Rājasūya: Agrapūjā for Kṛṣṇa and the Slaying (and Liberation) of Śiśupāla
हैमा: किलोपकरणा वरुणस्य यथा पुरा । इन्द्रादयो लोकपाला विरिञ्चिभवसंयुता: ॥ १३ ॥ सगणा: सिद्धगन्धर्वा विद्याधरमहोरगा: । मुनयो यक्षरक्षांसि खगकिन्नरचारणा: ॥ १४ ॥ राजानश्च समाहूता राजपत्न्यश्च सर्वश: । राजसूयं समीयु: स्म राज्ञ: पाण्डुसुतस्य वै । मेनिरे कृष्णभक्तस्य सूपपन्नमविस्मिता: ॥ १५ ॥
haimāḥ kilopakaraṇā varuṇasya yathā purā indrādayo loka-pālā viriñci-bhava-saṁyutāḥ
Ang mga kasangkapang pangyajña ay yari sa ginto, gaya ng sinaunang Rājasūya na minsang isinagawa ni Varuṇa. Dumating si Indra at ang mga tagapangalaga ng mga daigdig kasama sina Brahmā at Śiva; ang mga Siddha at Gandharva na may mga kasama; ang mga Vidyādhara; ang malalaking ahas; ang mga muni; Yakṣa at Rākṣasa; mga ibong makalangit; Kinnara; Cāraṇa; at ang mga hari sa lupa at kanilang mga reyna—lahat ay inanyayahan at nagtipon mula sa bawat panig sa Rājasūya ni Haring Yudhiṣṭhira, anak ni Pāṇḍu. Hindi sila namangha sa karangyaan, sapagkat ito’y angkop sa isang deboto ni Panginoong Kṛṣṇa.
Mahārāja Yudhiṣṭhira was universally famous as a great devotee of Lord Kṛṣṇa, and thus nothing was impossible for him.
This verse shows the extraordinary stature of Yudhiṣṭhira’s Rājasūya: even cosmic rulers like Indra, along with Brahmā and Śiva, attended, and opulent ritual paraphernalia was present.
Śukadeva describes their attendance as part of the universal recognition of the sacrifice’s legitimacy and grandeur under Yudhiṣṭhira’s dharmic rule, in the presence of Śrī Kṛṣṇa.
Honor sacred duty with sincerity and reverence—when actions are aligned with dharma and devotion, they naturally attract respect, support, and auspicious outcomes.