Adhyaya 170

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे प्रायश्चित्तानि नाम एकोनसप्तत्यधिकशततमो ऽध्यायः अथ सप्तत्यधिकशततमो ऽध्यायः प्रायश्चित्तानि पुष्कर उवाच महापापानुयुक्तानां प्रायश्चित्तानि वच्मिते संवत्सरेण पतति पतितेन सहाचरन्

Sa gayon, sa Agni Mahāpurāṇa, nagwakas ang kabanatang pinamagatang “Prāyaścitta (Pagbabayad-sala),” ang ika-169 na kabanata. Ngayon ay nagsisimula ang ika-170 kabanata: “Prāyaścitta.” Sinabi ni Puṣkara: “Ipahahayag ko ang mga pag-aayuno at ritwal na pampawi ng malaking kasalanan para sa mga nasasangkot sa mabibigat na sala. Ang sinumang nakikisama sa isang patita (nahulog sa dharma) ay mahuhulog din sa loob ng isang taon dahil sa gayong pakikisama.”

Verse 2

याजनाद्ध्यापनाद्यौनान्न तु यानाशनासनात् यो येन पतितेनैषां संसर्गं याति मानवः

Ang tao ay nagkakamit ng kasalanang “pakikisalamuha sa patita” sa pamamagitan ng pagkapari sa kanilang yajña, pagtuturo sa kanila, o pakikipagtalik sa kanila—ngunit hindi dahil lamang sa pagsabay sa sasakyan, pagsalo sa pagkain, o pag-upo sa iisang upuan. Sinumang patita ang makisalamuha sa ganitong paraan, sa pamamagitan niya’y sinasabing napapasok ang maruming ugnayan.

Verse 3

स तस्यैव व्रतं कुर्यात्तत्संसर्गस्य शुद्धये पतितस्योदकं कार्यं सपिण्डैर् बान्धवैः सह

Dapat niyang isagawa ang yaong kaparehong vrata upang luminis ang dungis na dulot ng pakikisalamuha sa kanya; at ang ritwal ng pag-aalay ng tubig (udaka) para sa “nahulog” ay dapat gawin kasama ng mga kamag-anak na sapinda at iba pang kaanak.

Verse 4

निन्दिते ऽहनि सायाह्णे ज्ञात्यृत्विग् गुरुसन्निधौ दासो घटमपां पूर्णं पर्यस्येत् प्रेतवत्पदा

Sa isang araw na itinuturing na di-mapalad, sa huling bahagi ng hapon, sa harap ng mga kamag-anak, ng mga pari na ṛtvij, at ng guru, ang isang alipin ay dapat magpatihaya at magtapon ng palayok na punô ng tubig—gamit ang paa—ayon sa paraang itinakda para sa mga ritwal na ukol sa preta (kaluluwang yumao).

Verse 5

अहोरात्रमुपासीतन्नशौचं बान्धवैः सह निवर्तयेरंस्तस्मात्तु ज्येष्ठांशम्भाषणादिके

Dapat siyang magsagawa ng pag-iingat/ritwal na pagtalima sa loob ng isang araw at isang gabi; pagkatapos, ang kalagayang di-kadalisayan (aśauca) ay titigil, kasama ng mga kamag-anak. Kaya sa panahong iyon, iwasan din ang pakikipag-usap sa mga nakatatanda at iba pang katulad na pakikisalamuha.

Verse 6

ज्येष्ठांशम्प्राप्नुयाच्चास्य यवीयान् गुणतो ऽधिकः महापापोपपन्नानामिति ङ प्रायश्चित्तं वदामि त इति झ प्रेतवत् सदेति ख , ग , घ , ङ च प्रायश्चित्ते तु चरिते पूर्णं कुम्भमपां नवं

Sa ganitong kalagayan, ang nakababatang kapatid/kamag-anak ay dapat tumanggap ng bahagi ng nakatatanda, sapagkat siya’y higit sa guṇa (kabutihan/merito). Tungkol sa mga nadungisan ng mabibigat na kasalanan—gaya ng pagbasa ng mga awtoridad—ipapahayag ko ang prāyaścitta (pagbabayad-sala). (May ilang salin na nagsasabing:) “dapat ituring na parang preta (yumao/di-malinis),” ayon sa mga pagbasa ng kha, ga, gha at ṅa. Kapag natupad na ang pagbabayad-sala, maghandog ng isang bagong banga ng tubig na punô.

