
Agastya’s Instruction on Bhakti and Mantra-Siddhi; Descent to Pātāla and the Hearing of Vaiṣṇavī Kathā
Ang kabanatang ito ay anyong pagtuturo ng guro–alagad sa siklo ni Bhārgava Rāma (Paraśurāma). Inilalarawan ni Vasiṣṭha ang tagpo: si Agastya (Kumbhasambhava), matapos maunawaan ang buong sanhi at kaligiran, ay nalugod at nagsalita kay Bhārgava Rāma. Ipinangako ni Agastya ang isang praktikal na landas tungo sa mantra-siddhi, at malinaw na iniuugnay ang mabilis na pagtatamo sa pag-unawa sa tatluhang kalikasan ng bhakti at sa disiplinadong pagsisikap. Isinalaysay niya ang isang huwarang karanasan: dahil sa pagnanais sa Ananta-darśana, minsan siyang bumaba sa Pātāla na pinapaganda ng maharlikang Nāga. Doon nakita niya ang kapulungan ng mga siddha at mga pantas (Sanaka at iba pa, kabilang sina Nārada, Gautama, Jājali, Kratu at iba pang mahāsiddha) na sumasamba sa panginoon ng mga ahas (Phaṇināyaka/Śeṣa) alang-alang sa kaalaman. Umupo si Agastya at masayang nakinig sa Vaiṣṇavī kathā; si Bhūmi, ang bhūta-dhātrī o tagapagdala ng mga nilalang, ay sinasabing nakaupo sa harap ni Śeṣa at patuloy na nagtatanong nang may paggalang. Sa biyaya ni Śeṣa, napakinggan ng mga ṛṣi ang aral na tinawag na “kṛṣṇa-prema-amṛta,” ang mapalad na nektar ng pag-ibig kay Kṛṣṇa. Pagkaraan, inalok ni Agastya na ipamana ang isang stotra at avatāra-carita (nagsisimula kay Varāha) na sumisira ng kasalanan, nagbibigay ng ligaya at kalayaan (mokṣa), at pinagmumulan ng kaalaman at mataas na pag-unawa. Nagtatapos ang kabanata sa mapitagang pagtatanong ni Bhūmi tungkol sa līlā at mga pangalan ni Kṛṣṇa, na itinatampok ang kabanalan ng mga banal na epithets at ang mapaglarong paglalaman-tao bilang daan sa pagsasakatuparan.
Verse 1
इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यमभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवच रिते पञ्चत्रिंशत्तमो ऽध्यायः // ३५// वसिष्ठ उवाच अवगत्य स वै सर्वं कारणं प्रीतमानसः / उवाच भार्गवं राममगस्त्यः कुंभसंभवः
Ganito sa Śrī Brahmāṇḍa Mahāpurāṇa, sa gitnang bahagi na ipinahayag ni Vāyu, sa ikatlong upoddhāta-pāda, sa Bhārgava-carita, ang ika-35 kabanata. Sinabi ni Vasiṣṭha: Nang maunawaan ang lahat ng dahilan at maging masaya ang loob, nagsalita si Agastya na isinilang sa banga kay Bhārgava Rāma.
Verse 2
अगस्त्य उवाच शृणु राम महाभाग कथयामि हितं तव / मन्त्रस्य सिद्धिं येन त्वं शीघ्रमेव समाप्नुयाः
Sinabi ni Agastya: Makinig ka, O Rāma na pinagpala; sasabihin ko ang makabubuti sa iyo, upang mabilis mong matamo ang siddhi ng mantra.
Verse 3
भक्तेस्तु लक्षणं ज्ञात्वा त्रिविधाया महामते / यो यतेत नरस्तस्य सिद्धिर्भवति सत्वरम्
O Mahāmati, kapag nalaman ang mga tanda ng tatlong uri ng bhakti, ang taong nagsisikap dito ay agad magkakamit ng siddhi.
Verse 4
एकदाहमनुप्राप्तो ऽनन्तदर्शनकाङ्क्षया / पातालं नागराचैन्द्रैः शोभितं परया मुदा
Minsan, sa pagnanais na masilayan si Ananta, narating ko ang Pātāla; ito’y pinalamutian ng mga haring nāga at mga Indra, at napuspos ng dakilang galak.
