Adhyaya 158

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे शावाशौचं नाम सप्तपञ्चाशदाधिकशततमो ऽध्यायः अथाष्टपञ्चाशदधिकशततमो ऽध्यायः स्रावाद्यशौचं पुष्कर उवाच स्रावाशौचं प्रवक्ष्यामि मन्वादिमुनिसम्मतं सिद्धार्थकैस्तिलैर् विप्रान् यजद्वासो ऽपरं दधदिति घ , ङ , ञ च सिद्धार्थस्तिलैर् विद्वान् स्नायाद्वासो ऽपरं दधदिति ग , ट च रात्रिभिर्मासतुल्याभिर्गर्भस्रावे त्र्यहेण या

Sa gayon, sa Agni Mahāpurāṇa ay nagwakas ang ika-157 kabanata na pinamagatang “Śāvāśauca” (karumihan dahil sa bangkay). Ngayon ay nagsisimula ang ika-158 kabanata, “Srāvādya-śauca” (karumihan dahil sa pag-agos ng likido ng katawan at iba pa). Sinabi ni Puṣkara: “Ipapaliwanag ko ang aśauca (karumihan) na nagmumula sa srāva (pag-agos/sekresyon), na sinang-ayunan ni Manu at ng iba pang mga muni. Sa pamamagitan ng puting buto ng mustasa (siddhārthaka) at linga (tila), dapat parangalan ang mga brāhmaṇa; at matapos maligo ay magsuot ng ibang (malinis na) kasuotan—ganito ang ibang pagbasa sa ilang salin. Sa kaso ng garbha-srāva (pag-agos na may kaugnayan sa pagbubuntis, gaya ng pagkalaglag o pagdurugo), ang karumihan ay tatlong gabi; sa iba pang kaso, ito’y binibilang ayon sa mga gabing katumbas ng isang buwan, ayon sa itinakdang tuntunin.”

Verse 2

चातुर्मासिकपातान्ते दशाहं पञ्चमासतः राजन्ये च चतूरात्रं वैश्ये पञ्चाहमेव च

Sa pagtatapos ng itinakdang “pāta” (pagbagsak/pagtatapos) sa panahon ng Cāturmāsya, ang pagtalima ay sampung araw (binibilang mula sa ikalimang buwan); para sa Kṣatriya ay apat na gabi, at para sa Vaiśya ay limang araw na ganap.

Verse 3

अष्टाहेन तु शूद्रस्य द्वादशाहादतः परं स्त्रीणां विशुद्धिरुदिता स्नानमात्रेण वै पितुः

Para sa isang Śūdra, ipinahayag na ang paglilinis ay nagaganap matapos ang walong araw; para sa mga babae, matapos ang labindalawang araw at pagkatapos pa; ngunit para sa ama, ang paglilinis ay natatamo sa pamamagitan lamang ng pagligo.

Verse 4

न स्नानं हि सपिण्डे स्यात्त्रिरात्रं सप्तमाष्टयोः सद्यः शौचं सपिण्डानामादन्तजननात्तथा

Para sa sapiṇḍa (malapit na kamag-anak sa ugnayang handog na piṇḍa), hindi dapat maligo sa loob ng tatlong gabi; ngunit sa ikapito at ikawalong araw ay maaari. Para sa mga sapiṇḍa, ang paglilinis ay agarang nagaganap sa mga kaso mula sa pagsilang ng bata hanggang sa pagputok ng mga ngipin.

Verse 5

आचूडादेकरात्रं स्यादाव्रताच्च त्रिरात्रकं दशरात्रं भवेदस्मान्मातापित्रोस्त्रिरात्रकं

Hanggang sa maisagawa ang cūḍā (ritwal ng pagtonsura) ng bata, ang panahon ay isang gabi; para sa hindi pa tumanggap ng itinakdang mga vrata (panata), ito ay tatlong gabi. Paglampas sa yugtong ito, nagiging sampung gabi; ngunit para sa ina at ama, tatlong gabi lamang.

Verse 6

अजातदन्ते तु मृते कृतचूडे ऽर्भके तथा प्रेते न्यूने त्रिभिर्वर्षैर् मृते शुद्धिस्तु नैशिल्की

Kung ang sanggol na hindi pa pumuputok ang ngipin ay mamatay, at gayundin ang napakabatang bata kahit naisagawa na ang cūḍā—kung siya’y mamatay bago magtatlong taon—ang paglilinis ay agarang nagaganap (walang mahabang panahon ng karumihan).

Verse 7

द्व्यहेण क्षत्रिये शुद्धिस्त्रिभिर्वैश्ये मृते तथा शुद्धिः शूद्रे पञ्चभिः स्यात् प्राग्विवाहद् द्विषट्त्वहः

Kapag namatay ang isang Kṣatriya, ang paglilinis ay natatamo sa loob ng dalawang araw; kapag namatay ang isang Vaiśya, sa loob ng tatlong araw; at kapag namatay ang isang Śūdra, sa loob ng limang araw. Ngunit bago ang pag-aasawa, ang karumihang dulot ng kamatayan ay tumatagal ng labindalawang araw.

