Aghāsura-vadha: The Killing and Deliverance of Aghāsura
सत्यमर्ककरारक्तमुत्तराहनुवद् धनम् । अधराहनुवद्रोधस्तत्प्रतिच्छाययारुणम् ॥ २० ॥
satyam arka-karāraktam uttarā-hanuvad ghanam adharā-hanuvad rodhas tat-praticchāyayāruṇam
Pagkaraan ay nagpasya sila, “Mga kaibigan, ito nga ay hayop na nakaupo upang lamunin tayo. Ang itaas na labi nito ay parang ulap na namumula sa sikat ng araw, at ang ibabang labi ay parang mapulang anino ng ulap.”
This verse poetically links Kṛṣṇa’s inner virtues—truthfulness, generosity, and righteous anger—to the beauty and redness of His lips and hands, showing that His character and form are equally divine.
In the Vraja-līlā narration, Śukadeva conveys that Kṛṣṇa’s beauty is not merely physical—His very radiance reflects His spotless qualities, helping devotees remember Him with affection and reverence.
Cultivate truthfulness, generosity, and principled firmness (righteous anger against wrongdoing) as devotional virtues—qualities that make one’s character attractive and spiritually uplifting.