Adhyaya 324

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे रुद्रशान्तिर्नाम त्रयोविंशत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ चतुर्विंशत्यधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अंशकादिः ईश्वर उवाच रुद्राक्षकटकं धार्यं विषमं सुसमं दृडम् एकत्रिपञ्चवदनं यथालाभन्तु धारयेत्

Sa gayon, sa Agni Mahāpurāṇa nagwakas ang ika-324 na kabanata na tinatawag na “Rudra-śānti.” Ngayon ay nagsisimula ang ika-325 na kabanata, “Aṃśaka at mga kaugnay na paksa.” Sinabi ng Panginoon: “Dapat magsuot ng pulseras na yari sa mga butil ng rudrākṣa—maging hindi pantay o maayos ang hugis, basta matibay. Dapat isuot ang mga butil na may isa, tatlo, o limang ‘mukha’ (mukha), ayon sa kung ano ang makukuha.”

Verse 2

द्विचतुःषण्मुखं शस्तमव्रणं तीव्रकण्ठकं दक्षवाहौ शिखादौ च धारयेच्चतुराननं

Dapat pagnilayan (o itatag) ang pinupuring anyo ng diyos bilang may dalawa, apat, o anim na mukha, walang dungis at walang sugat, na may mabagsik na leeg/lalamunan; at dapat ilagay ang anyong may apat na mukha (Brahmā) sa kanang bisig, sa tuktok na buhol ng buhok (śikhā) at sa iba pang mataas na bahagi.

Verse 3

अब्रह्मचारी ब्रह्मचारी अस्नातः स्नातको भवेत् हैमी वा मुद्रिका धार्या शिवमन्त्रेण चार्च्य तु

Maging hindi sumusunod sa brahmacarya o sumusunod dito, at kahit hindi pa nakapagsagawa ng seremonyal na paliligo, nagiging tulad ng isang snātaka (nakatapos ng ritwal na paligo). Dapat magsuot ng gintong singsing at sumamba sa pamamagitan ng Śiva-mantra.

Verse 4

कार्येति ख शिवः शिखा तथा ज्योतिः सवित्रश्चेतिगोचराः गोचरन्तु कुलं ज्ञेयं तेन लक्ष्यस्तु दीक्षितः

Ang ‘Kārya’, ‘Kha’, ‘Śiva’, ‘Śikhā’, ‘Jyotis’, at ‘Savitr’—ang mga ito ang dapat ituring na mga “gocara” (mga palatandaang gumaganap). Sa kalipunan ng gocara nakikilala ang kula (angkan/linyang pang-inisiyasyon); sa pamamagitan nito, natutukoy nang wasto ang dīkṣita (ang na-inisiyahan).

Verse 5

प्राजापत्यो महीपालः कपोतो ग्रन्थिकः शिवे कुटिलाश् चैव वेतालाः पद्महंसाः शिखाकुले

Sa (kapisanan/kaharian) ni Śiva ay naroon ang: Prājāpatya, Mahīpāla (Tagapangalaga ng Daigdig), Kapota, Granthika; gayundin ang mga Kuṭila at mga Vetāla; at ang mga Padmahaṃsa sa pangkat na Śikhākula.

Verse 6

धृतराष्ट्रा वकाः काका गोपाला ज्योतिसंज्ञके कुटिका साठराश् चैव गुटिका दण्डिनो ऽपरे

Sa teknikal na katawagan ng Jyotiṣa, ginagamit ang mga pangalang ito: Dhṛtarāṣṭrā, Vakāḥ (mga tagak), Kākāḥ (mga uwak), Gopālāḥ (mga pastol ng baka); gayundin ang Kuṭikā at ang mga Sāṭhara; at ang iba pa ay tinatawag na Guṭikā at Daṇḍin.

Verse 7

सावित्री गोचरे चैवमेकैकस्तु चतुर्विधः सिद्धाद्यंशकमाख्यास्ये येन मन्त्रःसुसिद्धिदः

Kaya nito, hinggil sa gocara (saklaw ng paglalapat) ng Sāvitrī (Gāyatrī), ang bawat pagsasanay ay may apat na anyo. Ipaliwanag ko ang mga sangkap na nagsisimula sa “siddhi”, upang ang mantra ay maging tagapagkaloob ng ganap na katuparan.

Verse 8

भूमौ तु मातृका लेख्याः कूटषण्डाववर्जिताः मन्त्राक्षराणि विश्लिष्य अनुस्वारं नयेत् पृथक्

Sa lupa, isulat ang mātrikā (hanay ng alpabeto/seed-syllable), na iniiwasan ang mga pangkat na kūṭa at ṣaṇḍa. Pagkatapos paghiwa-hiwalayin ang mga pantig ng mantra, ilagay nang bukod ang anusvāra (ṃ).

