रष्टा नामगोत्रविवर्जितः / मन्ता मनः स्थितो देवो मनसा परिवर्जितः
Ang Lumikha na yaon ay walang mga katangiang naglilimita at lampas sa gayong mga dharma; walang pangalan at walang angkan. Siya ang Panloob na Nakaaalam na nananahan sa isip; ngunit ang Banal na iyon ay lampas sa isip at di naaabot ng guniguni ng pag-iisip.
Verse 6
मनोधर्ंमविहीनश्च विज्ञानं ज्ञानमेव च / बोद्धा बुद्धिस्थितः साक्षी सर्वज्ञो बुद्धिवर्जितः
Wala Siya sa mga katangian ng isip; Siya mismo ang dalisay na kamalayan at tunay na kaalaman. Siya ang Nakaaalam, nananahan sa talino bilang panloob na Saksi—lubos na nakaaalam, ngunit di naaapektuhan at di nakasalalay sa talino.
Verse 7
बुद्धिधर्ंमविहीनश्च सर्वः सर्वगतो मनः / सर्वप्राणिविनिर्मुक्तः प्राणधर्ंमविवर्जितः
Ang isip na yaon ay walang dharma ng katalinuhan; ito’y laganap sa lahat at nakararating saanman. Ito’y hiwalay sa lahat ng nilalang, at malaya sa dharma (mga gampanin) ng hiningang-buhay.
Verse 8
प्राणप्राणो महाशान्तो भयेन परिवर्जितः / अहङ्कारादिहीनश्च तद्धर्ंमपरिवर्जितः
Siya ang buhay sa loob ng lahat ng may buhay, lubhang mapayapa at malaya sa takot. Wala sa Kanya ang pagkamakasarili (ahaṅkāra) at iba pang katulad nito, at hindi Siya kailanman lumilihis sa sarili Niyang dharma (likas na kalikasan).
Verse 9
तत्साक्षी तन्नियन्ता च परमानन्दरूपकः / जाग्रत्स्वप्नसुषुप्तिस्थस्तत्साक्षी तद्विवर्जितः
Siya ang Saksi ng lahat, at Siya rin ang Tagapamahala nito; ang Kanyang likas ay sukdulang kaligayahan (ānanda). Sa mga kalagayang gising, panaginip, at mahimbing na tulog, nananatili Siyang Saksi—ngunit di Siya nadadapuan ng mga ito at lampas Siya sa mga ito.
Verse 10
तुरीयः परमो धाता दृग्रूपो गुणवर्जितः / मुक्तो बुद्धो ऽजरो व्यापी सत्य आत्मास्म्यहं शिवः
Ako ang Turiya, ang Ikaapat na Kalagayan, ang Kataas-taasang Tagapagtaguyod; likas na dalisay na kamalayang-saksi, malaya sa mga guṇa. Malaya at gising, di-nabubulok at sumasaklaw sa lahat—tunay ang Sarili: Ako si Śiva.
Verse 11
एवं ये मानवा विज्ञा ध्यायन्तीशं परं पदम् / प्राप्नुयुस्ते च तद्रूपं नात्र कार्या विचारणा
Kaya nga, ang marurunong na tao na nagmumuni sa Panginoon—ang Kataas-taasang Tahanan—ay makaaabot sa kalagayang iyon at magiging kasing-likas Niya. Dito’y wala nang dapat pag-alinlangan o pagtalakay pa.
Verse 12
पठेद्य एतत्सततं विष्णुलोकं स गच्छति
Sinumang patuloy na bumibigkas nito ay makararating sa daigdig ni Viṣṇu (Viṣṇuloka).
They are the classical transformations/conditions associated with embodied existence (commonly: birth, existence, growth, transformation, decay, destruction). The chapter uses them to mark the Lord as beyond all bodily change.
The text describes the Self as consciousness that illumines bodily and mental processes as a witness (sākṣin). Because witnessing does not require identification with what is witnessed, the Self ‘abides within’ while remaining unconditioned and unattached.