Verse 7

तेनैव सार्धं प्राश्येयुः स्नात्वा पुण्यजलाशये एवमेव विधिं कुर्युर्योषित्सु पपितास्वपि

Pagkaligo sa isang banal na imbakan ng tubig, sila’y dapat makikain ng pagkain kasama niya. Sa gayon ding paraan, isagawa ang itinakdang ritwal na ito maging sa mga babae, kahit sila’y nasa kalagayang bagsak (makasalanan/itinakwil).

Verse 8

वस्त्रान्नपानन्देयन्तु वसेयुश् च गृहान्तिके तेषां द्विजानां सावित्री नानूद्येत यथाविधि

Dapat silang magbigay ng kasuotan, pagkain, at inumin, at patirahin sila malapit sa bahay. Para sa mga dvija (dalawang ulit na isinilang), ang Sāvitrī (Gāyatrī-mantra) ay hindi dapat bigkasin nang mali, kundi ayon lamang sa itinakdang paraan.

Verse 9

तांश्चारयित्वा त्रीन् कृछ्रान् यथाविध्युपनाययेत् विकर्मस्थाः परित्यक्तास्तेषां मप्येतदादिशेत्

Matapos pasailalim sila sa tatlong Kṛcchra na penitensiya ayon sa tuntunin, dapat silang muling pasimulan (upanayana) ayon sa itinakdang batas, upang maibalik ang katayuan. Yaong mga nalugmok sa ipinagbabawal na gawa (vikarma) at itinakwil—ang kaparehong utos na ito ay dapat ding iukol sa kanila.

Verse 10

जपित्वा त्रीणि सावित्र्याः सहस्त्राणि समाहितः मासङ्गोष्ठे पयः पीत्वा मुच्यते ऽसत्प्रतिग्रहात्

Sa pusong nakatuon, matapos mag-japa ng tatlong libong ulit ng Sāvitrī (Gāyatrī) mantra, at uminom ng gatas sa loob ng isang buwan kasama ng mga baka (sa kulungan), napapalaya ang tao mula sa kasalanan ng pagtanggap ng di-wastong kaloob (asat-pratigraha).

Verse 11

ब्रात्यानां याजनं कृत्वा परेषामन्त्यकर्म च अभिचारमहीनानान्त्रिभिः कृच्छैर् व्यपोहति

Matapos gampanan ang yājana (paglilingkod bilang pari) para sa mga brātya (itinakwil o di-regular), at maisagawa ang antya‑karman (huling ritwal) para sa iba, ang kapinsalaang dulot ng gayong di-wastong gawain ay naaalis sa pamamagitan ng tatlong Kṛcchra na penitensiya.

Verse 12

शरणागतं परित्यज्य वेदं विप्लाव्य च द्विजः संवत्सं यताहारस्तत्पापमपसेधति

Ang isang dvija (dalawang ulit na isinilang) na (i) tumalikod sa humingi ng kanlungan at (ii) lumapastangan sa Veda, ay makapag-aalis ng kasalanang iyon sa pamamagitan ng pamumuhay nang isang taon na may mahigpit na takdang pagkain (yatāhāra).

