Balarāma Visits Vraja: Consoling the Gopīs and Dragging the Yamunā
मातरं पितरं भ्रातृन् पतीन् पुत्रान् स्वसृनपि । यदर्थे जहिम दाशार्ह दुस्त्यजान् स्वजनान् प्रभो ॥ ११ ॥ ता न: सद्य: परित्यज्य गत: सञ्छिन्नसौहृद: । कथं नु तादृशं स्त्रीभिर्न श्रद्धीयेत भाषितम् ॥ १२ ॥
mātaraṁ pitaraṁ bhrātṝn patīn putrān svasṝn api yad-arthe jahima dāśārha dustyajān sva-janān prabho
“O Panginoon na mula sa angkan ni Dāśārha! Para kay Kṛṣṇa, iniwan namin ang ina, ama, mga kapatid, mga asawa, mga anak, at maging mga kapatid na babae—mga ugnayang mahirap talikuran. Ngunit ngayon, ang mismong si Kṛṣṇa ay bigla kaming iniwan at umalis, pinuputol ang lahat ng lambing na ugnayan. Gayon pa man, sinong babae ang hindi magtitiwala sa Kanyang mga salita?”
This verse states that the gopīs gave up even their closest family relationships—mother, father, husband, children, and siblings—for Kṛṣṇa, showing the extremity of their exclusive devotion.
They speak from the pain of separation (viraha), feeling that Kṛṣṇa left them abruptly and ‘cut off’ affectionate connection, so their words are a devotional lament rather than ordinary criticism.
It highlights single-hearted commitment: sincere bhakti may demand prioritizing spiritual truth over social pressure, and bringing feelings—even pain and complaint—honestly before God.