Mahārāja Sagara, Kapila Muni, and the Deliverance of the Sixty Thousand Sons
यस्तालजङ्घान् यवनाञ्छकान् हैहयबर्बरान् । नावधीद् गुरुवाक्येन चक्रे विकृतवेषिण: ॥ ५ ॥ मुण्डाञ्छ्मश्रुधरान् कांश्चिन्मुक्तकेशार्धमुण्डितान् । अनन्तर्वासस: कांश्चिदबहिर्वाससोऽपरान् ॥ ६ ॥
yas tālajaṅghān yavanāñ chakān haihaya-barbarān nāvadhīd guru-vākyena cakre vikṛta-veṣiṇaḥ
Ayon sa utos ng gurong si Aurva, hindi pinatay ni Maharaja Sagara ang mga magugulong lahi gaya ng Tālajaṅgha, Yavana, Śaka, Haihaya, at Barbara. Sa halip, pinasuot niya sila ng iba’t ibang kakaibang anyo: ang ilan ay inahit ngunit pinayagang magbigote, ang ilan ay pinabayaan ang buhok na nakalugay, ang ilan ay kalahating inahit, ang ilan ay walang panloob na kasuotan, at ang ilan ay walang panlabas na damit. Sa gayon, pinag-iba ang mga angkan sa pananamit, ngunit hindi sila pinuksa.
This verse shows that Paraśurāma restrained violence and followed his guru’s command, choosing discipline and transformation over killing—highlighting guru-vākya as a guiding principle of dharma.
Because his guru instructed him not to kill them; Paraśurāma instead marked them with distinctive outward appearances, indicating submission to higher spiritual authority.
It teaches restraint and principled action: even when one has power to punish, one should act under wise guidance, choosing corrective measures over impulsive harm.