Verse 13

श्वशृगालखरैर् दष्टो ग्राम्यैः क्रव्याद्भिरेव च नरोष्ट्राश्वैर् वराहैश् च प्राणायामेन शुद्ध्यति

Ang taong nakagat ng aso, asong-gubat (jackal), o asno—maging ng mga hayop sa bahay at ng mga nilalang na kumakain ng laman—at gayundin ng tao, kamelyo, kabayo, at baboy-ramo, ay nalilinis sa pamamagitan ng pagsasanay ng prāṇāyāma (pagpipigil at pag-aayos ng hininga).

Verse 14

स्नातकव्रतलोपे च कर्मत्यागे ह्य् अभोजनं हुङ्कारं ब्राह्मणस्योक्त्वा त्वङ्करञ्च गरीयसः

Kung ang isang snātaka ay lumabag sa itinakdang mga panata o tinalikuran ang mga tungkuling ritwal, nararapat siyang magsagawa ng abhojana (pag-aayuno). Ang pagbigkas ng pantig na “huṅ” laban sa isang brāhmaṇa, at gayundin ang mas mabigat na pananalitang “tvaṅ‑kara”, ay kasalanang nangangailangan ng paglinis at pagtubos.

Verse 15

स्नात्वानश्नन्नहःशेषमभिवाद्य प्रसादयेत् अवगूर्य चरेक्षच्छ्रमतिकृच्छ्रन्निपातने

Pagkatapos maligo at magpigil sa pagkain sa nalalabing oras ng araw, dapat maghandog ng abhivādya (magalang na pagpupugay) at humingi ng prasāda (kagandahang-loob/pagpapala) sa mga nakatatanda o sa mga diyos. Matapos magbanlaw at maglinis (avagūrya), dapat maglakad nang maingat; kung madapa o bumagsak, may pagod at hirap na kasunod.

Verse 16

कृच्छ्रातिकृच्छ्रं कुर्वीत विप्रस्योत्पाद्य शोणितं न युज्येतेति ख कृच्छ्रैर् विशुद्ध्यति इति ग , घ , ङ च नरोष्टविड्वराहैश्चेति ङ क्रूङ्कारमिति ख , घ , छ च ओङ्कारमिति ग , ङ च हङ्कारञ्चेति ख चाण्डालादिरविज्ञातो यस्य तिष्ठेत वेश्मनि

Kung may magpadaloy ng dugo ng isang brāhmaṇa, dapat niyang isagawa ang mas mahigpit na penitensiyang «kṛcchrātikṛcchra» (isang higit na mabigat na kṛcchra). (May ilang salin ang nagdaragdag: “hindi ito nararapat/hindi pinahihintulutan kung hindi”; ang iba naman: “nalilinis sa pamamagitan ng mga penitensiyang kṛcchra.”) (May isang salin pang tumutukoy sa karumihang kaugnay ng tao, kamelyo, baboy at baboy‑ramo.) May mga pagbasa ring nagtatakda ng mga pantubos na bigkas gaya ng “krūṅ”, “oṃ”, at “haṃ”. Kung may di‑kilalang itinatakwil sa lipunan (tulad ng caṇḍāla) na tumira sa bahay ng sinuman, dapat magsagawa ng paglilinis/penitensiya.

Verse 17

सम्यग् ज्ञातस्तु कालेन तस्य कुर्वीत शोधनं चान्द्रायणं पराकं वा द्विजानान्तु विशोधनं

Kapag ang (pagkakasala o karumihan) ay natukoy nang wasto kasama ang tamang panahon (at kalagayan), dapat isagawa ang paglilinis nito—sa pamamagitan ng penitensiyang Cāndrāyaṇa o kaya’y Parāka; ito ang paraan ng pagdalisay para sa mga dvija (dalawang ulit na isinilang).

Verse 18

प्राजापत्यन्तु शूद्राणां शेषन्तदनुसारतः गुंडङ्कुसुम्भं लवणं तथा धान्यानि यानि च

Para sa mga Śūdra, ang (uri ng kabuhayan) ay yaong prājāpatya; at ang iba pa’y dapat sundin ayon dito. (Maaari silang makipagkalakalan sa) guṇḍa, kusumbha o safflower, asin, at mga butil na umiiral.

