Adhyaya 348

Nagsisimula ang kabanatang ito sa isang malinaw na paliwanag na pang-kritika sa manuskrito: ang naunang magulong sipi ay itinatakwil bilang pagkakamali sa pagkopya, upang ipakita na ang tumpak na pagpapasa ng teksto ay mahalaga sa śāstra. Pagkatapos ay ipinahahayag ni Skanda ang isang maikling paglalahad ng Vyākaraṇa—“ang naitatag na kalikasan ng mga salita”—na tumutugon sa tradisyong panggramatika na nakatuon kay Kātyāyana at nagtuturo rin sa mga baguhan. Ipinakikilala ang mga teknikal na tawag sa mga operasyong panggramatika, at itinatampok ang paraang pratyāhāra sa pamamagitan ng hanay ng Śiva-sūtra (mula “a i u ṇ …” hanggang “ha la”). Itinatakda rin ang mga kumbensiyong pangturo (upadeśa): ang mga tunog ay tinitingnan kasama ang mga it-marker (pangwakas na palatandaan) at itinuturing na hindi nasal sa paglalapat ng mga tuntunin. Sa huli, ipinaliliwanag ang prinsipyo ng pagpili sa pratyāhāra: ang unang tunog, kasama ang huling palatandaan, ay tumutukoy sa pangkat ng mga tunog sa pagitan, bawat isa ayon sa wastong saklaw. Sa ensiklopedikong pananaw ng Agni Purāṇa, ang gramatika ay inihaharap bilang banal na kasangkapan para sa katumpakan sa pagbigkas ng Veda, kaayusan ng ritwal, at mapagkakatiwalaang pagpapakahulugan, kaya iniuugnay ang higpit ng wika sa dharma at layuning pangkaligtasan.