Adhyaya 128

Verse 1

सप्तविंशत्युत्तरशततमो ऽध्यायः ब्रह्मोवाच / व्रतानि व्यास वक्ष्यामि यैस्तुष्टः सर्वदो हरिः / शास्त्रोदितो हि नियमो व्रतं तच्च तपो मतम्

Kabanata 128. Wika ni Brahmā: “O Vyāsa, ipahahayag ko ang mga banal na panata na siyang ikinalulugod ni Hari—ang tagapagkaloob ng lahat. Ang panata ay isang disiplina na itinatakda ng mga śāstra; at ang panatang yaon ay itinuturing na tapas (pagpapakasakit na banal).”

Verse 2

नियमास्तु विशेषाः स्युः व्रतस्यास्य दमादयः / नित्यं त्रिषवणं स्नायादधः शयी जितेन्द्रियः

Ang mga natatanging disiplina ng panatang ito ay pagpipigil-sa-sarili at mga katulad nito. Dapat maligo araw-araw sa tatlong sandhyā, matulog sa lupa, at manatiling nagwawagi sa mga pandama.

Verse 3

स्त्रीशूद्रपतितानां तु वर्जयेदभिभाषणम् / पवित्राणि च पञ्चैव जुहुयाच्चैव शक्तितः

Sa pagsasagawa ng ritwal, iwasan ang pakikipag-usap sa mga babae, sa mga Śūdra, at sa mga nalugmok; at ayon sa kakayahan, ialay nang wasto sa banal na apoy ang limang handog na nagpapadalisay.

Verse 4

कृच्छ्राण्येतानि सर्वाणि चरेत्सुकृतवान्नरः / केशानां रक्षणार्थं तु द्विगुणं व्रतमाचरेत्

Ang lalaking may kabutihan ay dapat isagawa ang lahat ng mahihigpit na pagsasamang-loob na ito; at para sa pag-iingat at kagalingan ng buhok, isagawa niya ang panata nang doble ang sukat.

Verse 5

कांस्यं माषं मसूरं चचणकं कोरदूषकम् / शाकं मधु परान्नं च वर्जयेदुपवासवान्

Ang nag-aayuno (upavāsa) ay dapat umiwas sa: pagkain mula sa sisidlang tanso/bronse, itim na munggo (māṣa), lentil (masūra), garbansos (caṇaka), butil na kodrava, mga madahong gulay, pulot, at mga lutong o inihandang pagkaing may timpla.

Verse 6

पुष्पालङ्कारवस्त्राणि धूपगन्धानुलेपनम् / उपवासेन दुष्येत्तु दन्तधावनमञ्जनम्

Sa panahon ng upavāsa, ang mga bulaklak, palamuti, kasuotan, insenso, pabango at mga pampahid ay itinuturing na nadudungisan ng pag-aayuno; gayundin, ang paglilinis ng ngipin at paglalagay ng anjana (koliryo) ay hindi nararapat.

Verse 7

दन्तकाष्ठं पञ्चगव्यं कृत्वा प्रातर्व्रतं चरेत् / असकृज्जलपानाच्च ताम्बूलस्य च भक्षणात्

Gamit ang patpat na panlinis-ngipin (dantakāṣṭha), ihanda at inumin ang pañcagavya, at isagawa ang disiplina ng panata sa umaga; kalakip ang paulit-ulit na pag-inom ng tubig para sa paglilinis at ang pagnguya ng tāmbūla, tuparin ang itinakdang panatang pang-umaga.

Verse 8

उपवासः प्रदुष्येत दिवास्वप्ना क्षमैथुनात् / क्षमा सत्यं दया दानं शौचमिन्द्रियनिग्रहः

Nadudungisan ang pag-aayuno sa pagtulog sa araw at sa pagpapakalabis sa pita. Ang tunay na pagtalima ay nasa pagtitimpi, katotohanan, habag, pagkakawanggawa, kalinisan, at pagpipigil sa mga pandama.

Verse 9

देवपूजाग्निहवने सन्तोषोस्तेयमेव च / सर्वव्रतेष्वयं धर्मः सामान्यो दशधास्मृतः

Ang pagsamba sa mga deva at paghahandog sa banal na apoy, ang pagkakuntento, at ang hindi pagnanakaw—ito ang dharma na inaalala bilang pangkalahatang sampung-tuping tuntunin para sa lahat ng panata.

Verse 10

नक्षत्रदर्शनान्नक्तमनक्तं निशि भोजनम् / गोमूत्रं च पल दद्यादर्धाङ्गुष्ठं तु गोमयम्

Kung tinupad ang panatang kumain lamang matapos masilayan ang mga bituin, iyon ang tinatawag na ‘nakta’ (pagkain sa gabi); ngunit ang pagkain sa gabi nang hindi ayon dito ay di nararapat. Bilang pagtubos, maghandog ng isang pala ng ihi ng baka at dumi ng baka na kasukat ng kalahating hinlalaki (ardhāṅguṣṭha).

Verse 11

क्षीरं सप्तपलं दद्याद्दध्नश्चैव पलत्रयम् / घृतमेकफलं दद्यात्पलमेकं कुशोदकम्

Maghandog ng pitong pala ng gatas, tatlong pala ng gatas-asim (curd), isang pala ng ghee, at isang pala ng tubig na pinabanal ng damong kuśa (kuśodaka).