Verse 19

कृत्वा गृहे ततो द्वारि तेषान्दद्याद्धुताशनं मृणमयानान्तु भाण्डानां त्याग एव विधीयते

Pagkatapos isagawa ang (ritwal) sa loob ng bahay, saka sa may pintuan ay dapat ihandog ang mga iyon (mga tira o gamit na nagamit) sa Apoy, si Hutāśana. Sa mga sisidlang luwad, ang itinakda lamang ay itapon ang mga ito.

Verse 20

द्रव्याणां परिशेषाणां द्रव्यशुद्धिर्विधीयते कूपैकपानसक्ता ये स्पर्शात्सङ्कल्पदूषिताः

Para sa mga natitirang bahagi ng mga sangkap, itinatakda ang isang tiyak na paglilinis ng mismong sangkap—lalo na para sa mga taong nakatuon na uminom lamang mula sa iisang balon, at nadudungisan sa pamamagitan ng paghipo dahil sa (maruming) layon o panata sa isip.

Verse 21

शुद्ध्येयुरुपवासेन पञ्चगव्येन वाप्यथ यस्तु संस्पृश्य चण्डालमश्नीयाच्च स्वकामतः

Dapat silang linisin sa pamamagitan ng pag-aayuno o sa pag-inom ng pañcagavya. Ngunit ang sinumang, matapos mahawakan ang isang caṇḍāla, ay sadyang kumain, nagkakamit ng karumihan at nangangailangan ng pag-aalis-sala.

Verse 22

द्विजश्चान्द्रायणं कुर्यात्तप्तकृच्छ्रमथापि वा भाण्डसङ्कलसङ्कीर्णश्चाण्डालादिजुगुप्सितैः

Kapag ang isang dvija (dalawang ulit na isinilang) ay nadungisan dahil sa pagdikit sa mga bagay tulad ng sisidlan at tanikala na kaugnay ng mga itinatakwil gaya ng caṇḍāla at iba pang kasuklam-suklam, dapat niyang isagawa ang pagsisising Cāndrāyaṇa, o kaya ang Tapta-Kṛcchra bilang kapalit.

Verse 23

भुक्त्वापीत्वा तथा तेषां षड्रात्रेण विशुद्ध्यति अन्त्यानां भुक्तशेषन्तु भक्षयित्वा द्विजातयः

Kapag kumain o uminom ng anumang kaugnay nila, nagiging malinis matapos ang anim na gabi. Ngunit kung ang mga dvija ay kumain ng tirang pagkaing kinain na ng mga antya (pinakahuling uri), ito’y mas mabigat na paglabag at dapat linisin ayon sa itinakdang pag-aalis-sala.

Verse 24

व्रतं चान्द्रायणं कुर्युस्त्रिरात्रं शूद्र एव तु चण्डालकूपभाण्डेषु अज्ञानात्पिवते जलं

Kung ang isang Śūdra, dahil sa kamangmangan, ay uminom ng tubig mula sa balon ng caṇḍāla o mula sa mga sisidlang pag-aari ng caṇḍāla, dapat niyang isagawa ang panatang Cāndrāyaṇa; o kaya’y ang pagtalima sa loob ng tatlong gabi.

Verse 25

द्विजः शान्तपनं कुर्याच्छूद्रश्चोपवसेद्दिनं चण्डालेन तु संस्पृष्टो यस्त्वपः पिवते द्विजः

Ang dvija ay dapat magsagawa ng pag-aalis-salang Śāntapana, at ang Śūdra ay dapat mag-ayuno nang isang araw. Ngunit ang dvija na, matapos mahawakan ng caṇḍāla, ay uminom ng tubig, ay inaatasang tuparin ang itinakdang pag-aalis-sala.

