Shloka 5
Parīkṣit’s Questions and the Prelude to Kṛṣṇa’s Advent
Earth’s Burden, Viṣṇu’s Order, and Kaṁsa’s Fear
पितामहा मे समरेऽमरञ्जयै-र्देवव्रताद्यातिरथैस्तिमिङ्गिलै: । दूरत्ययं कौरवसैन्यसागरंकृत्वातरन् वत्सपदं स्म यत्प्लवा: ॥ ५ ॥ द्रौण्यस्त्रविप्लुष्टमिदं मदङ्गंसन्तानबीजं कुरुपाण्डवानाम् । जुगोप कुक्षिं गत आत्तचक्रोमातुश्च मे य: शरणं गताया: ॥ ६ ॥ वीर्याणि तस्याखिलदेहभाजा-मन्तर्बहि: पूरुषकालरूपै: । प्रयच्छतो मृत्युमुतामृतं चमायामनुष्यस्य वदस्व विद्वन् ॥ ७ ॥
pitāmahā me samare ’marañjayair devavratādyātirathais timiṅgilaiḥ duratyayaṁ kaurava-sainya-sāgaraṁ kṛtvātaran vatsa-padaṁ sma yat-plavāḥ
Sa pagsandig sa bangka ng mga paa-lotong ni Kṛṣṇa, ang aking lolo na si Arjuna at ang iba pang ninuno ay tumawid sa dagat ng hukbong Kaurava sa Kurukṣetra, na may mga pinunong gaya ni Bhīṣma na waring dambuhalang isda na madaling lumulon; ngunit sa awa ng Panginoon, natawid nila iyon na parang pag-apak lamang sa bakas ng kuko ng guya. Dahil ang aking ina ay sumuko sa Kanyang mga paa-lotong, ang Panginoon na may hawak na Sudarśana-cakra ay pumasok sa sinapupunan at iniligtas ang aking katawan—ang huling binhi ng angkan ng Kuru at Pāṇḍava—na halos masunog sa naglalagablab na sandata ni Aśvatthāmā. Si Śrī Kṛṣṇa, ang nag-anyong tao sa pamamagitan ng māyā, ay nagpapakita sa loob at labas ng lahat ng may katawan bilang Walang-hanggang Panahon, at nagbibigay ng paglaya sa lahat: sa ilan bilang malupit na kamatayan, sa ilan bilang buhay na walang kamatayan. O marunong, ipaliwanag mo ang Kanyang transendental na mga katangian.
As stated in Śrīmad-Bhāgavatam (10.14.58) :
FAQs
It teaches that what is impossible by one’s own strength becomes easily surmountable when one takes Lord Krishna’s shelter; His grace reduces vast dangers to something small.
Parikshit recalls how Krishna’s presence and guidance enabled Arjuna to face overwhelming warriors like Bhishma, highlighting Krishna’s role as the devotee’s unfailing support.
When facing overwhelming challenges, cultivate dependence on Krishna through prayer, remembrance, and dharmic action—trusting that divine guidance can make heavy burdens manageable.