Srimad Bhagavatam — Navama Skandha, Shloka 21
Lord Rāmacandra’s Charity, Sītā’s Departure, and the Lord’s Return to Vaikuṇṭha
यस्यामलं नृपसद:सु यशोऽधुनापि गायन्त्यघघ्नमृषयो दिगिभेन्द्रपट्टम् । तं नाकपालवसुपालकिरीटजुष्ट- पादाम्बुजं रघुपतिं शरणं प्रपद्ये ॥ २१ ॥
yasyāmalaṁ nṛpa-sadaḥsu yaśo ’dhunāpi gāyanty agha-ghnam ṛṣayo dig-ibhendra-paṭṭam taṁ nākapāla-vasupāla-kirīṭa-juṣṭa- pādāmbujaṁ raghupatiṁ śaraṇaṁ prapadye
Ang Kanyang dalisay na pangalan at katanyagan, na pumupuksa sa kasalanan, ay inaawit pa rin sa lahat ng dako na parang palamuting tela ng elepanteng nagwawagi sa mga direksiyon. Ang mga banal na ṛṣi gaya ni Mārkaṇḍeya ay nagpupuri sa Kanya sa mga kapulungan ng mga hari; at sina Śiva, Brahmā at iba pang mga deva, pati ang mga matuwid na hari, ay yumuyuko ang kanilang mga korona sa lotus na paa ni Raghu-pati. Sa Kanya ako sumasaklolo.
FAQs
This verse models śaraṇāgati by explicitly surrendering to Raghu-pati (Śrī Rāma), whose lotus feet are revered by both celestial and earthly rulers and whose fame destroys sin.
It emphasizes Rāma’s supreme sovereignty and purity: even the highest authorities—heavenly guardians and earthly monarchs—bow to Him, placing their crowns at His lotus feet in reverence.
By regularly hearing and chanting the spotless glories of Śrī Rāma and practicing surrender—seeking divine refuge over ego, status, or worldly power—one gains purification and steadiness in dharma.