The Deliverance of Nalakūvara and Maṇigrīva
Yamala-Arjuna Līlā Prelude and Culmination
यस्यावतारा ज्ञायन्ते शरीरेष्वशरीरिण: । तैस्तैरतुल्यातिशयैर्वीर्यैर्देहिष्वसङ्गतै: ॥ ३४ ॥ स भवान्सर्वलोकस्य भवाय विभवाय च । अवतीर्णोंऽशभागेन साम्प्रतं पतिराशिषाम् ॥ ३५ ॥
yasyāvatārā jñāyante śarīreṣv aśarīriṇaḥ tais tair atulyātiśayair vīryair dehiṣv asaṅgataiḥ
Kahit ang Iyong mga avatāra ay magpakita sa anyong isda, pagong, at baboy-ramo, Ikaw ay nananatiling lampas sa materyal na katawan; nakikilala Ka sa Iyong di-mapapantayang kapangyarihan at gawaing himala na di magagawa ng karaniwang nilalang. Ikaw rin ngayon ay bumaba para sa kapakanan ng lahat ng daigdig at sa paglawak ng Iyong kaluwalhatian, bilang Panginoon ng mga pagpapala.
As stated in Bhagavad-gītā (4.7-8):
This verse says the Lord’s descents are known by their incomparable, extraordinary divine powers, which remain unattached even while appearing in embodied forms.
They praise Him as the Supreme beyond material embodiment, who can still manifest within the world through avatāras without becoming materially bound.
It encourages discernment: judge spiritual authenticity by transformative, selfless, unattached qualities—not by external display or mere claims.