Verse 26

त्रिरात्रन्तेन कर्तव्यं शूद्रश्चोपवसेद्दिनं उच्छिष्टेन यदि स्पृष्टः शुना शूद्रेण वा द्विजः

Kapag ang isang dvija (dalawang-ulit na isinilang) ay nahipo ng tira-tirang pagkain (ucchiṣṭa), o ng aso, o ng isang Śūdra, dapat siyang magsagawa ng pagtubos-sala sa loob ng tatlong gabi; at ang Śūdra ay mag-ayuno nang isang araw.

Verse 27

स्पर्शसङ्कल्पभूषिता इति झ संसृष्ट इति क यदेति ख , ग , घ , ङ , छ च उपोष्य रजनीमेकां पञ्चगव्येन शुद्ध्यति वैश्येन क्षत्रियेणैव स्नानं नक्तं समाचरेत्

“Pinapalamutian ng layon sa oras ng paghipo” (jha); “nahalo/nadungisan” (ka); at “kapag/ kung gayon nga” (kha, ga, gha, ṅa, cha rin). Pagkatapos mag-ayuno nang isang gabi, nalilinis sa pamamagitan ng pag-inom ng pañcagavya. Ang Vaiśya at gayundin ang Kṣatriya ay dapat magsagawa nang wasto ng paliligo sa gabi (paliligo sa dapithapon bilang pagtalima).

Verse 28

अध्वानं प्रस्थितो विप्रः कान्तारे यद्यनूदके पक्वान्नेन गृहीतेन मूत्रोच्चारङ्करोति वै

Kapag ang isang brāhmaṇa ay naglakbay, at nasa ilang na walang tubig, dapat niyang gawin ang pag-ihi sa pamamagitan ng paggamit ng lutong pagkain na dala niya.

Verse 29

अनिधायैव तद्द्रव्यं अङ्गे कृत्वा तु संस्थितं शौचं कृत्वान्नमभ्युक्ष्य अर्कस्याग्नेयश् च दर्शयेत्

Nang hindi inilalapag ang bagay na iyon, at pinananatili itong nasa katawan habang matatag na nakatayo, dapat isagawa ang śauca (paglilinis). Pagkaraan, wisikan ang pagkain (bilang handog) at ihandog ito kay Sūrya (Arka) at kay Agni sa agneya na direksiyon (direksiyon ng apoy).

Verse 30

म्लेच्छैर् गतानां चौरैर् वा कान्तारे वा प्रवासिनां भक्ष्याभक्ष्यविशुद्ध्यर्थं तेषां वक्ष्यामिनिष्कृतिं

Para sa mga nakihalubilo sa mleccha (mga dayuhan), o sa mga magnanakaw, o namuhay bilang manlalakbay sa ilang, upang luminis hinggil sa pagkaing dapat at di-dapat kainin, aking ilalahad ang kanilang niṣkṛti (ritwal ng pagtubos-sala).

Verse 31

पुनः प्राप्य स्वदेशञ्च वर्णानामनुपूर्वशः कृच्छ्रस्यान्ते ब्राह्मणस्तु पुनः संस्कारमर्हति

Pagkaraang muling marating ang sariling lupain at maibalik ayon sa wastong kaayusan sa mga varṇa, sa pagtatapos ng pagtubos na Kṛcchra, ang Brāhmaṇa ay nagkakamit ng karapatang sumailalim muli sa ritwal ng paglilinis (saṃskāra).

Verse 32

पादोनान्ते क्षत्रियश् च अर्धान्ते वैश्य एव च पादं कृत्वा तथा शूद्रो दानं दत्वा विशुद्ध्यति

Kapag isang-kapat na lamang ang natitira (sa itinakdang pagtubos), ang Kṣatriya ay nalilinis; kapag kalahati ang natitira, ang Vaiśya ay nalilinis; gayundin, ang Śūdra, matapos gawin ang isang-kapat at saka magbigay ng kaloob (dāna), ay nalilinis.