Verse 5
तत्र दृष्टा महाभाग मया सिद्धाः समन्ततः / सनकाद्या नारदश्च गौतमो जाजलिःक्रतुः
O mapalad! Doon ay nakita ko ang mga siddha sa lahat ng dako—sina Sanaka at iba pa, si Nārada, Gautama, Jājali, at Kratu.
Verse 6
ऋभुर्हंसो ऽरुणिश्चैव वाल्मीकिः शक्तिरासुरिः / एते ऽन्ये च महासिद्धा वात्स्यायनमुखा द्विज
Sina Ṛbhu, Haṃsa, Aruṇi, Vālmīki, Śakti, at Āsuri—at iba pang mahāsiddha na pinangungunahan ni Vātsyāyana, o dvija.
Verse 7
उपासत ह्युपा सीना ज्ञानार्थं फणिनायकम् / तं नमस्कृत्य नागैन्द्रैः सह सिद्धैर्महात्मभिः
Sila’y nakaupo sa pagsamba upang makamit ang kaalaman sa Phaṇināyaka (pinunong nāga); at matapos siyang sambahin, kasama ang mga Nāgendra at mga siddha na dakila ang diwa.
Verse 8
उपविष्टः कथात्तत्र शृण्वानो वैष्णवीर्मुदा / येयं भूमिर्महाभाग भूतधात्री स्वरूपिणी
Siya’y nakaupo roon, masayang nakikinig sa banal na salaysay na Vaishnava; O mapalad, ang lupang ito ang anyo ni Bhūtadhātrī, ina ng lahat ng nilalang.
Verse 9
निविष्टा पुरतस्तस्य शृण्वन्ती ताः कथाः सदा / यद्यत्पृच्छति सा भूमिः शेषं साक्षान्महीधरम्
Ang Daigdig ay naupo sa harap niya, laging nakikinig sa mga salaysay; at anumang itanong niya, itinatanong niya kay Śeṣa, ang hayag na Mahīdhara.
Verse 10
शृण्वन्ति ऋषयः सर्वे तत्रस्था तदनुग्रहात् / मया तत्र श्रुतं वत्स कृष्णप्रेमामृतं शुभम्
Sa biyaya niya, ang lahat ng mga rishi na naroon ay nakarinig; anak ko, narinig ko roon ang mapalad na ambrosya ng pag-ibig kay Krishna.
Verse 11
स्तोत्रं तत्ते प्रवक्ष्यामि यस्यार्थं त्वमिहागतः / वाराहाद्यवताराणां चरितं पापनाशनम्
Ipapahayag ko sa iyo ang himno na siyang dahilan ng pagparito mo rito; ang mga salaysay ng mga avatara gaya ni Varaha ay pumupuksa sa kasalanan.
Verse 12
सुखदं मोक्षदं चैव ज्ञानविज्ञान कारणम् / श्रुत्वा सर्वं धरा वत्स प्रत्दृष्टा तं धराधरम्
Ito’y nagbibigay-ligaya, nagbibigay-moksha, at pinagmumulan ng kaalaman at ganap na pagkaunawa; anak ko, matapos marinig ang lahat, nakita ni Dhara ang Dharadhara nang hayagan.
Verse 13
उवाच प्रणता भूयो ज्ञातुं कृष्णविचेष्टितम् / धरण्युवाच अलङ्कृतं जन्म पुंसामपि नन्दव्रजौकसाम्
Yumukod siya at muling nagsabi: “Nais kong malaman ang mga banal na lila at gawa ni Śrī Kṛṣṇa.” Sumagot ang Inang Daigdig: “Maging ang pagsilang ng mga taong naninirahan sa Vraja ni Nanda ay naging marangal at pinagpala.”
Verse 14
तस्य देवस्य कृष्णस्य लीलाविग्रहधारिणः / जयोपाधिनियुक्तानि संति नामान्यनेकशः
Para sa banal na Kṛṣṇa, na nagtataglay ng anyong lila, may napakaraming pangalan na may mga pamagat ng tagumpay.
Verse 15
तेषु नामानि मुख्यानि श्रोतुकामा चिरादहम् / तत्तानि ब्रूहि नामानि वासुदेवस्य वासुके
Sa mga pangalang iyon, matagal ko nang nais marinig ang mga pangunahing pangalan. O Vāsuki, sabihin mo sa akin ang mga banal na pangalan ni Vāsudeva.
