The Syamantaka Jewel: Accusation, Recovery, and Kṛṣṇa’s Marriage to Satyabhāmā
सोऽनुध्यायंस्तदेवाघं बलवद्विग्रहाकुल: । कथं मृजाम्यात्मरज: प्रसीदेद् वाच्युत: कथम् ॥ ४० ॥ किं कृत्वा साधु मह्यं स्यान्न शपेद् वा जनो यथा । अदीर्घदर्शनं क्षुद्रं मूढं द्रविणलोलुपम् ॥ ४१ ॥ दास्ये दुहितरं तस्मै स्त्रीरत्नं रत्नमेव च । उपायोऽयं समीचीनस्तस्य शान्तिर्न चान्यथा ॥ ४२ ॥
so ’nudhyāyaṁs tad evāghaṁ balavad-vigrahākulaḥ kathaṁ mṛjāmy ātma-rajaḥ prasīded vācyutaḥ katham
Habang pinagninilayan ang mabigat niyang pagkakasala at nababalisa sa posibleng sagupaan sa makapangyarihang mga deboto ng Panginoon, naisip ni Haring Satrājit: “Paano ko mahuhugasan ang dungis sa aking sarili, at paano malulugod sa akin ang Panginoong Acyuta? Ano ang gagawin ko upang manumbalik ang aking kapalaran at upang hindi ako sumpain ng mga tao bilang makitid ang pananaw, kuripot, mangmang, at sakim sa yaman? Iaalay ko sa Panginoon ang aking anak na babae—hiyas sa mga kababaihan—kasama ang hiyas na Syamantaka; ito ang tanging wastong paraan upang mapayapa Siya.”
This verse shows the offender reflecting deeply on his wrongdoing and seeking a way to cleanse the heart and regain Lord Acyuta’s pleasure—repentance begins with honest self-examination and desire to rectify.
Acyuta means “infallible” and “never deviating.” The speaker highlights that Krishna is perfectly steady and pure, and thus one must sincerely purify oneself to regain His favor.
When you realize you have wronged someone, don’t justify it—acknowledge the fault, seek inner reform, and take concrete steps to make amends.