Adhyaya 313

Verse 1

ं फट् स्वाहा इत्य् आग्नेये महापुराणे नानामन्त्रा नाम द्वादशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ त्रयोदशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः त्वरिताज्ञानम् अग्निर् उवाच ॐ ह्रीं हूं खे छे क्षः स्त्रीं ह्रूं क्षे ह्रीं फट् त्वरितायैनमः त्वरितां पूजयेन्न्यस्य द्विभुजाञ्चाष्टवाहुकां आधारशक्तिं पद्मञ्च सिंहे देवीं हृदादिकम्

“...ṃ phaṭ svāhā”—sa gayon nagtatapos, sa Agni Mahāpurāṇa, ang ika-313 (312 dagdag isa) na kabanata na tinatawag na “Iba’t ibang Mantra.” Ngayon ay nagsisimula ang ika-314 (313 dagdag isa) na kabanata: “Kaalaman tungkol kay Tvaritā (ang Mabilis na Diyosa).” Sinabi ni Agni: “Oṃ hrīṃ hūṃ khe che kṣaḥ strīṃ hrūṃ kṣe hrīṃ phaṭ—pagpupugay kay Tvaritā.” Matapos isagawa ang nyāsa, sambahin si Tvaritā—pagmunihan siya bilang may dalawang kamay at gayundin bilang may walong kamay; itatag ang Ādhāra-Śakti, ang luklukan ng lotus, at ang Diyosa sa luklukan ng leon, kasama ang nyāsa sa puso at iba pang bahagi.

Verse 2

पूर्वादौ गायत्रीं यजेन्मण्डले वै प्रणीतया हुंकारां खेचरीं चण्डां छेदनीं क्षेपणींस्त्रियाः

Simula sa Silangan, dapat sambahin si Gāyatrī sa loob ng maṇḍala, na pinangungunahan ayon sa itinakdang ritwal; at (sambahin din) ang mga pambabaeng śakti na tinatawag na Huṃkārā, Khecarī, Caṇḍā, Chedanī, at Kṣepaṇī.

Verse 3

हुंकारां क्षेमकारीञ्च फट्कारीं मध्यतो यजेत् जयाञ्च विजयां द्वारि किङ्करञ्च तदग्रतः

Sa gitna ay sambahin si Huṃkārā, Kṣemakārī, at Phaṭkārī; sa pintuan naman ay ilagay at sambahin sina Jayā at Vijayā, at ilagay si Kiṅkara sa harap nito.

Verse 4

लिलैहीमैश् च सर्वाप्त्यै नामव्याहृतिभिस् तथा अनन्ताय नमः स्वाहा कुलिकाय नमः स्वधा

At sa malumanay at kaaya-ayang pagbigkas, kasama ang pantig na “hīṃ”, upang makamtan ang lahat ng layon, gamitin din ang mga pormulang pangngalan (nāma-vyāhṛti): “Pagpupugay kay Ananta—svāhā”; “Pagpupugay kay Kulikā—svadhā.”

Verse 5

स्वाहा वासुकिराजाय शङ्खपालाय वौषट् तक्षकाय वषन्नित्यं महापद्माय वै नमः

“Svāhā” para kay Haring Vāsuki; “vauṣaṭ” para kay Śaṅkhapāla; “vaṣaṭ/vasan” para kay Takṣaka, palagi; at tunay na pagpupugay kay Mahāpadma.

Verse 6

स्वाहा कर्कोटनागाय फट् पद्माय च वै नमः लिखेन्निग्रहचक्रन्तु एकाशीतिपदैर् नरः

“(Isulat ang mantra:) ‘Svāhā para sa ahas na Karkoṭa; Phaṭ; at tunay na pagpupugay kay Padmā.’” Dapat iguhit ng isang tao ang Nigraha-cakra (cakra ng pagpigil/pag-iingat) na may walumpu’t isang yunit ng pantig (pada).

Verse 7

वस्ते पटे तरौ भूर्जे शिलायां यष्टिकासु च मध्ये कोष्ठे साध्यनाम पूर्वादौ पट्टिकासु च

Sa kasuotan, sa tela, sa puno, sa balat ng birch (bhūrja), sa bato, at maging sa maliliit na patpat—sa gitnang bahagi (ng diyagram) isulat ang pangalan ng nilalayong pakay (sādhya); at gayundin sa mga piraso/etiketa sa pasimula, simula sa panig ng silangan.

