Adhyaya 357

Ang kabanatang ito ay nagiging isang masiksik na manwal ng vyākaraṇa tungkol sa mga tiṅ-ending (mga hulaping pang-tao ng pandiwa) at sa wastong gamit nito ayon sa bhāva (di-personal na kilos/kalagayan), karma (pagtuon sa layon/pasibo), at kartṛ (tagaganap/aktibo). Una, binabanggit ang putol o di-tuloy na bahagi ng teksto kaugnay ng naunang uṇādi, saka inililista nang sistematiko ang mga lakāra at saklaw ng kahulugan: laṭ para sa kasalukuyan; liṅ para sa utos/optatibo at mga pagpapala; loṭ para sa pautos at pagbabasbas; laṅ para sa malayong nakaraan; luṅ at liṭ para sa nakaraan (ang liṭ ay nagbibigay-diin sa di-nakita/di-tuwirang nalaman); at luṭ/ḷṅ para sa hinaharap. Pagkatapos ay tinutukoy ang mga hulaping pang-tao at ang pagkakaiba ng parasmaipada/ātmanepada, na inilalarawan sa mga ugat na bhū (“maging/umiral”) at edh (“umunlad/magningas”), kasama ang iba pang pangkat ng dhātu at tala sa vikaraṇa. Sa huli, ipinapakita ang mga hinangong anyo—desiderative (san), causative (ṇic), frequentative (yaṅ), at yaṅ-luk—na inuugnay ang mga padron ng pagbanghay sa mga halimbawa ng gamit at mga huwarang “rūpaka”.