The Kingdom of God (Vaikuṇṭha) and the Curse of Jaya and Vijaya
ते वा अमुष्य वदनासितपद्मकोश- मुद्वीक्ष्य सुन्दरतराधरकुन्दहासम् । लब्धाशिष: पुनरवेक्ष्य तदीयमङ्घ्रि- द्वन्द्वं नखारुणमणिश्रयणं निदध्यु: ॥ ४४ ॥
te vā amuṣya vadanāsita-padma-kośam udvīkṣya sundaratarādhara-kunda-hāsam labdhāśiṣaḥ punar avekṣya tadīyam aṅghri- dvandvaṁ nakhāruṇa-maṇi-śrayaṇaṁ nidadhyuḥ
Nakita nila ang mukha ng Panginoon na tila loob ng bughaw na usbong ng loto, at ang Kanyang ngiti sa napakagandang mga labi ay tila bulaklak ng sampagita na bumubukadkad. Matapos masiyahan at tumanggap ng pagpapala sa pagtanaw sa Kanyang mukha, at nagnanais pang makita Siya, tinitigan nila ang mga kuko ng Kanyang mga paang-loto na mapula at kumikislap na parang rubi. Sa gayon, paulit-ulit nilang minasdan ang Kanyang transendental na katawan hanggang sa tuluyang tumimo ang kanilang pagninilay sa Kanyang personal na anyo.
This verse highlights devotees’ absorption in the Lord’s form—first beholding His face and smile, then fixing the mind on His lotus feet after receiving His blessings.
After receiving His benediction, their reverence deepens into meditation; the lotus feet are the refuge of devotees, so they re-center their consciousness there in humble devotion.
By daily remembrance—chanting His names, reading verses like this, and mentally visualizing the Lord’s feet as one’s shelter—one steadies the mind and nurtures devotion.