Verse 33

उदक्या तु सवर्णा या स्पृष्टा चेत् स्यादुदक्यया तस्मिन्नेवाहनि स्नाता शुद्धिमाप्नोत्यसंशयं

Kung ang isang babaeng kaparehong varṇa, habang nasa regla (udakyā), ay nahipo ng isa pang babaeng nireregla rin, kung siya’y maligo sa mismong araw na iyon, tiyak na makakamit niya ang paglilinis.

Verse 34

रजस्वला तु नाश्नीयात् संस्पृष्टा हीनवर्णया यावन्न शुद्धिमाप्नोति शुद्धस्नानेन शुद्ध्यति

Ang babaeng nireregla ay hindi dapat kumain sa gayong kalagayan. Kung siya’y nahipo ng babaeng mas mababa ang varṇa, dapat siyang magpigil hanggang makamit ang paglilinis; nalilinis siya sa pamamagitan ng wastong paliligo para sa pagdalisay.

Verse 35

मूत्रं कृत्वा व्रजन्वर्त्म स्मृतिभ्रंशाज्जलं पिवेत् अहोरात्रोषितो भूत्वा पञ्चगव्येन शुद्ध्यति

Kung ang isang tao, matapos umihi habang naglalakbay sa daan, ay dahil sa pagkalimot ay uminom ng tubig (nang hindi wasto ang pag-iingat), kung gayon, matapos manatili (sa kalagayang nangangailangan ng pagtubos) sa loob ng isang araw at isang gabi, siya’y nalilinis sa pamamagitan ng pag-inom/paggamit ng pañcagavya.

Verse 36

मूत्रोच्चारं द्विजः कृत्वा अकृत्वा शौचमात्मनः मोहाद्भुक्त्वा त्रिरात्रन्तु यवान् पीत्वा विशुद्ध्यति

Kung ang isang dvija (dalawang-ulit na isinilang), matapos umihi, ay dahil sa kamangmangan ay kumain nang hindi nagsagawa ng śauca (paglilinis ng sarili), kung gayon sa pag-inom ng tubig na yava (barley) sa loob ng tatlong gabi, siya’y nagiging dalisay.

Verse 37

ये प्रत्यवसिता विप्राः प्रव्रज्यादिबलात्तथा भक्ष्यभोज्यविशुद्ध्यर्थमिति झ लोभाद्भुक्त्वेति ख , ग , घ , ङ , छ च अनाशकनिवृताश् च तेषां शुद्धिः प्रचक्ष्यते

Para sa mga brāhmaṇa na nagsagawa ng takdang panata, at gayundin sa mga napilitan ng kalagayan gaya ng pagtalikod sa daigdig (pravrajyā); at (sa mga kumain) na may isip na, “ito’y para sa paglilinis ng maaaring kainin at inumin”; gayundin (sa mga kumain) dahil sa kasakiman; at sa mga tumigil sa pag-aayuno (ibig sabihi’y nakabasag ng ayuno) — ang kanilang paglilinis (itinakdang pagtubos) ay ipahahayag ngayon.

Verse 38

चारयेत्त्रीणि कृच्छ्राणि चान्द्रायणमथापि वा जातकर्मादिसंस्कारैः संस्कुर्यात्तं तथा पुनः

Dapat niyang isagawa ang tatlong Kṛcchra na penitensiya, o kung hindi, ang panatang Cāndrāyaṇa; at pagkatapos ay muli siyang dapat pagdaanan sa mga saṃskāra (mga ritwal ng yugto ng buhay) na nagsisimula sa Jātakarman, ayon sa wastong paraan.

Verse 39

उपानहममेध्यं च यस्य संस्पृशते मुखं मृत्तिकागोमयौ तत्र पञ्चगव्यञ्च शोधनं

Kung ang sandalyas (upānaha) o anumang maruming bagay ay dumikit sa bibig, ang paglilinis ay dapat gawin doon sa pamamagitan ng luwad at dumi ng baka, at gayundin sa paggamit o pagtanggap ng pañcagavya (limang kaloob ng baka).

