Nābhāga’s Inheritance, Śiva’s Verdict, and the Rise of Ambarīṣa—Prelude to Durvāsā’s Offense
अहं सनत्कुमारश्च नारदो भगवानज: । कपिलोऽपान्तरतमो देवलो धर्म आसुरि: ॥ ५७ ॥ मरीचिप्रमुखाश्चान्ये सिद्धेशा: पारदर्शना: । विदाम न वयं सर्वे यन्मायां माययावृता: ॥ ५८ ॥ तस्य विश्वेश्वरस्येदं शस्त्रं दुर्विषहं हि न: । तमेवं शरणं याहि हरिस्ते शं विधास्यति ॥ ५९ ॥
ahaṁ sanat-kumāraś ca nārado bhagavān ajaḥ kapilo ’pāntaratamo devalo dharma āsuriḥ
Sinabi ni Śiva: Ako, si Sanat-kumāra, Nārada, ang kagalang-galang na Brahmā, Kapila, Apāntaratama (Vyāsa), Devala, Dharma (Yamarāja), Āsuri, Marīci at marami pang siddha ay nakaaalam ng nakaraan, kasalukuyan at hinaharap; subalit dahil natatakpan ng māyā ng Panginoon, hindi namin maunawaan ang lawak nito. Ang sandata ng Panginoon ng sansinukob na ito (Sudarśana) ay di-matiis kahit sa amin; kaya lumapit ka kay Viṣṇu—tiyak na igagawad ni Hari ang kabutihan sa iyo.
They are renowned divine sages and teachers; this verse lists them as exalted authorities being referenced together in the narrative.
To emphasize the stature and collective authority of those being cited—figures known for spiritual realization and guidance.
It encourages humility and reliance on bona fide spiritual wisdom rather than pride in one’s own limited understanding.