Verse 8

ॐ ह्रीं क्षूं छन्द छन्द चतुरः कण्ठकान् कालरात्रिकां ऐशादावम्बुपादौ च यमराज्यञ्च वाह्यतः कालीनारवमाली कालीनामाक्षमालिनी

Om—kasama ang mga bīja na hrīṃ at kṣūṃ—anyayahan ang apat na uri ng chandas (sagradong metro) nang paulit-ulit; ilagay/ingatan ang mga bantay sa lalamunan; tawagin si Kālarātrikā. Mula sa dako ng Īśāna pataas, itatag ang “mga paa ng tubig” bilang panlinis na sandigan, at sa panlabas ay itakda ang nasasakupan ni Yama. Sa gayon, si Kālī ay pinalalamutian ng kuwintas ng malalakas na sigaw/ungal, at si Kālī ay may akṣa-mālā, rosaryo ng mga pantig.

Verse 9

मामोदेतत्तदोमोमा रक्षत स्वस्व भक्षवा यमपाटटयामय मटमो टट मोटमा

Ingatan ninyo ako—nawa’y hindi mabigo ang pagbigkas na ito. Bantayan ako sa bawat panig. O kayong kumakain ng sariling bahagi, magsilayas! Itaboy ang landas/mga sugo ni Yama (kamatayan) at alisin ang pighati—nawa’y mapaurong ang mapaminsalang puwersa.

Verse 10

वामो भूरिविभूमेया टट रीश्व श्वरी टट यमराजाद्वाह्यतो वं तं तोयं मारणात्मकं

“Ito ang ritong vāmā (kaliwang paraan)”: “bhūri-vibhū-meyā, ṭaṭ, rīśva, śvarī, ṭaṭ”—at “vaṃ, taṃ”. Ang tubig na ginayakan ng ganitong kapangyarihan ay may likas na māraṇa (mapanira), na wari’y hinango mula kay Yamarāja.

Verse 11

कज्जलं निम्बनिर्यासमज्जासृग्विषसंयुतम् काकपक्षस्य लेखन्या श्मशाने वा चतुष्पथे

Ang uling-itim (soot) na hinaluan ng katas ng neem, utak-buto (marrow), dugo, at lason—ay isusulat gamit ang panulat na yari sa balahibo ng uwak, alinman sa śmaśāna (pook ng pagsusunog ng bangkay) o sa sangandaan na apat ang daan.

Verse 12

निधापयेत् कुम्भाधस्ताद्वल्मीके वाथ निक्षिपेत् विभीतद्रुमशास्वाधो यन्त्रं सर्वारिमर्दनम्

Dapat ilagak ang yantra sa ilalim ng kumbha (banga ng ritwal), o ilagay sa loob ng bunton ng anay; o kaya’y sa ilalim ng mga sanga ng punong vibhītaka. Ang yantrang ito ang “tagadurog ng lahat ng kaaway”.

Verse 13

लिखेच्चानुग्रहञ्चक्रं शुक्लपत्रे ऽथ भूर्जके लाक्षया कुङ्कुमेनाथ स्फटिकाचन्दनेन वा

Dapat iguhit ang Anugraha-cakra (gulong ng biyaya) sa puting dahon/papel, o sa balat ng punong birch, gamit ang lac, o saffron, o kaya’y ihalili ang paste ng kristal na sandalwood (sphaṭika-candana).

Verse 14

भुवि भित्तौ पूर्वदले नाम मध्यमकोष्ठके खण्डे तु वारिमध्यस्थं ॐ हंसो वापि पट्टिशम्

Sa lupa o sa pader—sa talulot na nasa silangan—isulat ang Pangalan; at sa gitnang kahon/puwang. Sa itinakdang bahagi, sa gitna ng sisidlan o larangan ng tubig, iguhit o ukitin ang “Oṁ haṁsaḥ” o ang tanda/pangalan ng sandatang “paṭṭiśa” (palakol-pandigma), ayon sa tuntunin.

Verse 15

लक्ष्मीश्लोकं शिवादौ च राक्षसादिक्रमाल्लिखेत् श्रीःसाममोमा सा श्रीः सानौ याज्ञे ज्ञेया नौसा

Isulat ang taludtod ni Lakṣmī, na nagsisimula sa salitang “Śiva,” ayon sa pagkakasunod na nagsisimula sa “Rākṣasa” at iba pa. Sa pormulang ito, ang “Śrīḥ” ay dapat unawain bilang “Sāma”; ang “Omā” ay yaong “Śrīḥ”; at sa konteksto ng yajña (hain), ito’y dapat makilalang “Sā-nau” (maaari ring basahing “Nau-sā”).

