Akrūra’s Journey to Vraja and His Devotional Vision of Kṛṣṇa and Balarāma
स चावतीर्ण: किल सात्वतान्वये स्वसेतुपालामरवर्यशर्मकृत् । यशो वितन्वन् व्रज आस्त ईश्वरो गायन्ति देवा यदशेषमङ्गलम् ॥ १३ ॥
sa cāvatīrṇaḥ kila sātvatānvaye sva-setu-pālāmara-varya-śarma-kṛt yaśo vitanvan vraja āsta īśvaro gāyanti devā yad aśeṣa-maṅgalam
Ang Siya ring Panginoon ay bumaba sa angkan ng Sātvata upang pasayahin ang mararangal na diyos na nag-iingat sa tulay ng dharma na Kanyang itinatag. Naninirahan sa Vraja, pinalalaganap Niya ang Kanyang katanyagan; inaawit ito ng mga diyos, at ang papuring iyon ay nagdudulot ng walang hanggang pagpapala sa lahat.
This verse states that the Supreme Lord truly descended in the Sātvata (Yadu) line, indicating His avatāra is purposeful and divinely arranged for the world’s welfare and dharma’s protection.
‘Sva-setu-pāla’ portrays Kṛṣṇa as the protector of His own sacred boundary—upholding the divine order (dharma), ensuring the world does not cross into chaos and irreligion.
By regularly hearing and chanting Kṛṣṇa’s names and pastimes, a devotee aligns the mind with what is “all-auspicious,” replacing anxiety and distraction with remembrance, gratitude, and steady devotion.