Kāla-vibhāga: The Divisions of Time from Atom to Brahmā, and the Lord Beyond Time
सत एव पदार्थस्य स्वरूपावस्थितस्य यत् । कैवल्यं परममहानविशेषो निरन्तर: ॥ २ ॥
sata eva padārthasya svarūpāvasthitasya yat kaivalyaṁ parama-mahān aviśeṣo nirantaraḥ
Ang sangkap na nananatili sa ‘sat’ at naninindigan sa sariling anyo nang walang pagkakaiba ay tinatawag na kaiwalya, ang dakilang walang-hanggang pagkakaisa. Bagaman maraming anyong katawan, ang mga atomo ang saligan ng ganap na pagpapakita ng sanlibutang nahahayag.
This verse defines kaivalya as the supreme, uninterrupted, undifferentiated state of reality—an entity abiding in its own true nature, beyond material distinctions.
In Canto 3, Chapter 11, Śukadeva explains foundational metaphysics (including time and ultimate reality) to ground Parīkṣit’s understanding of the cosmos and the transcendental goal beyond material change.
Practice steadiness through sādhana—regular hearing and chanting—so identity is anchored in the soul’s spiritual nature rather than shifting roles, anxieties, and temporary material labels.