Verse 16
नातः परतरं पुण्यं त्रिषु लोकेषु विद्यते / शेष उवाच वसुंधरे वरारोहे जनानामस्ति मुक्तिदम्
Walang hihigit pang kabanalan kaysa rito sa tatlong daigdig. Wika ni Śeṣa: “O Vasundharā na marikit, ito ang nagbibigay ng mokṣa sa mga tao.”
Verse 17
सर्वमङ्गलमूर्द्धन्यमणिमाद्यष्टसिद्धिदम् / महापातककोटिघ्न सर्वतीर्थफलप्रदम्
Ito ang pinakadakila sa lahat ng pagpapala; nagbibigay ng walong siddhi gaya ng aṇimā; pumupuksa ng napakaraming mabibigat na kasalanan at nagkakaloob ng bunga ng lahat ng tīrtha.
Verse 18
समस्तजपयज्ञानां फलदं पापनाशनम् / शृणु देवि प्रवक्ष्यामि नाम्नामष्टोतरं शतम्
Ito ang nagbibigay ng bunga ng lahat ng japa at yajña at pumupuksa sa kasalanan. O Diyosa, makinig—ipahahayag ko ang isang daan at walong banal na pangalan.
Verse 19
महस्रनाम्नां पुण्यानां त्रिरावृत्त्या तु यत्फलम् / एकावृत्त्या तु कृष्णस्य नामैकं तत्प्रयच्छति
Ang bungang nakukuha sa pagbigkas ng banal na sanlibong pangalan nang tatlong ulit, ibinibigay din ng isang pangalan ni Krishna kapag minsan lamang binigkas.
Verse 20
तस्मात्पुण्यतरं चैतत्स्तोत्रं पातकनाशनम् / नाम्नामष्टोत्तरशतस्याहमेव ऋषिः प्रिये
Kaya ang stotrang ito ay higit na mapagpala at pumupuksa sa kasalanan. O minamahal, para sa Ashtottara-Shata-Nama na ito, ako mismo ang rishi.
Verse 21
छन्दो ऽनुष्टुब्देवता तु योगः कृष्णप्रियावहः / श्रीकृष्णः कमलानाथो वासुदेवः सनातनः
Ang sukat ay Anushtubh; ang devata-yoga ay nagdudulot ng pagiging minamahal ni Krishna. Si Shri Krishna, Kamalanatha, Vasudeva—ang Walang Hanggan.
Verse 22
वसुदेवात्मजः पुण्यो लीलामानुषविग्रहः / श्रीवत्सकौस्तभधरो यशोदावत्सलो हरिः
Siya ang anak ni Vasudeva, banal at mapagpala, nag-anyong tao para sa līlā. Taglay niya ang Śrīvatsa at Kaustubha, si Hari na puspos ng pag-aaruga kay Yaśodā.
Verse 23
चतुर्भुजात्तचक्रासिगदाशङ्खाद्युदायुधः / देवकीनन्दनः श्रीशो नन्दगोपप्रियात्मजः
Siya ay may apat na bisig, tangan ang chakra, espada, pamalo, kabibe at iba pang banal na sandata; anak ni Devaki, ang Śrīśa na asawa ni Śrī, at minamahal na anak ni Nanda-gopa.
Verse 24
यमुनावेगसंहारी बलभद्रप्रियानुजः / पूतनाजीवितहरः शकटासुरभञ्जनः
Siya ang pumigil sa rumaragasang agos ng Yamunā, ang minamahal na nakababatang kapatid ni Balabhadra; pumatay kay Pūtanā at dumurog kay Śakaṭāsura.
Verse 25
नन्दप्रजजनानन्दी सच्चिदानन्दविग्रहः / नवनीतविलिप्ताङ्गो नवनीतनटो ऽनघः
Siya ang nagbibigay-galak sa mga taga-Vraja ni Nanda, ang anyo ng Sat-Cit-Ānanda; ang katawan ay nababalutan ng mantikilya, ang walang-dungis na “mananayaw ng mantikilya.”
