उपगीयमानचरितो वनिताभिर्हलायुध: । वनेषु व्यचरत् क्षीवो मदविह्वललोचन: ॥ २३ ॥
upagīyamāna-carito vanitābhir halāyudha vaneṣu vyacarat kṣīvo mada-vihvala-locanaḥ
Habang inaawit ng mga dalaga ang Kanyang banal na mga gawa, ang Panginoong Halāyudha, si Śrī Balarāma, ay gumala sa iba’t ibang gubat na wari’y lasing; ang Kanyang mga mata’y umiikot dahil sa inumin.
This verse describes Lord Balarāma moving through the forest as the women sing His glories, portraying a divine pastoral līlā filled with music, nature, and intimate Vraja atmosphere.
In the Vraja setting of Canto 10, the gopīs and village women naturally celebrate the Lord’s pastimes through song, expressing devotion and keeping His līlā present in their hearts.
Keep the Lord’s qualities and pastimes alive through kīrtana and remembrance; devotional singing transforms ordinary surroundings into sacred space and strengthens loving absorption in Bhagavān.