Verse 8

यत्र त्रिरात्रं विप्राणामशौचं सम्प्रदृश्यते तत्र शूद्रे द्वादशाहः षण्णव क्षत्रवैशय्योः

Kung saan itinatakda ang tatlong-gabing panahon ng ritwal na karumihan (aśauca) para sa mga Brāhmaṇa, sa gayong kaparehong kalagayan ito ay labindalawang araw para sa Śūdra, at anim at siyam na araw para sa Kṣatriya at Vaiśya ayon sa pagkakasunod.

Verse 9

द्व्यब्दे नैवाग्निसंस्कारो मृते तन्निखनेद् भुवि न चोदकक्रिया तस्य नाम्नि चापि कृते सति

Kapag ang isang bata ay namatay bago magdalawang taon, hindi dapat isagawa ang ritong apoy (agni-saṃskāra, pagsusunog); sa halip, ilibing ang katawan sa lupa. Para sa batang iyon, hindi rin dapat gawin ang ritong pag-aalay ng tubig (udaka-kriyā), kahit na naipangalan na siya.

Verse 10

जातदन्तस्य वा कार्या स्यादुपनयनाद्दश एकाहाच्छुद्ध्यते विप्रो यो ऽग्निवेदसमन्वितः

Para sa may tumubong ngipin, dapat isagawa ang ritong upanayana; ang (panahon) ay sampung araw. Ang isang Brāhmaṇa na may taglay na Agni-veda ay nalilinis sa loob ng isang araw.

Verse 11

हीने हीनतरे चैव त्र्यहश् चतुरहस् तथा पञ्चाहेनाग्निहीनस्तु दशाहाद्ब्राह्मणव्रुवः

Kapag ang (itinakdang) panahon ay kulang, o higit pang kulang, ang pagtubos-sala (prāyaścitta) ay tatlong araw o apat na araw, ayon sa pagkakasunod. Kung manatiling walang pag-aalaga sa sagradong apoy sa loob ng limang araw, kung gayon ang (pagtubos-sala) ay sampung araw—gaya ng ipinahahayag ng tradisyong Brāhmaṇa.

Verse 12

विशुद्धिः कथितेति घ , ङ , ञ च द्विषट्ककमिति ट क्षत्रियो नवसप्ताहच्छुद्ध्येद्विप्रो गुणैर् युतः दशाहात् सगुणो वैश्यो विंशाहाच्छूद्र एव च

Ang ganap na paglilinis ay ipinahayag (ayon sa mga tandang panggramatika na itinuro): ang Kṣatriya ay nalilinis matapos ang siyam na araw; ang Brāhmaṇa na may taglay na itinakdang mga katangian ay nalilinis matapos ang pitong araw. Ang Vaiśya na may (kinakailangang) mga katangian ay nalilinis matapos ang sampung araw, at ang Śūdra matapos ang dalawampung araw.

Verse 13

दशाहाच्छुद्ध्यते विप्रो द्वादशाहेन भूमिपः वैश्यः पञ्चदशाहेन शूद्रो मासेन शुद्ध्यति

Ang Brahmana ay nagiging dalisay pagkalipas ng sampung araw; ang hari pagkalipas ng labindalawang araw; ang Vaishya pagkalipas ng labinlimang araw; at ang Shudra ay nagiging dalisay pagkalipas ng isang buwan.

Verse 14

गुणोत्कर्षे दशाहाप्तौ त्र्यहमेकाहकं त्र्यहे एकाहाप्तौ सद्यः शौचं सर्वत्रैवं समूहयेत्

Kapag mas mataas ang antas ng ugnayan, humahaba sa sampung araw ang panahon ng karumihan; kung uri ng tatlong araw, nagiging isang araw; kung uri ng isang araw, ang paglilinis ay agad. Kaya sa lahat ng kalagayan, dapat isaayos ang tuntunin sa ganitong paraan.

Verse 15

दासान्तेवासिभृतकाः शिष्याश् चैवात्र वासिनः स्वामितुल्यमशौचं स्यान्मृते पृथक् पृथग्भवेत्

Para sa mga alipin, mga antevāsin (estudyanteng naninirahan), mga upahang manggagawa, at mga alagad na naninirahan dito: kapag namatay ang panginoon, ang panahon ng aśauca nila ay kapantay ng sa panginoon; ngunit kapag isa sa kanila ang namatay, ang aśauca ay sinusunod nang hiwa-hiwalay ng bawat isa ayon sa sariling ugnayan.

Verse 16

मरणादेव कर्तव्यं संयोगो यस्य नाग्निभिः दाहादूर्ध्वमशौचं स्याद्यस्य वैतानिको विधिः

Para sa taong walang kaugnayan sa mga banal na apoy, ang kinakailangang pagtalima ay nagsisimula mula sa mismong sandali ng kamatayan; ngunit para sa sumusunod sa pamamaraang vaitānika (śrauta-fire), ang aśauca ay binibilang lamang matapos ang pagsusunog ng bangkay.