Verse 9

साधकस्य तु या संज्ञा तस्या विश्लेषणं चरेत् मन्त्रस्यादौ तथा चान्ते साधकार्णानि योजयेत्

Tungkol sa pagtatalaga (pangalan ng pagsisimula) ng sādhaka, dapat itong suriin sa pamamagitan ng paghihiwalay sa mga bumubuong pantig. Pagkatapos, sa simula at sa wakas ng mantra, idugtong nang nararapat ang mga titik/pantig ng sādhaka.

Verse 10

सिद्धः साध्यः सुशिद्धो ऽरिः संज्ञातो गणयेत् क्रमात् मन्त्रस्यादौ तथा चान्ते सिद्धिदः स्याच्छतांशतः

Matapos makilala ang mga uri ng bisa ng mantra bilang “Siddha”, “Sādhya”, “Su-siddha”, at “Ari”, dapat itong bilangin ayon sa wastong pagkakasunod. Kapag inilagay ang mga ito sa simula at sa wakas ng mantra, ito’y nagiging tagapagkaloob ng tagumpay—nagbubunga nang sandaang ulit.

Verse 11

सिद्धादिश्चान्तसिद्धश् च तत्क्षणादेव सिध्यति सुसिद्धादिः सुसिद्धन्तःसिद्धवत् परिकल्पयेत्

Ang mantrang nagsisimula sa “siddha” at nagtatapos sa “śānta-siddha” ay agad na nagiging ganap. Dapat ding bumuo ng mantra na may simula na “su-siddha” at wakas na “su-siddhānta”, na ituring itong siddha-mantra, ibig sabihi’y likás na napaperpekto na.

Verse 12

अरिमादौ तथान्ते च दूरतः परिवर्जयेत् सिद्धः सुसिद्धश् चैकार्थे अरिः साध्यस्तथैव च

Dapat iwasan ang tunog/salitang “ari” sa simula at sa wakas, at ilayo ito. Sa iisang nilalayong diwa, tinatawag itong “siddha” at “susiddha”; gayundin, ang “ari” at “sādhya” ay itinatakda ring may gayong pagtukoy.

Verse 13

आदौ सिद्धः स्थितो मन्त्रे तदन्ते तद्वदेव हि मध्ये रिपुसहस्राणि न दोषाय भवन्ति हि

Kapag ang ganap na sangkap na “siddha” ay inilagay sa simula ng mantra, at gayundin kapag inilagay sa wakas, kahit may libu-libong puwersang kaaway sa gitna ay hindi ito nagiging kapintasan (doṣa).

Verse 14

मायाप्रसादप्रणवेनांशकः ख्यातमन्त्रके ब्रह्मांशको ब्रह्मविद्या विष्ण्वङ्गो वैष्णवःस्मृतः

Sa kilalang uri ng mga mantra, ang binubuo ng Praṇava (Oṃ) kasama ng mga bīja na “māyā” at “prasāda” ay tinatawag na Aṃśaka-mantra. Ang anumang bahagi ni Brahmā ay tinatawag na Brahma-vidyā; at ang anumang aṅga (bahagi) ni Viṣṇu ay inaalala bilang Vaiṣṇava.

Verse 15

विष्ण्वंश इति ञ रुद्रांशको भवेद्वीर इन्द्रांशश्चेश्वरप्रियः नागांशो नागस्तब्धाक्षो यक्षांशो भूषणप्रियः

Ang may bahagi o angkan ni Viṣṇu ay tinutukoy sa pantig na “ña”. Ang may bahagi ni Rudra ay nagiging bayani at matapang; ang may bahagi ni Indra ay minamahal ng Panginoon (at deboto kay Īśvara). Ang may bahagi ng mga Nāga ay nagiging tulad-Nāga, may titig na matatag at hindi kumukurap; ang may bahagi ng mga Yakṣa ay mahilig sa mga palamuti.

Verse 16

गन्धर्वांशो ऽतिगीतादि भीमांशो राक्षसांशकः दैर्यांशः स्याद् युद्धकार्यो मानी विद्याधरांशकः

Ang may sangkap na Gandharva ay namumukod-tangi sa pag-awit at mga katulad na sining. Ang may sangkap na Bhīma ay nakikibahagi sa likas na Rākṣasa. Ang may sangkap na Dairya ay angkop sa gawain ng pakikidigma. Ang mapagmataas o mataas ang diwa ay nakikibahagi sa sangkap na Vidyādhara.

