Trivakrā’s Transformation and the Breaking of Kaṁsa’s Bow
Mathurā-līlā Prelude
गोप्यो मुकुन्दविगमे विरहातुरा याआशासताशिष ऋता मधुपुर्यभूवन् । सम्पश्यतां पुरुषभूषणगात्रलक्ष्मींहित्वेतरान् नु भजतश्चकमेऽयनं श्री: ॥ २४ ॥
gopyo mukunda-vigame virahāturā yā āśāsatāśiṣa ṛtā madhu-pury abhūvan sampaśyatāṁ puruṣa-bhūṣaṇa-gātra-lakṣmīṁ hitvetarān nu bhajataś cakame ’yanaṁ śrīḥ
Nang umalis si Mukunda (Kṛṣṇa) mula sa Vṛndāvana, ang mga gopī na sugatan ng pangungulila ay nagsabi noon na ang mga taga-Mathurā ay tatamasahin ang maraming pagpapala. Ngayon ay nagkatotoo iyon, sapagkat minamasdan nila ang kagandahan ng katawan ni Kṛṣṇa, hiyas sa mga tao. Tunay, maging si Śrī Lakṣmī ay nagnanais ng kanlungan ng kagandahang iyon, kaya iniwan niya ang marami pang iba kahit sila’y sumasamba sa kanya.
This verse highlights that the gopīs’ intense separation from Mukunda is spiritually potent; their heartfelt words and blessings become reality, showing viraha-bhakti as a peak expression of love for Kṛṣṇa.
The verse poetically states that Śrī (Lakṣmī) chose the beauty of Kṛṣṇa’s very limbs as her abode, emphasizing that all opulence naturally gravitates to the Supreme Lord, who is the true object of worship.
Cultivate steady remembrance and loving service even when you feel “separated” from spiritual inspiration; sincere devotion draws inner prosperity—clarity, peace, and deeper attachment to Kṛṣṇa.