Adhyaya 349

Ang kabanatang ito ay agad na sumusunod sa talaan ng pratyāhāra, at lumilipat mula sa mga pinaikling tanda ng tunog tungo sa sandhi-siddha-rūpa—ang “naitatag” na mga kinalabasan ng eufonikong pagsasanib. Ipinakikilala ni Skanda ang paraan sa pagsisimula sa svara-sandhi (sandhi ng patinig) sa maiikling anyong may halimbawa gaya ng daṇḍāgramam, sāgatā, dadhīdam, nadīhate, madhūdakam, na nagpapahiwatig na ang wastong pagbuo ay natututuhan sa pagtanaw sa mga kinilalang resulta. Pagkaraan, lumalawak ang teksto sa mga natatanging tala sa leksikon at gramatika: ritwal na pagbigkas at pagtukoy sa ponema (kasama ang pagbanggit sa ḹ), mga pares na magkasingkahulugan/variante, at mga sandhi ng panturo (ta + iha → tayiha). Sumusunod ang sandhi ng katinig at mga pagbabagong nagmumula sa visarga, na may hanay ng pariralang halimbawa (bhavāñ chete / bhavāñ ca śete / bhavāñ śete; at iba pang kinalabasan ng visarga). Kasabay ng tuntunin at halimbawa, inilalahad din ang pamantayang pananaw sa pananalita—kinis, wastong sukat, at pag-iwas sa magagaspang na kumpol ng tunog—na iniuugnay ang katumpakang gramatikal sa disiplinadong pagpapahayag sa buhay na ayon sa dharma.