Adhyaya 310

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे त्वरितामन्त्रादिर्नाम नवाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः अथ दशाधिकत्रिशततमो ऽध्यायः त्वरितामूलमन्त्रादिः अग्निर् उवाच दीक्षादि वक्ष्ये विन्यस्य सिंहवज्राकुले ऽब्जके हे हुति वज्रदन्त पुरु लुलु गर्ज इह सिंहासनाय नमः तिर्यगूर्ध्वगता रेखाश् चत्वारश् चत्वारश् चतुरो भवेत्

Sa gayon, sa Agni Mahāpurāṇa, natapos ang ika-310 kabanata na tinatawag na “Ang mga Mantra at Kaugnay na Detalye ni Tvaritā.” Ngayon ay nagsisimula ang ika-311 kabanata, “Ang Ugat-na-Mantra at Kaugnay na Detalye ni Tvaritā.” Sinabi ni Agni: “Ipapaliwanag ko ang dīkṣā (inisasyon) at ang iba pa. Matapos isagawa ang nyāsa sa diyagramang lotus na kabilang sa kula na ‘Siṃha–Vajra’, (bigkasin): ‘he, huti, vajradanta, puru, lulu, garja; iha—pagpupugay sa trono ng leon (siṃhāsana).’ Ang mga guhit ay dapat iguhit na apat—apat na pahalang at apat na pataas; sa gayon ay nagiging apat na bahagi (dibisyon).”

Verse 2

नवभागविभागेन कोष्ठकान् कारयेद्बुधः ग्राह्या दिशागताः कोष्ठा विदिशासु विनाशयेत्

Ang marunong na tagapagplano ay dapat hatiin ang pook sa siyam na bahagi at itayo ang mga kompartimento (koṣṭha). Ang mga kompartimentong nakaayon sa pangunahing mga direksiyon ay tatanggapin, at ang nasa pagitan ng mga direksiyon ay aalisin.

Verse 3

वाह्ये वै कोष्ठकोणेषु वाह्यरेखाष्टकं स्मृतम् वाह्यकोष्ठस्य वाह्ये तु मध्ये यावत् समानयेत्

Sa panlabas na singsing ng diyagram, sa mga sulok ng mga selda, itinakda ang “panlabas na walong guhit.” Mula sa labas ng pinakalabas na selda, iguhit at ipasok ang mga linya hanggang sa gitna (sa sukat na sentro).

Verse 4

वज्रस्य मध्यमं शृङ्गं वाह्यरेखा द्विधार्धतः वाह्यरेखा भवेद्वक्रा द्विभङ्गा कारयेद्बुधः

Sa vajra, ang gitnang tulis (prong) ay bubuuin sa pamamagitan ng panlabas na guhit na hinati sa dalawang kalahati. Ang panlabas na guhit na iyon ay dapat gawing kurbado; ang bihasang manggagawa ay huhubog nito na may dobleng liko.

Verse 5

मध्यकोष्ठं भवेत्पद्मं पीतकर्णिकमुज्ज्वलम् कृष्णेन रजसा लिख्य कुलिशासिशितोर्धता

Sa gitnang kompartimento ay dapat may isang lotus, maningning na may dilaw na gitna (pericarp). Iguhit ito gamit ang itim na pulbos, at gawing matalas at nakaangat ang mga guhit, gaya ng talim ng vajra o ng espada.

Verse 6

वाह्यतश् चतुरस्रन्तु वज्रसम्पुटलाञ्छितम् द्वारे प्रदापयेन्मन्त्री चतुरो वज्रसम्पुटान्

Sa panlabas na bahagi, gawin itong parisukat at lagyan ng tanda ng sagisag na Vajra-sampuṭa. Sa pintuan, ang opisyal na bihasa sa mantra ay dapat maglagay (magluklok) ng apat na Vajra-sampuṭa.

Verse 7

पद्मनाम भवेद्वामवीथी चैव समा भवेत् गर्भं रक्तं केशराणि मण्डले दीक्षिताः स्त्रियः

Ito ay dapat tawaging “Lotus”; at ang landas na pakaliwa (vāmavīthī) ay dapat gawing pantay at simetriko. Ang gitnang ubod/garbha ay dapat pulangin; ang mga hibla ng keśara (saffron) ay ilarawan sa loob ng maṇḍala; at ang mga kababaihang kalahok ay dapat tumanggap ng wastong dīkṣā (inisasyon).

