Srimad Bhagavatam — Dashama Skandha, Shloka 40
The Syamantaka Jewel: Accusation, Recovery, and Kṛṣṇa’s Marriage to Satyabhāmā
सोऽनुध्यायंस्तदेवाघं बलवद्विग्रहाकुल: । कथं मृजाम्यात्मरज: प्रसीदेद् वाच्युत: कथम् ॥ ४० ॥ किं कृत्वा साधु मह्यं स्यान्न शपेद् वा जनो यथा । अदीर्घदर्शनं क्षुद्रं मूढं द्रविणलोलुपम् ॥ ४१ ॥ दास्ये दुहितरं तस्मै स्त्रीरत्नं रत्नमेव च । उपायोऽयं समीचीनस्तस्य शान्तिर्न चान्यथा ॥ ४२ ॥
so ’nudhyāyaṁs tad evāghaṁ balavad-vigrahākulaḥ kathaṁ mṛjāmy ātma-rajaḥ prasīded vācyutaḥ katham
Habang pinagninilayan ang mabigat niyang kasalanan at nababalisa sa maaaring alitan sa makapangyarihang mga deboto ng Panginoon, naisip ni Satrājit: “Paano ko lilinisin ang dungis sa aking sarili, at paano malulugod sa akin si Panginoong Acyuta? Ano ang gagawin ko upang manumbalik ang aking kabutihang-palad at hindi ako sumpain ng mga tao bilang makitid ang pananaw, hamak, mangmang, at sakim sa yaman? Iaalay ko sa Panginoon ang aking anak na babae—hiyas sa mga babae—kasama ang hiyas na Syamantaka; ito ang tanging wastong paraan upang mapayapa Siya.”
FAQs
This verse shows that sincere remorse and a desire to cleanse one’s inner impurity are the beginning of restoring one’s relationship with Kṛṣṇa (Acyuta).
In the Syamantaka narrative, Satrājit’s actions created suspicion and wrongdoing; realizing the gravity, he feared displeasing Kṛṣṇa and sought a way to make amends.
Acknowledge the fault without excuses, reflect honestly, and take concrete steps to repair the harm—while seeking divine guidance and forgiveness.