Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 23
Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
रक्ष:कृतं तद् विदित्वा चक्रे द्वादशवार्षिकम् । सोऽप्यपोऽञ्जलिमादाय गुरुं शप्तुं समुद्यत: ॥ २३ ॥ वारितो मदयन्त्यापो रुशती: पादयोर्जहौ । दिश: खमवनीं सर्वं पश्यञ्जीवमयं नृप: ॥ २४ ॥
rakṣaḥ-kṛtaṁ tad viditvā cakre dvādaśa-vārṣikam so ’py apo-’ñjalim ādāya guruṁ śaptuṁ samudyataḥ
Nang maunawaan ni Vasiṣṭha na ang paghahain ng laman ng tao ay gawa ng Rākṣasa at hindi ng hari, nagsisi siya sa pagsumpa sa walang-salang hari at nagsagawa ng pag-aayuno at pagninilay sa loob ng labindalawang taon upang luminis. Samantala, si Saudāsa ay kumuha ng tubig sa palad at bumigkas ng mantra ng sumpa upang isumpa si Vasiṣṭha, ngunit pinigilan siya ng kanyang asawang si Madayantī; sa galit ay ibinuhos niya ang tubig malapit sa mga paa ng guru. Pagkaraan, nakita ng hari na ang sampung direksiyon, ang langit, at ang ibabaw ng lupa ay punô ng mga nilalang sa lahat ng dako.
FAQs
This verse shows the grave impulse to curse the guru even when one feels wronged; Bhagavatam presents such a reaction as spiritually dangerous and requiring restraint and higher understanding.
Because he concluded a Rākṣasa had caused the disruption, yet in his agitation he directed blame toward his guru, and with ritual water in hand he prepared to pronounce a curse.
Before reacting against teachers, elders, or mentors, pause to verify causes, control anger, and respond with humility—rash blame can damage long-term spiritual and personal growth.