Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
क्षुधार्तो जगृहे विप्रं तत्पत्न्याहाकृतार्थवत् । न भवान् राक्षस: साक्षादिक्ष्वाकूणां महारथ: ॥ २६ ॥ मदयन्त्या: पतिर्वीर नाधर्मं कर्तुमर्हसि । देहि मेऽपत्यकामाया अकृतार्थं पतिं द्विजम् ॥ २७ ॥
kṣudhārto jagṛhe vipraṁ tat-patny āhākṛtārthavat na bhavān rākṣasaḥ sākṣād ikṣvākūṇāṁ mahā-rathaḥ
Dahil sa pag-iral ng ugaling Rākṣasa at sa matinding gutom, sinunggaban ni Saudāsa ang brāhmaṇa. Kaya sinabi ng kawawang asawa ng brāhmaṇa: “O bayani, hindi ka tunay na kumakain ng tao; ikaw ay dakilang mandirigma sa angkan ni Ikṣvāku, asawa ni Madayantī. Hindi nararapat sa iyo ang ganitong adharma. Nais kong magkaanak; kaya ibalik mo ang aking asawang brāhmaṇa na hindi pa ako napabubuntis.”
This verse highlights that harming a brāhmaṇa is against dharma; the brāhmaṇa’s wife reminds the king of his noble Ikṣvāku duty, implying a righteous ruler protects brāhmaṇas rather than exploiting them.
She contrasts demoniac, violent behavior with the expected conduct of an Ikṣvāku kṣatriya, urging him to act according to his noble lineage and restrain himself.
Even under pressure (like hunger or stress), one should not harm the innocent; remember one’s values and responsibilities before acting.