Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
ततो दशरथस्तस्मात् पुत्र ऐडविडिस्तत: । राजा विश्वसहो यस्य खट्वाङ्गश्चक्रवर्त्यभूत् ॥ ४१ ॥
tato daśarathas tasmāt putra aiḍaviḍis tataḥ rājā viśvasaho yasya khaṭvāṅgaś cakravarty abhūt
Mula kay Balika ay dumating ang isang anak na lalaki na nagngangalang Dasaratha, mula kay Dasaratha ay dumating ang isang anak na lalaki na nagngangalang Aidavidi, at mula kay Aidavidi ay dumating si Haring Visvasaha. Ang anak ni Haring Visvasaha ay ang tanyag na Maharaja Khatvanga.
This verse identifies Khaṭvāṅga as the son of King Viśvasaha and describes him as a cakravartī, an emperor renowned in the Bhāgavatam’s royal genealogy.
Śukadeva narrates the dynastic succession to preserve the sacred history of righteous rulers and to situate later spiritual teachings within the lineage of dharma-following kings.
They remind a reader that worldly power and lineage are temporary, while true greatness is measured by dharma and devotion—encouraging humility and purposeful living.