Kāliya-damana: Kṛṣṇa Subdues the Serpent and Purifies the Yamunā
तास्तं सुविग्नमनसोऽथ पुरस्कृतार्भा: कायं निधाय भुवि भूतपतिं प्रणेमु: । साध्व्य: कृताञ्जलिपुटा: शमलस्य भर्तु- र्मोक्षेप्सव: शरणदं शरणं प्रपन्ना: ॥ ३२ ॥
tās taṁ su-vigna-manaso ’tha puraskṛtārbhāḥ kāyaṁ nidhāya bhuvi bhūta-patiṁ praṇemuḥ sādhvyaḥ kṛtāñjali-puṭāḥ śamalasya bhartur mokṣepsavaḥ śaraṇa-daṁ śaraṇaṁ prapannāḥ
Lubhang nabalisa ang kanilang isipan, inilagay ng mga banal na babae ang kanilang mga anak sa unahan at saka nagpatirapa (dandavat) sa Panginoon ng lahat ng nilalang, nakadapa sa lupa. Ninais nilang mapalaya ang makasalanang asawa at sumilong sa Kataas-taasang Panginoon, ang Tagapagbigay ng tunay na kanlungan, kaya nagdasal silang magkakapatong ang mga palad.
This verse shows the wives of Kāliya prostrating and surrendering to Kṛṣṇa as the only true refuge (śaraṇa), describing Him as śaraṇadam—the giver of shelter—who can deliver one from fear and sin.
Overwhelmed with fear for their husband and family, they placed their children forward and bowed to Kṛṣṇa, appealing to His compassion and seeking protection and deliverance.
When facing anxiety, guilt, or family crises, the verse teaches humble surrender—turning to God with sincerity, offering respect, and seeking inner purification rather than relying only on pride or control.