Pūru-vaṁśa, Duṣmanta–Śakuntalā, and the Rise of Mahārāja Bharata
अमोघवीर्यो राजर्षिर्महिष्यां वीर्यमादधे । श्वोभूते स्वपुरं यात: कालेनासूत सा सुतम् ॥ १७ ॥
amogha-vīryo rājarṣir mahiṣyāṁ vīryam ādadhe śvo-bhūte sva-puraṁ yātaḥ kālenāsūta sā sutam
Ang rajarsing si Duṣmanta, na ang lakas ay di kailanman nauuwi sa wala, ay naglagay ng binhi sa sinapupunan ng kanyang reyna na si Śakuntalā sa gabi, at kinaumagahan ay bumalik sa kanyang palasyo. Pagkaraan ng takdang panahon, nagsilang si Śakuntalā ng isang anak na lalaki.
This verse presents Amoghavīrya as a rājarṣi—showing that kings in the Bhagavatam are often depicted as spiritually refined, responsible in household life, and committed to sustaining righteous lineage.
It highlights the king’s duty-bound life—after fulfilling household responsibility of begetting an heir, he promptly resumes governance, reflecting disciplined adherence to dharma.
Balance personal responsibilities with one’s duties: act conscientiously in family life and then return to one’s obligations with steadiness and integrity.