Verse 8

जयेच्च परराष्ट्राणि क्षिप्रं राज्यमवाप्नुयात् मूर्तिं प्रणवसन्दीप्तां हूंकारेण नियोजयेत्

Sa ganitong paraan, malulupig niya ang mga kahariang dayuhan at mabilis na makakamit ang paghahari. Dapat niyang itatag at bigyang-lakas sa ritwal ang anyong-diyos (mūrti) na nagliliwanag sa Praṇava (Oṁ), sa pamamagitan ng pantig-mantra na Hūṁ.

Verse 9

मूलविद्यां समुच्चार्य मरुद्व्योमगतां द्विज प्रथमेन पुनश् चैव कर्णिकायां प्रपूजयेत्

O dvija (dalawang-ulit na isinilang), matapos bigkasin nang malinaw ang ugat-na-mantra (mūla-vidyā), dapat mong sambahin muli—ayon sa unang paraan/pagbigkas—ang kapangyarihang nananahan sa hangin at kalangitan, sa gitnang perikarp ng lotus (karṇikā).

Verse 10

एवं प्रदक्षिणं पूज्य एकैकं वीजमादितः दलमध्ये तु विद्याङ्गा आग्नेय्यां पञ्च नैरृतम्

Sa gayon, sa pagsamba nang paikot pakanan (pradakṣiṇa), ilagay o bigkasin ang bawat bīja (binhing pantig) isa-isa, simula sa una. Sa gitna ng talulot naroon ang mga sangkap ng Vidyā (vidyāṅga). Sa timog-silangan (āgneyī) ilagay ang lima; at sa timog-kanluran (nairṛti) ilagay ang kaukulang pagtatalaga nairṛta.

Verse 11

मध्ये नेत्रं दिशास्त्रञ्च गुह्यकाङ्गे तु रक्षणम् हुतयः केशरस्थास्तु वामदक्षिणपार्श्वतः

Sa gitna, ilagay ang “Mata” (netra); at ilagay ang sandatang pang-direksiyon (diśāstra) upang bantayan ang mga dako. Itakda ang pag-iingat sa lihim na sangkap (guhya-kāṅga). Ang mga handog sa apoy (hutayaḥ) ay ilagay sa mga hibla ng keśara, sa kaliwa at kanan.

Verse 12

पञ्च पञ्च प्रपूज्यास्तु स्वैः स्वैर् मन्त्रैः प्रपूजयेत् लोकपालान्न्यसेदष्टौ वाह्यतो गर्भमण्डले

Dapat na sambahin nang wasto ang mga itinakdang diyos sa pangkat na tig-lilima; sambahin ang bawat isa ayon sa kani-kaniyang mantra. Pagkaraan, ilagak sa pamamagitan ng nyāsa ang walong Lokapāla sa panlabas na bahagi ng Garbha-maṇḍala.

Verse 13

वर्णान्तमग्निमारूटं षष्ठस्वरविभेदितं पञ्चदशेन चाक्रान्तं स्वैः स्वैर् नामभि योजयेत्

Dapat na isaayos ang mga pantig: ilagay si Agni sa dulo ng mga varṇa, pag-ibahin ayon sa ika-anim na patinig, at saka patungan pa ng ika-labinlima; pagkatapos ay iugnay ang mga ito ayon sa kani-kaniyang pangalan.

Verse 14

शीघ्रं सिंहे कर्णिकायां यजेद् गन्धादिभिः श्रिये आग्नेयावन्नैरृतमिति ञ ज्येष्ठस्वरविभूषितमिति ख , छ च नामभिर्योजयेदित्ययं पाठः समीचीनो भवितुमर्हति नीलेति ञ श्रियमिति ञ अष्टाभिर् वेष्टयेत् कुम्मैर् मन्त्राष्टशतमन्त्रितैः

Agad na magsagawa ng pagsamba kay Śrī (Lakṣmī) sa karṇikā (gitnang perikarp) na nakalagay sa upuang-leon (siṃha), na may handog na pabango at iba pa. Iugnay ito sa mga pangalan, mula sa direksiyong Agneya (timog-silangan) hanggang Nairṛta (timog-kanluran) ayon sa wastong pagbasa; at bigkasin ang mantra na may angkop na ‘jyeṣṭha’ na diin. Pagkatapos, palibutan ng walong kumbha (mga sisidlang ritwal), na ang bawat isa’y pinatibay sa pamamagitan ng sandaang ulit na pagbigkas ng mantra.