Verse 26
नवनीतलवाहारी मुचुकुन्दप्रसादकृत् / षोडशस्त्रीसहस्रेशस्त्रिभङ्गी मधुराकृतिः
Siya ang nagnanakaw ng munting piraso ng mantikilya, ang nagkaloob ng biyaya kay Mucukunda; panginoon ng labing-anim na libong asawa, nasa tindig na tribhaṅgī, at may kaaya-ayang anyo.
Verse 27
शुकवागमृताब्धीन्दुर्गोविन्दो गोविदांपतिः / वत्सपालनसंचारी धेनुकासुरमर्द्दनः
Siya ang tila buwan sa dagat ng amrita na siyang wika ni Śukadeva; si Govinda, panginoon ng mga gopa; gumagala habang nagpapastol ng mga guya, at dumurog kay Dhenukāsura.
Verse 28
तृणीकृततृणावर्त्तो यमलार्जुनभञ्जनः / उत्तालतालभेत्ता च तमालश्यामला कृतिः
Siya na nagpasuko kay Trinavarta na parang damo, ang dumurog sa kambal na punong Yamala-Arjuna, ang bumiyak sa matatayog na punong tala, at may anyong maitim na gaya ng punong tamala.
Verse 29
गोपगोपीश्वरो योगी सूर्यकोटिसमप्रभः / इलापतिः परञ्ज्योतिर्यादवेन्द्रो यदूद्वहः
Panginoon ng mga gopa at gopi, ang Yogin, kasingliwanag ng milyun-milyong araw; si Ila-pati, ang Kataas-taasang Liwanag, ang hari ng mga Yadava, at ang dangal ng angkan ni Yadu.
Verse 30
वनमाली पीतवासाः पारिजातापहरकः / गोवर्द्धनाचलोद्धर्त्ता गोपालः सर्वपालकः
Siya na may suot na pulseras ng mga bulaklak sa gubat, nakadamit ng dilaw, ang nagdala ng Parijata; ang nagbuhat sa Bundok Govardhana, si Gopala, ang tagapangalaga ng lahat.
Verse 31
अजो निरञ्जनः कामजनकः कञ्जलोचनः / मधुहा मथुरानाथो द्वारकानाथको बली
Siya na di-isinilang, dalisay at walang dungis, ang nagpapasibol ng pag-ibig at pagnanasa, may matang gaya ng lotus; ang pumatay kay Madhu, Panginoon ng Mathura, Panginoon ng Dvaraka, ang Makapangyarihan.
Verse 32
वृन्दावनान्तसंचारी तुलसीदामभूषणः / स्यमन्तकमणेर्हर्त्ता नरनारायणात्मकः
Siya na naglalakad sa loob ng Vrindavana, pinalamutian ng kuwintas na tulasi; ang kumuha ng hiyas na Syamantaka, at may diwang Nara-Narayana.
Verse 33
कुब्जाकृष्टांबरधरो मायी परमपूरुषः / मुष्टिकासुरचाणूरमल्लयुद्धविशारदः
Siya na nagsuot ng kasuotang hinila ni Kubja, ang mapaghimalang Kataas-taasang Purusha; dalubhasa sa labang-mandigma laban kina Mustikasura at Canura.
Verse 34
संसारवैरी कंसारिर्मुरारिर्नरकान्तकः / अनादि ब्रह्मचारी च कृष्णाव्यसनकर्षकः
Kaaway ng pag-ikot ng samsara, kaaway ni Kamsa, si Murari, tagapuksa kay Naraka; ang walang pasimulang brahmacari, at tagapag-alis ng bisyo at pagkalulong ng mga deboto ni Krishna.
Verse 35
शिशुपालशिरस्छेत्ता दुर्योधनकुलान्तकृत / विदुराक्रूरवरदो विश्वरूपप्रदर्शकः
Ang pumutol ng ulo ni Shishupala, ang nagwakas sa angkan ni Duryodhana; ang nagkaloob ng biyaya kina Vidura at Akrura, ang nagpakita ng Vishvarupa.
Verse 36
सत्यवाक्सत्यसंकल्पः सत्यभामारतो जयी / सुभद्रापूर्वजो विष्णुर्भीष्ममुक्तिप्रदायकः
Ang may salitang totoo at panatang totoo; ang nalulugod kay Satyabhama, ang nagtatagumpay; si Vishnu na kuya ni Subhadra, ang nagkaloob ng moksha kay Bhishma.