Verse 17

पिशाचांशो मलाक्रान्तो मन्त्रं दद्यान्निरीक्ष्य च मन्त्र एकात् फडन्तः स्यात् विद्यापञ्चाशतावधि

Kung ang isang tao ay pinahihirapan ng impluwensiyang piśāca at nalulupig ng karumihan, dapat ibigay (bigkasin/ilapat) ang mantra habang minamasdan ang maysakit at ang mga palatandaan. Mula sa unang mantra, dapat magtapos sa pagbigkas na “phaṭ”, hanggang sa isang kalipunan ng limampung vidyā-mantra.

Verse 18

बाला विंशाक्षरान्ता च रुद्रा द्वाविंशगायुधा तत ऊर्ध्वन्तु ये मन्त्रा दृद्धा यावच्छतत्रयं

Ang Bālā-mantra ay natatapos sa dalawampung pantig; ang Rudrā-mantra ay “nasasandatahan” ng dalawampu’t dalawang pantig. Higit pa rito, ang mga mantra na matatag na naitatag ay maaaring umabot hanggang sa tatlong daang pantig sa sukdulan.

Verse 19

अकारादिहकारन्ताः क्रमात् पक्षौ सितासितौ अनुस्वारविसर्गेण विना चैव स्वरा दश

Mula sa ‘a’ hanggang ‘ha’, ayon sa pagkakasunod ay may dalawang hanay: ang pangkat na ‘puti’ (śita) at ang pangkat na ‘itim’ (asita). At kung ibubukod ang anusvāra at visarga, ang mga patinig ay sampu.

Verse 20

ह्रस्वाः शुक्ला दीर्घाः श्यामांस्तिथयःप्रतिपम्मुखाः उदिते शान्तिकादीनि भ्रमिते वश्यकादिकम्

Ang mga tithi (araw sa kalendaryong lunar), mula sa Pratipad, ay may dalawang uri: ang maliwanag (śukla) ay ‘maikli’, at ang madilim (śyāma/kṛṣṇa) ay ‘mahaba’. Kapag ang tithi ay nasa kalagayang udita (sumisikat), itinatalaga ang mga ritwal gaya ng śānti at iba pa; kapag ito’y nasa kalagayang bhramita (nalilihis/nalilipat), isinasagawa ang mga ritwal gaya ng vaśya (pang-akit/panunupil) at mga kaugnay na gawain.

Verse 21

भ्रामिते सन्धयो द्वेषोच्चाटने स्तम्भने ऽस्तकम् इहावाहे शान्तिकाद्यं पिङ्गले कर्षणादिकम्

Sa (mandala/anyo ng diyos) na tinatawag na Bhrāmita, ang ritwal ay para sa pakikipagkasundo (sandhi). Sa anyong ginagamit para sa poot at pagpapaalis (dveṣa–uccāṭana), ito ay para sa pagpapatigil o pagpapa-immobilize (stambhana). Dito, sa pag-aanyaya/pagtawag (āvāha), ito ay para sa mga ritong pampayapa na nagsisimula sa śānti; at sa (anyong) Piṅgala, ito ay para sa pag-akit at mga kaugnay na gawain (karṣaṇa, atbp.).

Verse 22

मारणोच्चाटनादीनि विषुवे पञ्चधा पृथक् अधरस्य गृहे पृथ्वी ऊर्ध्वे तेजो ऽन्तरा द्रवः

Ang mga gawaing tulad ng māraṇa (pagpatay) at uccāṭana (pagpapaalis/pagpapalayas) at iba pa ay dapat isaayos sa viṣuva (panahong ekwinoks) sa limang magkakahiwalay na bahagi. Sa mababang “bahay” (rehiyon) ay ang Lupa; sa itaas ay ang Apoy; at sa gitna ay ang elementong Likido (Tubig).

Verse 23

रन्ध्रपार्श्वे वहिर्वायुः सर्वं व्याप्य महेश्वरः स्तम्भनं पार्थिवे शान्तिर्जले वश्यादि तेजसे वायौ स्याद् भ्रमणं शून्ये पुण्यं कालं समभ्यसेत्

Sa tabi ng mga randhra (mga butas ng katawan), kumikilos ang vāyu, ang hiningang-buhay na lumalabas. Nilulukuban ni Maheśvara ang lahat. Sa elementong lupa (pārthiva) naroon ang stambhana (pagpapatigil/pagpapa-immobilize); sa elementong tubig (jala) naroon ang śānti (pagpapayapa); sa elementong apoy (tejas) naroon ang vaśyādi (vashya at kaugnay na mga ritwal); sa elementong hangin (vāyu) naroon ang bhramaṇa (pagliligaw/pagpapahilo ng galaw). Sa śūnya (kawalan/eter) naroon ang puṇya (kabutihan); dapat isagawa ang kāla-sādhana, ang disiplina ng Panahon (kāla).