Verse 16

माया लीला लाली यामा याज्ञे ज्ञेया नौसा माया यत्र ज्ञेया वहिः शीघ्रा दिक्षुरं कलसं वहिः

“Māyā, Līlā, Lālī, Yāmā”—ang mga ito’y dapat unawain sa ritwal ng yajña. Ang “Nausā” (bangka) ay Māyā; at saanman ito dapat makilala, ito’y inilalagay/binibigkas sa panlabas. Ang “Śīghrā” ay panlabas din; gayundin ang “Dikṣuram” at “Kalaśam” ay dapat ituring na panlabas.

Verse 17

पद्मस्थं पद्मचक्रञ्च भृत्युजित् स्वर्गगन्धृतिं शान्तीनां परमा सान्तिः सौभाग्यादिप्रदायकम्

Nakaupo sa lotus, taglay ang lotus-disc (padma-cakra); ang mananakop sa pagkaalipin, ang tagapagpanatili ng halimuyak ng langit—ito ang katahimikang sukdulan sa lahat ng pagpapayapa, ang tagapagkaloob ng magandang kapalaran at iba pang mapalad na bunga.

Verse 18

रुद्रे रुद्रसमाः कार्याः कोष्ठकास्तत्र ता लिखेत् ओमाद्याह्रूंफडन्ता च आदिवर्णमथानुतः

Para sa pagsamba kay Rudra, dapat bumuo ng mga kompartimento/petak (koṣṭhaka, grid ng mga pantig) na tumutugma kay Rudra; doon isulat ang mga ito, nagsisimula sa “Oṃ” at nagtatapos sa “hrūṃ phaḍ”; pagkatapos ay isulat ang mga unang titik ayon sa wastong pagkakasunod.

Verse 19

विद्यावर्णक्रमेनेव संज्ञाञ्च वषडन्तिकां पूर्वपदे इति ञ अधस्थात् प्रत्यङ्गिरैषा सर्वकामार्थसाधिका

Ayon mismo sa pagkakasunod ng mga pantig ng vidyā-mantra, ilagay rin ang saṃjñā (tanda o pangalang itinalaga) na nagtatapos sa pormulang “vaṣaḍ”; at sa naunang bahagi (pūrvapada) idagdag ang pantig na “ña”. Sa gayon, sa ibabang paglalagay, ito ang Pratyaṅgirā—may kakayahang tumupad sa lahat ng ninanais na layon at bagay.

Verse 20

एकाशीतिपदे सर्वामादिवर्णक्रमेण तु आदिमं यावदन्तं स्याद्वषडन्तञ्च नाम वै

Sa ikawalongpu’t isang bahagi, ang lahat (ng mga pangalan) ay dapat ilagay ayon sa pagkakasunod ng mga unang titik; mula simula hanggang wakas, ang pangalan ay tunay na yaong nagtatapos sa pagbigkas na “vaṣaṭ”.

Verse 21

एषा प्रत्यङ्गिरा चान्या सर्वकार्यादिसाधनी निग्रहानुग्रहञ्चक्रञ्चतुःषष्टिपदैर् लिखेत्

Ito ay isa pang anyo ng Pratyaṅgirā, mabisa sa pagtupad ng lahat ng gawain at kaugnay na layon. Dapat iguhit o iukit ang Nigraha–Anugraha Cakra (cakra ng ‘Pagpigil at Pagkakaloob’) na may animnapu’t apat na petak/posisyon.

Verse 22

अमृती सा च विद्या च क्रीं सः हूं नामाथ मध्यतः फट्काराद्यां पत्रगतां त्रिह्रींकारेण वेष्टयेत्

Ang pormulang iyon ay tinatawag na “Amṛtī” at siya ring “Vidyā”. Ilagay sa gitna ang bīja na “krīṃ” kasama ang “saḥ” at “hūṃ”; at ang inskripsiyong nagsisimula sa “phaṭ”, na nakasulat sa isang dahon, ay dapat palibutan (balutin) sa pagbigkas ng “hrīṃ” nang tatlong ulit.

Verse 23

कुम्भववद्धारिता सर्वशत्रुहृत् सर्वदायिका विषन्नश्येत् कर्णजपादक्षराद्यैश् च दण्डकैः

Kapag ito’y pinanatiling matatag na parang banga (ibig sabihin, mahigpit na iningatan bilang anting/ritong panangga), nagiging tagapag-alis ng lahat ng kaaway at tagapagkaloob ng lahat ng handog; napapawi ang panghihina ng loob sa pagbulong nito sa tainga, at gayundin sa pagbigkas ng mga sukatang pormula na nagsisimula sa mga pantig (akṣara-ādi) at ng mga taludtod na daṇḍaka.