Verse 37
जगद्गुरुर्जगन्नाथो वेणुवाद्य विशारदः / वृषभासुरविध्वंसी बकारिर्बाणबाहुकृत्
Guro ng sanlibutan, Jagannatha, dalubhasa sa pagtugtog ng plawta; tagapuksa kay Vrishabhasura, kaaway ni Bakasura, at pumutol sa mga bisig ni Banasura.
Verse 38
युधिष्टिरप्रतिष्ठाता बर्हिबर्हावतंसकः / पार्थसारथिरव्यक्तो गीतामृतमहोदधिः
Ang nagpatatag kay Yudhiṣṭhira, pinalamutian ng putong na balahibo ng pabo real; ang karwaheng-sais ni Pārtha, ang di-nahahayag na Panginoon—dagat ng nektar ng Gītā.
Verse 39
कालीयफणिमाणिक्यरञ्जितः श्रीपदांबुजः / दामोदरो यज्ञभोक्ता दानवैद्रविनाशनः
Ang banal na talampakang-lotus na kumikislap sa hiyas ng talukap ni Kāliya; si Dāmodara, tumatanggap ng handog sa yajña, tagapaglipol ng mga dānava.
Verse 40
नारायणः परं ब्रह्म पन्नगाशनवाहनः / जलक्रीडासमासक्तगोपीवस्त्रापहारकः
Si Nārāyaṇa, ang Kataas-taasang Brahman; may sasakyang Garuḍa na kumakain ng mga ahas; nahuhumaling sa paglalaro sa tubig, ang kumuha ng kasuotan ng mga gopī.
Verse 41
पुण्यश्लोकस्तीर्थपादो वेदवेद्यो दयानिधिः / सर्वतीर्थान्मकः सर्वग्रहरूपी परात्परः
Ang pinupuri sa mga banal na himno, na ang mga paa ay mga tīrtha; nakikilala sa Veda, bukal ng habag; anyo ng lahat ng banal na pook, anyo ng lahat ng graha, ang Higit-pa-sa-higit.
Verse 42
इत्येवं कृष्णदेवस्य नाम्नामष्टोत्तरं शतम् / कृष्णोन कृष्णभक्तेन श्रुत्वा गीतामृतं पुरा
Sa ganitong paraan, natapos ang aṣṭottara-śata (108) na mga pangalan ni Śrī Kṛṣṇadeva; noong unang panahon, ang deboto ni Kṛṣṇa, matapos marinig mula kay Kṛṣṇa ang nektar ng Gītā, (ay nagsalaysay nito).
Verse 43
स्तोत्रं कृष्णप्रियकरं कृतं तस्मान्मया श्रुतम् / कृष्णप्रेमामृतं नाम परमानन्ददायकम्
Ang banal na stotrang ito ay lubhang minamahal ni Śrī Kṛṣṇa; narinig ko iyon doon at saka ko inihanay. Ang pangalan nito ay ‘Kṛṣṇa-prema-amṛta’, tagapagkaloob ng sukdulang ligaya.
Verse 44
अत्युपद्रवदुः खघ्नं परमायुष्य वर्द्धनम् / दानं व्रतं तपस्तीर्थं यत्कृतं त्विह जन्मनि
Ito’y pumupuksa sa matitinding kapahamakan at dalamhati at nagpapahaba ng marangal na buhay; ang bunga ng dāna, vrata, tapas at pagdalaw sa tīrtha sa buhay na ito ay naririto rin.
Verse 45
पठतां शृण्वतां चैव कोटिकोटिगुणं भवेत् / पुत्रप्रदमपुत्राणामगती नां गतिप्रदम्
Sa mga bumibigkas at nakikinig, ang bunga ay nagiging milyon-milyong ulit; nagbibigay ito ng anak sa walang anak at nagbibigay ng landas sa mga walang masandalan.
Verse 46
धनवाहं दरिद्राणां जयेच्छूनां जयावहम् / शिशूनां गोकुलानां च पुष्टिदं पुण्यवर्द्धनम्
Ito’y nagdadala ng yaman sa mga dukha at nagdadala ng tagumpay sa mga naghahangad ng panalo; nagbibigay-lakas sa mga sanggol at sa mga taga-Gokula, at nagpaparami ng kabutihang-loob.
