Adhyaya 350

Ang kabanatang ito ay lumilipat mula sa mga anyong nabuo sa sandhi tungo sa pag-iiba-anyo ng pangngalan. Itinuturo ni Skanda kay Kātyāyana ang dalawang sistemang pang-anyo—suP para sa mga nomina at tiṅ para sa mga pandiwa—at itinatakda ang suP bilang saligan ng pitong vibhakti. Inililista nito ang mga pangkat ng hulaping pangkaso sa bawat vibhakti at inuugat sa konsepto ng prātipadika: batayang pangngalan na walang dhātu at mga hulaping pandiwa. Inuuri ang mga tangkay bilang nagtatapos sa patinig (ajanta) o katinig (halanta), bawat isa’y may panlalaki/pambabae/di-tiyak; kasunod ang mga halimbawang tangkay na ‘nāyaka’ at maraming di-regular at Vedikong anyo. Mahalaga ang pag-uugnay sa semantikang kāraka: nominative para sa sariling-kahulugan at pagtawag, accusative para sa karman (layon), instrumental para sa karaṇa (kasangkapan), dative para sa sampradāna (tatanggap), ablative para sa apādāna (pinagmulan/paghiwalay), genitive para sa pag-aari, at locative para sa adhikaraṇa (lunan/sandigan). Sa huling bahagi, ibinibigay ang mga paradigma at halimbawa ng deklinasyon (sakhā, pati, pitā, gauḥ, rājā, panthā, at mga panghalip na ka/ayam/asau), na binibigyang-diin ang pamantayang anyo, mga eksepsiyon, at wastong gamit sa wikang pantas at sa pananalitang ritwal.