Verse 15

मन्त्रमष्टसहस्रन्तु जप्त्वाङ्गानां दशांशकम् तोमं कुर्यादग्निकुण्डे वह्निमन्त्रेण चालयेत्

Pagkatapos bigkasin ang mantra nang walong libong ulit, magsagawa ng homa sa hukay-apoy (agni-kuṇḍa) para sa mga aṅga-mantra na katumbas ng ikasampung bahagi ng bilang na iyon. At sindihan/pagalawin ang apoy sa pamamagitan ng mantra ni Agni (Vahni).

Verse 16

निक्षिपेद् हृदयेनाग्निं शक्तिं मध्ये ऽग्निगां स्मरेत् गर्भाधानं पुंसवनं जातकर्म च होमयेत्

Sa pamamagitan ng hṛdaya (puso bilang luklukan ng layon), ilagak ang banal na apoy; sa gitna, pagnilayan ang Śakti na gumagalaw sa loob ni Agni. Pagkaraan, magsagawa ng mga handog-sa-apoy (homa) para sa mga ritong garbhādhāna (paglilihi), puṃsavana (paghingi ng anak na lalaki), at jātakarma (ritong pangkapanganakan) din.

Verse 17

हृदयेन शतं ह्य् एकं गुह्येकं गुह्याङ्गे जनयेच्छिखिम् पूर्णाहुत्या तु विद्यायाः शिवाग्निर्ज्वलितो भवेत्

Sa Hṛdaya-mantra, dapat gawin ang isang daang (pagbigkas/paghahandog); sa Guhya-mantra, isa pa; at sa Guhyāṅga-mantra, likhain ang liyab. Pagkaraan, sa ganap na handog (pūrṇāhuti) na ukol sa Vidyā na ito, ang mapalad na Apoy ni Śiva ay ganap na magliliyab.

Verse 18

होमयेम्मूलमन्त्रेण शतञ्चाङ्गं दशांशतः निवेदयेत्ततो देव्यास्ततः शिष्यं प्रवेशयेत्

Dapat isagawa ang homa sa pamamagitan ng mūla-mantra—isang daang handog; at pagkatapos ay ang mga aṅga-mantra sa ikasampung bahagi (sampu bawat isa). Pagkaraan, maghandog sa Diyosa; saka ipapasok ang alagad (pormal na pagtanggap/pagpapasimula).

Verse 19

अस्त्रेण ताडनं कृत्वा गुह्याङ्गानि ततो न्यसेत् विद्याङ्गैश् चैव सन्नद्धं विद्याङ्गेषु नियोजयेत्

Matapos isagawa ang ritwal na pagtapik/paghampas (tāḍana) sa Astra-mantra, saka ilagay ang nyāsa sa mga lihim na bahagi ng katawan. At kapag napangalagaan na (sannaddha) sa pamamagitan ng mga sangkap ng Vidyā (vidyā-aṅga), ilapat ang gayong pag-iingat sa mismong mga sangkap ng Vidyā.

Verse 20

पुष्पं क्षिपाययेच्छिष्यमानयेदग्निकुण्डकम् यवैर् द्वान्यैस्तिलैर् आज्यैर् मूलविद्याशतं हुनेत्

Ipagkalat ang mga bulaklak, at ipadalang dalhin ng alagad ang hukay-apoy (agni-kuṇḍa). Pagkatapos, gamit ang sebada, mga butil, linga, at ghee, maghandog ng isang daang alay habang inuusal ang mūla-vidyā nang isang daang ulit.

Verse 21

स्थावरत्वं पुरा होमं सरीसृपमतः परं पक्षिमृगपशुत्वञ्च मानुषं ब्राह्ममेव च

Una ay ang kalagayang hindi gumagalaw (sthāvara, gaya ng halaman o nakapirming nilalang); kasunod ang kalagayan ng mga gumagapang (sarisṛpa). Pagkaraan ay ang pagiging ibon, mabangis na hayop, o alagang hayop; saka (kapanganakang) tao; at sa wakas ay ang katayuang Brahmā, ang pinakamataas na kalagayan.

