The Deliverance of Nalakūvara and Maṇigrīva
Yamala-Arjuna Līlā Prelude and Culmination
वाणी गुणानुकथने श्रवणौ कथायां हस्तौ च कर्मसु मनस्तव पादयोर्न: । स्मृत्यां शिरस्तव निवासजगत्प्रणामे दृष्टि: सतां दर्शनेऽस्तु भवत्तनूनाम् ॥ ३८ ॥
vāṇī guṇānukathane śravaṇau kathāyāṁ hastau ca karmasu manas tava pādayor naḥ smṛtyāṁ śiras tava nivāsa-jagat-praṇāme dṛṣṭiḥ satāṁ darśane ’stu bhavat-tanūnām
Mula ngayon, nawa’y ang aming mga salita’y magkuwento ng Iyong mga katangian at lila; nawa’y ang aming mga tainga’y makinig sa Iyong katha; nawa’y ang aming mga kamay, paa, at mga pandama’y gumawa ng mga gawaing nakalulugod sa Iyo; at nawa’y ang aming isip ay laging magmuni sa Iyong mga paang-loto. Nawa’y sa alaala namin Ikaw manahan; nawa’y ang aming ulo’y yumukod sa lahat ng nasa sanlibutan sapagkat ang lahat ay iba’t ibang anyo Mo; at nawa’y ang aming mga mata’y makakita ng mga banal na Vaiṣṇava, na hindi naiiba sa Iyo.
Here the process of understanding the Supreme Personality of Godhead is given. This process is bhakti.
This verse teaches sense-engagement in devotion: speak Krishna’s qualities, hear His kathā, serve with the hands, fix the mind on His lotus feet, bow in remembrance, and see saints and the Lord’s divine forms.
After being delivered from their cursed condition as trees by Lord Krishna, they express gratitude and pray for lasting devotion—asking that every faculty of body and mind remain dedicated to Him.
Align daily habits with bhakti: use speech for kirtan and kind truth, listen to Bhagavatam talks, do tangible service, remember Krishna during the day, offer obeisances, and seek the company and darshan of sincere devotees.