Uddhava Sent to Vraja: Consolation to Nanda-Yaśodā and the Gopīs’ Separation
यस्मिन् जन: प्राणवियोगकाले क्षणं समावेश्य मनोऽविशुद्धम् । निर्हृत्य कर्माशयमाशु याति परां गतिं ब्रह्ममयोऽर्कवर्ण: ॥ ३२ ॥ तस्मिन् भवन्तावखिलात्महेतौ नारायणे कारणमर्त्यमूर्तौ । भावं विधत्तां नितरां महात्मन् किं वावशिष्टं युवयो: सुकृत्यम् ॥ ३३ ॥
yasmin janaḥ prāṇa-viyoga-kāle kṣanaṁ samāveśya mano ’viśuddham nirhṛtya karmāśayam āśu yāti parāṁ gatiṁ brahma-mayo ’rka-varṇaḥ
Sa oras ng pagpanaw, sinuman—kahit nasa maruming kalagayan—kung maituon lamang ang isip sa Kanya kahit isang saglit, masusunog ang lahat ng bakas ng karma at agad makakamtan ang sukdulang hantungan sa dalisay na espirituwal na anyong nagniningning na parang araw. Kayong dalawa ay naghandog ng pambihirang mapagmahal na paglilingkod kay Panginoong Nārāyaṇa, ang Paramātmā at sanhi ng lahat, ang dakilang Kaluluwa na bagaman pinagmulan ng lahat ay nag-anyong tao; ano pang kabutihang gawa ang kailangan pa ninyo?
This verse teaches that even momentary remembrance of the Lord at death can destroy the stored karmic impressions and grant the supreme destination.
The verse describes the Supreme Lord (Nārāyaṇa/Kṛṣṇa) as identical with Brahman in essence and shining with sunlike radiance.
Cultivate daily nāma-japa, hearing (śravaṇa), and remembrance (smaraṇa) so that the mind naturally turns to the Lord even in crisis.