Verse 22

विष्णुत्वञ्चैव रुद्रत्वमन्ते पूर्णाहुतिर्भवेत् एकया चैव ह्य् आह्त्या शिष्यः स्याद्दीक्षितो भवेत्

Sa wakas, isagawa ang ganap na handog na pangwakas (pūrṇāhuti), na tumatawag sa kalagayang Viṣṇu (viṣṇutva) at sa kalagayang Rudra (rudratva). At tunay nga, sa iisang handog lamang, ang alagad ay nagiging naitatalaga o naiinisiyahan (dīkṣita).

Verse 23

अधिकारो भवेदेवं शृणु मोक्षमतः परम् सुमेरुस्थो यदा मन्त्री सदाशिवपदे स्थितः

Sa ganitong paraan lumilitaw ang karapat-dapat (adhikāra) para sa disiplinang ito; ngayo’y pakinggan ang kataas-taasang aral ng paglaya: kapag ang nagsasanay ng mantra, na nananahan sa Bundok Sumeru, ay naitatag sa kalagayan ni Sadāśiva.

Verse 24

परे च होमयेत् स्वस्थो ऽकर्मकर्मशतान् दश पूर्णाहुत्या तु तद्योगी धर्माधर्मैर् न लिप्यते

Pagkaraan nito, na may kapanatagan at mabuting kalusugan, dapat din niyang isagawa ang homa—sampung ulit ng isang daan (ibig sabihin, isang libo) na mga handog, bilang gawaing hindi nagbubunga ng nakagapos na karma. At sa pamamagitan ng pūrṇāhuti, ang yogin ay hindi nadudungisan ng dharma o adharma.

Verse 25

मोक्षं याति परंस्थानं यद्गत्वा न निवर्तते यथा जले जलं क्षिप्तं जलं देही शिरस् तथा

Narating niya ang mokṣa—ang kataas-taasang kalagayan—na kapag narating ay hindi na bumabalik. Kung paanong ang tubig na ibinuhos sa tubig ay nagiging tubig na di na maihihiwalay, gayon din ang nilalang na may katawan, sa pagkalusaw, ay nagiging Yaon (ang sukdulang realidad).

Verse 26

कुम्भैः कुर्याच्चाभिषेकं जयराज्यादिसर्वभाक् कुमारी ब्राह्मणी पूज्या गुर्वादेर्दक्षिणां ददेत्

Dapat niyang isagawa ang abhiṣeka sa pamamagitan ng mga banga ng tubig-ritwal (kumbha), at sa gayon ay maging kabahagi ng lahat ng bunga gaya ng tagumpay at paghahari. Dapat parangalan (sambahin) ang isang dalagang Brahmin, at magbigay ng nararapat na dakṣiṇā sa guro at sa iba pa (mga tagapagpaganap/nakatatanda).

Verse 27

यजेत् सहस्रमेकन्तु पूजां कृत्वा दिने दिने तिलाज्यपुरहोमेन देवी श्रीः कामदा भवेत्

Dapat isagawa ang ritwal nang ganap na isang libong ulit; matapos ang araw-araw na pagsamba, sa pamamagitan ng homa—handog sa apoy na binubuo ng linga, ghee, at pura (matamis na keyk)—ang Diyosa Śrī ay nagiging tagapagkaloob ng ninanais na layon.

Verse 28

ददाति विपुलान् भोगान् यदन्यच्च समीहते जप्त्वा ह्य् अक्षरलक्षन्तु निधानाधिपतिर्भवेत्

Ipinagkakaloob nito ang saganang kaluguran at anumang iba pa na ninanais. Tunay nga, kapag naisagawa ang japa na umabot sa isang lakh (100,000) na pantig, ang tao ay nagiging panginoon ng kayamanan, ibig sabihi’y nagkakamit ng kapangyarihan sa yaman.