Verse 47
बालरोगग्रहादीनां शमनं शान्तिकारकम् / अन्ते कृष्णस्मरणदं भवतापत्रयापहम्
Pinapawi nito ang mga sakit ng bata at mga pahirap ng graha at iba pa, at nagdudulot ng kapayapaan; sa huling sandali’y nagbibigay ng pag-alaala kay Kṛṣṇa at nag-aalis ng tatlong pagdurusa ng daigdig.
Verse 48
असिद्धसाधकं भद्रे जपादिकरमात्मनाम् / कृष्णाय यादवेन्द्राय ज्ञानमुद्राय योगिने
O Bhadrā, ang pagbigkas ng japa at mga banal na gawain na ito ay nagpapasakatuparan kahit sa hindi pa nagtatagumpay—inihahandog kay Śrī Kṛṣṇa, pinuno ng mga Yādava, yogi na may mudrā ng kaalaman.
Verse 49
नाथाय रुक्मिणीशाय नमो वेदान्तवेदिने / इमं मन्त्रं महादेवि जपन्नेव दिवा निशम्
Pagpupugay sa Panginoon, asawa ni Rukmiṇī, ang nakaaalam ng Vedānta. O Mahādevī, bigkasin ang mantrang ito araw at gabi.
Verse 50
सर्वग्रहानुग्रहभाक्सर्वप्रियतमो भवेत् / पुत्रपौत्रैः परिवृतः सर्वसिद्धिसमृद्धिमान्
Makakamtan niya ang biyaya ng lahat ng graha at magiging pinakamamahal ng lahat; napapaligiran ng mga anak at apo, sagana sa lahat ng siddhi at kasaganaan.
Verse 51
निषेव्य भोगानन्ते ऽपिकृष्णासायुज्यमाप्नुयात् / अगस्त्य उवाच एतावदुक्तो भागवाननन्तो मूर्त्तिस्तु संकर्षणसंज्ञिता विभो
Kahit magtamasa ng mga kaluguran, sa huli’y nakakamtan niya ang sāyujya kay Kṛṣṇa. Wika ni Agastya: matapos sabihin ito, ang Bhagavān Ananta—na kilala bilang anyong Saṅkarṣaṇa—O Makapangyarihan, ay tumigil.
Verse 52
धराधरो ऽलं जगतां धरायै निर्दिश्य भूयो विरराम मानदः / ततस्तु सर्वे सनकादयो ये समास्थितास्तत्परितः कथादृताः / आनन्द पूर्ण्णंबुनिधौ निमग्नाः सभाजयामासुरहीश्वरं तम्
Nang ituro sa Daigdig na tagapasan ng sanlibutan na “sapat na ito,” ang tagapagbigay-galang na Dharādhara ay muling tumigil. Pagkaraan, ang lahat ng gaya nina Sanaka na nakaupo sa paligid, nahumaling sa salaysay, na tila lumubog sa dagat ng kagalakan, ay nagbigay-pugay sa Ahi-īśvara na iyon.
Verse 53
ऋषय ऊचुः नमो नमस्ते ऽखिलविश्वाभावन प्रपन्नभक्तार्त्तिहराव्ययात्मन् / धराधरायापि कृपार्णवाय शेषाय विश्वप्रभवे नमस्ते
Wika ng mga rishi—Paulit-ulit kaming nagpupugay sa Iyo, tagapag-alaga ng buong sansinukob. O di-nagmamaliw na Atman, tagapag-alis ng dalamhati ng mga debotong sumuko; O Śeṣa, tagapasan ng daigdig at dagat ng habag, Panginoon ng lahat—pagpupugay sa Iyo.
Verse 54
कृष्णामृतं नः परिपायितं विभो विधूतपापा भवता कृता वयम् / भवादृशा दीनदयालवो विभो समुद्धरन्त्येव निजान्हि संनतान्
O Vibhu! Pinainom Mo kami ng amrita ni Krishna; kaya nahugasan ang aming mga kasalanan. O Vibhu! Ang Panginoong mahabagin sa mga aba gaya Mo ay tiyak na nag-aangat at nagliligtas sa mga taong sumuko sa Kanya.