Verse 40

वापनं विक्रयञ्चैव नीलवस्त्रादिधारणं तपनीयं हि विप्रस्य त्रिभिः कृछ्रैर् विशुद्ध्यति

Ang pag-aahit (sa di-wastong dahilan), ang pangangalakal (bilang hanapbuhay), at ang pagsusuot ng bughaw na kasuotan at mga katulad nito—tunay na hindi nararapat sa isang brāhmaṇa; siya’y nalilinis sa pamamagitan ng tatlong Kṛcchra na penitensiya.

Verse 41

अन्त्यजातिश्वपाकेन संस्पृष्टा स्त्री रजस्वला चतुर्थे ऽहनि शुद्धा सा त्रिरात्रं तत्र आचरेत्

Ang babaeng may regla, kapag nahawakan o nadungisan ng taong mula sa pinakamababang uri (caṇḍāla/itinatakwil), ay nagiging dalisay sa ikaapat na araw; pagkaraan nito, nararapat niyang sundin doon ang itinakdang pag-iingat at pagtalima sa loob ng tatlong gabi.

Verse 42

चाण्डालश्वपचौ स्पृष्ट्वा तथा पूयञ्च सूतिकां शवं तत्स्पर्शिनं स्पृष्ट्वा सद्यः स्नानेन शुद्ध्यति

Ang sinumang humipo sa caṇḍāla o sa tagaluto ng aso, gayundin sa nana, sa babaeng nasa kalagayang sūtikā (karumihan matapos manganak), sa bangkay, o sa taong humipo sa bangkay—ay nagiging dalisay kaagad sa pamamagitan ng pagligo.

Verse 43

नारं स्पृष्ट्वास्थि सस्नेहं स्नात्वा विप्रो विशुद्ध्यति रथ्यार्कद्दमतोयेन अधीनाभेर्मृदोदकैः

Kapag ang isang brāhmaṇa ay humipo sa bangkay ng tao o sa butong may natitirang taba o laman, siya’y nagiging dalisay sa pagligo—gamit man ang tubig sa lansangan, tubig na pinainit ng araw, tubig na maputik, o tubig na nasa ibaba ng pusod.

Verse 44

वान्तो विविक्तः स्नात्वा तु घृतं प्राश्य विशुद्ध्यति स्नानात् क्षुरकर्मकर्ता कृच्छ्रकृद्ग्रहणे ऽन्नभुक्

Ang nagsuka ay dapat manatiling nakahiwalay; matapos maligo, siya’y nagiging dalisay sa pag-inom o pagkain ng ghṛta (ghee). Pagkatapos maligo, ang gumagawa ng pag-aahit (tonsure) ay nalilinis; at sa pagsisimula ng Kṛcchra na penitensiya, dapat kumain ayon sa tuntunin ng pagtalima.

Verse 45

अपाङ्क्तेयाशी गव्याशी शुना दष्टस् तथा शुचिः कृमिदष्टश्चात्मघाती कृच्छ्राज्जप्याच्च होमतः

Ang kumain ng pagkaing nag-aalis ng karapatang makaupo sa hanay ng ritwal na kainan, ang kumain ng karne ng baka, ang nakagat ng aso, at gayundin ang nadungisan; ang nakagat ng uod o insekto; at maging ang nagpakamatay—lahat ng ito’y nalilinis sa pamamagitan ng Kṛcchra na penitensiya, ng itinakdang japa (pagbigkas ng mantra), at ng homa (handog sa apoy).

Verse 46

होमाद्यैश्चानुतापेन पूयन्ते पापिनो ऽखिलाः

Sa pamamagitan ng mga ritwal na nagsisimula sa homa (handog sa apoy), at sa taos-pusong pagsisisi, ang lahat ng makasalanan ay nalilinis.