Verse 29

द्विगुणेन भवेद्राज्यं त्रिगुणेन च यक्षिणी चतुर्गुणेन ब्रह्मत्वं ततो विष्णुपदं भवेत्

Sa kabutihang nadaragdagan nang dalawang ulit, nakakamit ang paghahari; sa tatlong ulit, nakakamit ang kalagayan ng Yakṣiṇī; sa apat na ulit, nakakamit ang pagka-Brahmā (Brahmahood); at lampas pa roon, nakakamit ang Viṣṇupada, ang kataas-taasang tahanan ni Viṣṇu.

Verse 30

षड्गुणेन महासिद्धिर् लक्षेणैकेन पापहा दश जप्त्वा देहशुद्ध्यै तीर्थस्नानफलं शतात्

Sa pag-uulit na anim na ulit, may dakilang pagtatamo (mahāsiddhi); sa isang lakh (100,000) na pagbigkas, ito’y nagiging tagapuksa ng kasalanan. Sa pagbigkas nito nang sampung ulit para sa paglilinis ng katawan, nakakamit ang bunga ng isang daang paliligo sa mga banal na tīrtha.

Verse 31

पटे वा प्रतिमायां वा शीघ्रां वै स्थण्डिले यजेत् शतं सहस्रमयुतं जपे होमे प्रकीर्तितम्

Dapat isagawa nang madali ang pagsamba maging sa harap ng paṭa (iginuhit na ikono) o ng pratimā (larawan/anyo), o kaya sa inihandang sthaṇḍila (lupang ritwal). Para sa japa at homa, ang itinakdang bilang ay ipinahayag na: isang daan, isang libo, at sampung libo.

Verse 32

एवं विधानतो जप्त्वा लक्षमेकन्तु होमयेत् महिषाजमेषमांसेन नरजेन पुरेण वा

Sa gayon, matapos isagawa ang itinakdang japa, dapat maghandog ng homa na may isang lakh (isandaang libo) na alay—gamit ang laman ng kalabaw, kambing, o tupa; o kung hindi, gamit ang pamalit na tinatawag na naraja (mula sa tao), o kaya’y ghee (nilinaw na mantikilya).

Verse 33

तिलैर् यवैस् तथा लाजैर् व्रीहिगोधूमकाम्रकैः श्रीफलैर् आज्यसंयुक्तैर् होमयित्वा व्रतञ्चरेत्

Matapos maghandog sa apoy ng mga alay na binubuo ng linga, yava (sebada), lāja (binusang butil), bigas, trigo, at mangga, kasama ang śrīphala (niyog), na lahat ay hinaluan ng ghee, dapat namang isagawa ang vrata—ang panatang ritwal na pangrelihiyon.

Verse 34

अर्धरात्रेषु सन्नद्धः खड्गचापशरादिमान् एकवासा विचित्रेण रक्तपीतासितेन वा

Sa hatinggabi, na ganap na nakahanda—may dalang espada, busog, mga palaso at iba pa—dapat magsuot ng iisang kasuotan lamang, maging makulay, o kaya’y pula, dilaw, o itim.

Verse 35

नीलेन वाथ वस्त्रेण देवीं तैर् एव चार्चयेत् व्रजेद्दक्षिणदिग्भागं द्वारे दद्याद्बलिं बुधः

Suot ang telang bughaw (o kasuotang bughaw), dapat sambahin ang Diyosa gamit ang yaon ding mga handog. Pagkaraan, ang marunong na nagsasagawa ay tumungo sa dakong timog at, sa may pintuan, mag-alay ng bali—ang ritwal na handog.

Verse 36

तिलाज्यप्लवहोमेनेति ख , छ च प्लवेनेति ख , छ च दूतीमन्त्रेण द्वारादौ एकवृक्षे श्मशानके एवञ्च सर्वकामाप्तिर्भुङ्क्ते सर्वां महीं नृपः

May ilang salin ang bumabasa: “sa pamamagitan ng homa na may plava (lumulutang) na handog ng linga at ghee”; ang iba nama’y “sa pamamagitan ng plava (lumulutang na handog)” lamang. Sa paggamit ng Dūtī-mantra sa mga ritwal na isinasagawa sa may pintuan at iba pang katulad na lugar, sa isang nag-iisang puno, at sa śmaśāna (pook ng pagsusunog ng bangkay), natatamo ang katuparan ng lahat ng ninanais; at ang hari’y nagtatamasa, ibig sabihi’y nakapagtitiyak ng paghahari, sa buong daigdig.