Shloka 10
Gopī-gīta in Separation: The Flute’s Call and Vraja’s Ecstatic Response
अनुचरै: समनुवर्णितवीर्य आदिपूरुष इवाचलभूति: । वनचरो गिरितटेषु चरन्ती- र्वेणुनाह्वयति गा: स यदा हि ॥ ८ ॥ वनलतास्तरव आत्मनि विष्णुं व्यञ्जयन्त्य इव पुष्पफलाढ्या: । प्रणतभारविटपा मधुधारा: प्रेमहृष्टतनवो ववृषु: स्म ॥ ९ ॥ दर्शनीयतिलको वनमाला- दिव्यगन्धतुलसीमधुमत्तै: । अलिकुलैरलघुगीतामभीष्ट- माद्रियन् यर्हि सन्धितवेणु: ॥ १० ॥ सरसि सारसहंसविहङ्गा- श्चारुगीताहृतचेतस एत्य । हरिमुपासत ते यतचित्ता हन्त मीलितदृशो धृतमौना: ॥ ११ ॥
anucaraiḥ samanuvarṇita-vīrya ādi-pūruṣa ivācala-bhūtiḥ vana-caro giri-taṭeṣu carantīr veṇunāhvayati gāḥ sa yadā hi
Kapag si Kṛṣṇa na may marikit na tilaka at suot ang kuwintas ng mga bulaklak sa gubat, na napapaligiran ng mga bubuyog na lasing sa pulot at bango ng banal na tulasī, ay idinidikit ang plauta sa labi at tinutugtog ang minamahal na himig; ang mga bubuyog ay wari’y gumagalang sa awit na iyon.
Śrīla Viśvanātha Cakravartī Ṭhākura has made several illuminating comments on these verses. He gives the analogy that just as when householder Vaiṣṇavas hear a saṅkīrtana party approaching they become ecstatic and offer obeisances, so the trees and creepers in Vṛndāvana became ecstatic when they heard Kṛṣṇa’s flute and bowed low with their branches and vines. The word darśanīya-tilaka in text 10 indicates not only that the Lord is “the most excellent (to see),” but also that He decorated Himself with attractive reddish tilaka taken from the mineral-rich earth of Vṛndāvana forest.