Rājasūya: Agrapūjā for Kṛṣṇa and the Slaying (and Liberation) of Śiśupāla
हैमा: किलोपकरणा वरुणस्य यथा पुरा । इन्द्रादयो लोकपाला विरिञ्चिभवसंयुता: ॥ १३ ॥ सगणा: सिद्धगन्धर्वा विद्याधरमहोरगा: । मुनयो यक्षरक्षांसि खगकिन्नरचारणा: ॥ १४ ॥ राजानश्च समाहूता राजपत्न्यश्च सर्वश: । राजसूयं समीयु: स्म राज्ञ: पाण्डुसुतस्य वै । मेनिरे कृष्णभक्तस्य सूपपन्नमविस्मिता: ॥ १५ ॥
haimāḥ kilopakaraṇā varuṇasya yathā purā indrādayo loka-pālā viriñci-bhava-saṁyutāḥ
Ang mga kasangkapang pangyajña ay yari sa ginto, gaya ng sinaunang Rājasūya na minsang isinagawa ni Varuṇa. Dumating si Indra at ang mga tagapangalaga ng mga daigdig kasama sina Brahmā at Śiva; ang mga Siddha at Gandharva na may mga kasama; ang mga Vidyādhara; ang malalaking ahas; ang mga muni; Yakṣa at Rākṣasa; mga ibong makalangit; Kinnara; Cāraṇa; at ang mga hari sa lupa at kanilang mga reyna—lahat ay inanyayahan at nagtipon mula sa bawat panig sa Rājasūya ni Haring Yudhiṣṭhira, anak ni Pāṇḍu. Hindi sila namangha sa karangyaan, sapagkat ito’y angkop sa isang deboto ni Panginoong Kṛṣṇa.
Mahārāja Yudhiṣṭhira was universally famous as a great devotee of Lord Kṛṣṇa, and thus nothing was impossible for him.
Because Yudhiṣṭhira was Pāṇḍu’s son and a devotee of Śrī Kṛṣṇa; therefore everyone naturally honored his Rājasūya as fully appropriate and came to witness it.
The verse highlights that his legitimacy and greatness were rooted in devotion to Kṛṣṇa—making the royal sacrifice and universal respect spiritually meaningful, not merely political.
It teaches that devotion to Kṛṣṇa brings genuine honor and harmony—leadership, success, or influence becomes truly “fitting” when grounded in bhakti and dharma.