Verse 55
एवं नमस्कृत्य फणीश पादयोर्मनो विधायाखिलकामपूरयोः / प्रदक्षिणीकृत्य धराधराधरं सर्वे वयं स्वावसथानुपागताः
Sa gayon, matapos magbigay-galang sa mga paa ng Panginoon ng mga ahas, ituon ang isip sa mga paang tumutupad ng lahat ng hangarin, at magsagawa ng pradakshina sa Tagapasan ng bundok at daigdig (Śeṣa), kaming lahat ay nagbalik sa aming mga tahanan.
Verse 56
इति ते ऽभिहितं राम स्तोत्रं प्रेमामृताभिधम् / कृष्णस्य राधाकान्तस्य सिद्धिदम्
O Rama, ganito ipinahayag sa iyo ang stotra na tinatawag na “Premamrita”; ito’y para kay Sri Krishna, ang minamahal ni Radha, at nagbibigay ng siddhi o ganap na katuparan.
Verse 57
इदं राम महाभाग स्तोत्रं परमदुर्लभम् / श्रुतं साक्षाद्भगवतः शेषात्कथयतः कथाः
O Rama na dakila ang kapalaran, ang stotram na ito’y napakabihira; narinig ko ito nang tuwiran mula kay Bhagavan Śeṣa mismo habang isinasalaysay niya ang mga banal na kuwento.
Verse 58
यावन्ति मन्त्रजालानि स्तोत्राणि कवचानि च
Lahat ng mga lambat ng mantra, mga stotra, at mga kavaca—yaon lahat.
Verse 59
त्रैलोक्ये तानि सर्वाणि सिद्ध्यन्त्येवास्य शीलनात् / वसिष्ठ उवाच एवमुक्त्वा महाराज कृष्णप्रेमामृतं स्तवम् / यावद्व्यरसींत्स मुनिस्तावत्स्वर्यानमागतम्
Sa tatlong daigdig, ang lahat ng iyon ay nagkakaganap sa pamamagitan ng pagsasanay nito. Wika ni Vasiṣṭha—O Maharaja, matapos sabihin ito, inawit niya ang ‘Kṛṣṇa-prema-amṛta’ na stava; at noon din dumating ang makalangit na vimāna.
Verse 60
चतुर्भिरद्भुतैः सिद्धैः कामरूपैर्मनोजवैः / अनुयातमथोत्प्लुत्य स्त्रीपुंसौ हरिणौ तदा / अगस्त्यचरणौ नत्वा समारुरुहतुर्मुदा
Apat na kahanga-hangang siddha, na nakapagpapalit-anyo at kasingbilis ng isip, ang sumunod. Pagkaraan, ang babaeng at lalaking usa ay lumundag, yumukod sa mga paa ni Agastya, at masayang sumakay (sa vimāna).
Verse 61
दिव्यदेहधरौ भूत्वा संखचक्रादिचिह्नितौ / गतौ च वैष्णवं लोकं सर्व देवन मस्कृतम् / पश्यतां सर्वभूतानां भार्गवागस्त्ययोस्तथा
Nang magtaglay sila ng banal na katawan, may mga tanda ng shankha, chakra at iba pa, sila’y nagtungo sa lokang Vaishnava; doon sila’y pinarangalan ng lahat ng mga deva—sa harap ng lahat ng nilalang, pati nina Bhārgava at Agastya.
Agastya states that swift mantra-siddhi depends on recognizing the threefold character of bhakti and applying disciplined effort; spiritual qualification (bhakti-lakṣaṇa) is treated as the enabling condition for rapid attainment.
Pātāla is presented as a locus of esoteric learning where siddhas and nāga-kings venerate Śeṣa for jñāna; Bhūmi herself is depicted as repeatedly questioning Śeṣa, making Śeṣa a cosmological ‘knowledge-bearer’ (mahīdharā) and a hub for Vaiṣṇavī teaching.
The text pivots to Kṛṣṇa-centered devotion: teachings are called ‘kṛṣṇa-prema-amṛta,’ and Bhūmi requests Kṛṣṇa’s chief names and līlā—implying nāma (divine epithets) and avatāra-carita (e.g., Varāha onward) as purifying, liberating vehicles of knowledge.