The Solar Eclipse at Samanta-pañcaka and the Great Reunion of Yādavas, Pāṇḍavas, and Vraja
ते रथैर्देवधिष्ण्याभैर्हयैश्च तरलप्लवै: । गजैर्नदद्भिरभ्राभैर्नृभिर्विद्याधरद्युभि: ॥ ७ ॥ व्यरोचन्त महातेजा: पथि काञ्चनमालिन: । दिव्यस्रग्वस्त्रसन्नाहा: कलत्रै: खेचरा इव ॥ ८ ॥
te rathair deva-dhiṣṇyābhair hayaiś ca tarala-plavaiḥ gajair nadadbhir abhrābhair nṛbhir vidyādhara-dyubhiḥ
Ang makapangyarihang mga Yādava ay naglakbay sa daan na may dakilang karangyaan. Kasama nila ang mga kawal na sakay ng mga karwaheng kahawig ng sasakyang makalangit, mga kabayong may maindayog na hakbang, at mga elepanteng umuungal na kasinglaki ng ulap; gayundin ang mga kawal-lakad na kumikislap na parang mga Vidyādhara. Nakasuot ng gintong kuwintas, mga garlandang bulaklak, banal na kasuotan at baluti, at kasama ang kanilang mga asawa, wari’y mga diyos na lumilipad sa langit.
This verse portrays the Lord’s party moving with extraordinary, almost celestial opulence—chariots like heavenly abodes, swift horses, cloudlike elephants, and radiant attendants—highlighting the divine majesty surrounding Kṛṣṇa and Balarāma.
Śukadeva emphasizes that wherever the Supreme Lord travels, His entourage naturally appears godlike; the comparisons communicate His transcendental sovereignty and the auspiciousness of His presence.
A devotee can remember that true auspiciousness comes from connection with Kṛṣṇa—external beauty is meaningful when it supports devotion, remembrance, and service to the Lord.