सर्पह्रद: पुरुषसारनिपातवेग- सङ्क्षोभितोरगविषोच्छ्वसिताम्बुराशि: । पर्यक्प्लुतो विषकषायबिभीषणोर्मि- र्धावन् धनु:शतमनन्तबलस्य किं तत् ॥ ७ ॥
sarpa-hradaḥ puruṣa-sāra-nipāta-vega- saṅkṣobhitoraga-viṣocchvasitāmbu-rāśiḥ paryak pluto viṣa-kaṣāya-bibhīṣaṇormir dhāvan dhanuḥ-śatam ananta-balasya kiṁ tat
Nang bumaba ang Bhagavān na may walang-hanggang lakas sa lawa ng mga ahas, labis na nagulo ang mga naga roon at sa kanilang lasong hininga ay lalo nilang dinungisan ang tubig. Sa lakas ng pagpasok ng Panginoon, umapaw ang lawa sa lahat ng panig, at ang nakatatakot na mga alon na may lason ay bumaha sa lupain hanggang sa layong sandaang haba ng busog. Ngunit para sa Panginoong may walang hanggang kapangyarihan, hindi ito kataka-taka.
This verse describes the serpent lake erupting with poison-colored, terrifying waves, yet declares such danger insignificant before the Lord’s infinite strength—showing Kṛṣṇa’s complete mastery over deadly forces.
Because the waters were saturated by the snakes’ poisonous breath; when Kṛṣṇa entered, the lake churned and overflowed with venom-hued waves, emphasizing the peril He neutralizes in His līlā.
When overwhelmed by ‘poisonous’ situations—fear, toxic influence, or crisis—remembering the Lord’s ananta-bala inspires faith and steadiness: dangers may surge, but they are not ultimate for one who takes shelter of Kṛṣṇa.