Verse 12

गायत्त्र्या चैव गन्धेति आप्यायस्व दृ दधिग्रहः / तेजो ऽसीति च देवस्य ब्रह्मकूर्चव्रतं चरेत्

Bigkasin ang Gāyatrī at ang mantrang nagsisimula sa “gandheti”; saka sa pag-inom ng curd ay sambitin ang “āpyāyasva”, at sa pagsamba sa diyos ay bigkasin ang “tejo ’si”—sa ganitong paraan isinasagawa ang panatang Brahmakūrcha.

Verse 13

अग्न्याधानं प्रतिष्ठां तु यज्ञदानव्रतानि च / वेदव्रतवृषोत्सर्गचूडाकरणमेखलाः

Ang mga ritwal ng pagtatatag ng banal na apoy (agnyādhāna), mga paglalagak na pangkonsagrasyon, mga handog na yajña, pagkakaloob ng dāna, at mga panatang-vrata—gayundin ang mga pagtalima sa Veda tulad ng pagpapalaya/pag-aalay ng toro (vṛṣotsarga), seremonyang pag-ahit ng buhok (cūḍākaraṇa), at pagsusuot ng banal na bigkis (mekhalā)—ay dapat ganapin nang wasto at itinuturing na mapagkaloob ng dakilang kabutihan.

Verse 14

माङ्गल्यमभिषेकं च मलमासे विवर्जयत् / दर्शाद्दर्शस्य चान्द्रः स्यात्त्रिंशाहोभिस्तु सावनः

Sa malamāsa (buwang dagdag), iwasan ang mga ritwal na mapalad at ang abhiṣeka, ang paliligo ng konsagrasyon. Ang buwang lunar (cāndra) ay binibilang mula amāvāsyā hanggang amāvāsyā; samantalang ang buwang sāvana ay binubuo ng tatlumpung yunit ng araw-at-gabi.

Verse 15

रविसंक्रमणात्सौरो नाक्षत्रः सप्तविंशतिः / सौरो मासो विवाहाय यज्ञादौ सावनस्थितिः

Mula sa paglipat ng Araw (saṅkramaṇa) nagmumula ang buwang solar (saura); ang bilang ayon sa nakṣatra ay dalawampu’t pito. Para sa kasal, ang buwang solar ang gamitin; ngunit para sa yajña at mga katulad na ritwal, sundin ang sukat na sāvana (ayon sa mga araw).

Verse 16

युग्माग्नियुगभूतानि षण्मुन्योर्वसुरन्ध्रयोः / रुद्रेण द्वादशी युक्ता चतुर्दश्याथ पूर्णिमा

Ang mga tithi na pares (even) ay iniuugnay sa kambal na Aśvin; sa tatlong banal na apoy; sa apat na yuga; at sa limang dakilang elemento. Ang ikaanim na tithi ay para sa mga muni; ang ikawalo ay sa mga Vasu; ang ikasiyam ay sa mga butas ng katawan. Ang ikalabindalawa ay kaugnay ni Rudra; at saka dumarating ang ika-labing-apat at ang araw ng kabilugan ng buwan (pūrṇimā).

Verse 17

प्रतिपद्यप्यमावास्या तिथ्योर्मस्यं महाफलम् / एतद्व्यस्तं महाघोरं हन्ति पुण्यं पुरा कृतम्

Ang Pratipad (unang tithi) at ang Amāvāsyā (araw ng bagong buwan) ay kapwa nagbubunga ng dakilang kabutihan kapag wasto ang pagtalima. Ngunit kapag ito’y nagawa nang magulo o baligtad, ang mismong gawain ay nagiging lubhang kakila-kilabot at winawasak ang naunang naipong merit.

Verse 18

प्रारब्धतपसा स्त्रीणां रजो हन्याद्व्रतं न हि / अन्यैर्दानादिकं कुर्यात्कायिकं स्वयमेव च

Para sa mga babae, kapag dumating ang buwanang dalaw, napapawalang-bisa ang panatang pagtalima (vrata) at hindi ito dapat ipagpatuloy sa panahong iyon. Sa panahong iyon, ang mga gawaing gaya ng pagkakawanggawa ay ipagawa sa iba, ngunit ang mga tungkuling pangkatawan ay gawin ng sarili lamang.

Verse 19

क्रोधात्प्रमादाल्लोभाद्वा व्रतभङ्गो भवेद्यदि / दिनत्रयं न भुञ्जीत शिरसो मुण्डनं भवेत्

Kung ang panata (vrata) ay nasira dahil sa galit, kapabayaan, o kasakiman, dapat magpigil sa pagkain sa loob ng tatlong araw, at ang ulo ay dapat ahitin.

Verse 20

असामर्थ्ये शरीरस्य पुत्रादीन्कारयेद्व्रतम् / व्रतस्थं मूर्छितं विप्रं जलादीन्यनुपाययेत्

Kapag hindi na kaya ng katawan, ipagawa ang vrata sa mga anak na lalaki at iba pang umaasa sa kanya. At kung ang isang brāhmaṇa na nagtatangan ng vrata ay mahimatay, bigyan siya nang marahan ng tubig at iba pang kailangan upang manumbalik ang lakas.