Utthāna Ceremony, Śakaṭa-bhañga, Tṛṇāvarta-vadha, and the Vision of the Universe in Kṛṣṇa’s Mouth
श्रीराजोवाच येन येनावतारेण भगवान् हरिरीश्वर: । करोति कर्णरम्याणि मनोज्ञानि च न: प्रभो ॥ १ ॥ यच्छृण्वतोऽपैत्यरतिर्वितृष्णा सत्त्वं च शुद्ध्यत्यचिरेण पुंस: । भक्तिर्हरौ तत्पुरुषे च सख्यं तदेव हारं वद मन्यसे चेत् ॥ २ ॥
śrī-rājovāca yena yenāvatāreṇa bhagavān harir īśvaraḥ karoti karṇa-ramyāṇi mano-jñāni ca naḥ prabho
Sinabi ni Haring Parīkṣit: Panginoon ko, ang mga gawain na ipinapakita ng Bhagavān Hari, ang Īśvara, sa iba’t ibang avatāra ay kaaya-aya sa pandinig at nakaaakit sa isipan. Sa pakikinig pa lamang, nawawala ang pagkasawa at uhaw sa makamundong bagay, at agad na nalilinis ang puso. Pagkaraan, sumisibol ang bhakti kay Hari, pakikipagkaibigan sa Kanyang mga bhakta, at pagkapit sa Kataas-taasang Purusha. Kung mamarapatin mo, isalaysay mo ang mga lila na iyon.
As stated in the Prema-vivarta:
Because the Lord’s avatāra-līlās are spiritually potent—delightful to hear and able to absorb the mind—so hearing them nourishes devotion.
Parīkṣit, facing imminent death, seeks the essence of spiritual practice; he requests Śukadeva to narrate the Lord’s incarnations and deeds as the sure path of God-centered remembrance.
Set a daily routine of listening/reading Bhagavatam with attention; replace distracting media with sacred narration so the mind naturally turns toward devotion.