Kāliya-damana: Kṛṣṇa Subdues the Serpent and Purifies the Yamunā
तं प्रेक्षणीयसुकुमारघनावदातं श्रीवत्सपीतवसनं स्मितसुन्दरास्यम् । क्रीडन्तमप्रतिभयं कमलोदराङ्घ्रि सन्दश्य मर्मसु रुषा भुजया चछाद ॥ ९ ॥
taṁ prekṣaṇīya-sukumāra-ghanāvadātaṁ śrīvatsa-pīta-vasanaṁ smita-sundarāsyam krīḍantam apratibhayaṁ kamalodarāṅghriṁ sandaśya marmasu ruṣā bhujayā cachāda
Nakita ni Kāliya si Śrī Kṛṣṇa na nakasuot ng dilaw na sutlang kasuotan, napakalambot at kaaya-ayang pagmasdan; ang Kanyang kaakit-akit na katawan ay kumikislap na parang maningning na puting ulap, may tanda ng Śrīvatsa sa dibdib, may magandang ngiti sa mukha, at ang mga paa’y tulad ng ikot ng lotus. Siya’y naglalaro sa tubig nang walang takot. Ngunit ang mainggitin na Kāliya ay nagngitngit, kinagat ang Kanyang dibdib, at saka Siya’y binalot nang lubos sa mga likaw nito.
This verse describes Kāliya angrily biting Kṛṣṇa at vital points and tightly coiling around Him, even as Kṛṣṇa remains fearless and playful.
To show that the Lord’s transcendental form is ever-auspicious and untouched by fear; His beauty and serenity reveal His supremacy even when confronted by a deadly serpent.
The verse teaches steadiness and trust in divine protection: fearlessness grows when one remembers the Lord’s sovereignty and keeps the mind anchored in devotion rather than panic.