Verse 17

सर्वेषामेव वर्णानान्त्रिभागात् स्पर्शनम्भवेत् त्रिचतुःपञ्चदशभिः स्पृश्यवर्णाः क्रमेण तु

Para sa lahat ng ponema, ang “pagdampi” (sparśa) ay nagmumula sa tatluhang paghahati; at ayon sa pagkakasunod, ang mga katinig na nadadampi (spṛśya-varṇa) ay inayos sa mga pangkat na tatlo, apat, at labinlima.

Verse 18

चतुर्थे पञ्चमे चैव सप्तमे नवमे तथा अस्थिसञ्चयनं कार्यं वर्णानामनुपूर्वशः

Sa ikaapat, ikalima, ikapito, at ikasiyam na araw din, dapat isagawa ang ritwal ng pagtipon ng mga buto matapos ang pagsusunog ng bangkay, ayon sa wastong pagkakasunod para sa apat na varṇa.

Verse 19

अहस्त्वदत्तकन्यासु प्रदत्तासु त्र्यहं भवेत् पक्षिणी संस्कृतास्वेव स्वस्रादिषु विधीयते

Para sa mga dalagang naipakasal nang walang ritwal na “pagbibigay ng kamay” (hastadāna) at basta lamang “naibigay” (pradattāḥ), itinatakda ang tatlong araw na panahon ng pag-iingat/pagkamarumi. Ang tinatawag na pakṣiṇī na pagtalima ay iniuutos lamang para sa mga wastong naisaṃskāra, gaya ng sariling kapatid na babae at iba pang katulad.

Verse 20

पितृगोत्रं कुमारीणां व्यूढानां भर्तृगोत्रता जलप्रदानं पित्रे च उद्वाहे चोभयत्र तु

Para sa mga dalagang hindi pa kasal, ang gotra (angkan) ng ama ang sinusunod; para sa mga babaeng may asawa, ang gotra ng asawa ang sinusunod. Ang pag-aalay ng tubig (jala-pradāna) sa ama ay dapat ding gawin kaugnay ng kasal—tunay nga, sa kapwa kalagayan.

Verse 21

दशाहोपरि पित्रोश् च दुहितुर्मरणे त्र्यहं सद्यः शौचं सपिण्डानां पूर्वं चूडाकृतेर्द्विज

O dvija (dalawang ulit na isinilang), para sa mga magulang, ang panahon ng karumihan ay lumalampas sa sampung araw; ngunit sa pagkamatay ng anak na babae, ito ay tatlong araw. Para sa mga kamag-anak na sapinda, ang paglilinis ay agarang nakakamit—at ang tuntuning ito ay umiiral bago isagawa ang cūḍā-kṛti (ritwal ng pag-aahit/tonsura).

Verse 22

एकाहतो ह्य् आविविहादूर्ध्वं हस्तोदकात् त्र्यहं पक्षिणी भ्रातृपुत्रस्य सपिण्डानां च सद्यतः

Para sa mga hindi pa umaabot sa kalagayang may-asawa (hindi pa kasal), ang karumihan ay tumatagal ng isang araw; para sa mga tumanggap ng tubig mula sa kamay (hasto­daka), ito ay tatlong araw. Para sa babae ng sambahayan, sa anak na lalaki ng kapatid na lalaki, at sa mga kamag-anak na sapinda, ang paglilinis ay agarang nagaganap.

Verse 23

दशाहाच्छुद्ध्यते विप्रो जन्महानौ स्वयोनिषु षद्भिस्त्रिभिरहैकेन क्षत्रविट्शूद्रयोनिषु

Kapag may karumihan dahil sa kapanganakan o kamatayan sa loob ng sariling pangkat ng varṇa, ang isang Brāhmaṇa ay nalilinis pagkalipas ng sampung araw; para sa Kṣatriya, Vaiśya, at Śūdra, ang paglilinis ay ayon sa pagkakasunod: anim na araw, tatlong araw, at isang araw.

Verse 24

एतज्ज्ञेयं सपिण्डानां वक्ष्ये चानौरसादिषु अनौरसेषु पुत्रेषु भार्यास्वन्यगतासु च

Ito ay dapat maunawaan ukol sa mga kamag-anak na sapinda (magkakapareho ng pinda); at ipaliliwanag ko rin ito hinggil sa mga anak na di-aurasa (hindi sariling dugo) at mga katulad na kaso, gayundin sa mga anak na di-aurasa at sa mga asawang napunta na sa iba (tao o sambahayan).

Verse 25

परपूर्वासु च स्त्रीषु त्रिरात्राच्छुद्धिरिष्यते वृथासङ्करजातानां प्रव्रज्यासु च तिष्ठतां

Para sa mga babaeng napasok na sa ibang pamilya (ibig sabihin, naikasal at lumipat), itinatakda ang paglilinis matapos ang tatlong gabi. Ang gayunding paglilinis na tatlong gabi ay tinatanggap din para sa mga isinilang mula sa bawal o di-regular na pagsasama, at para sa mga namumuhay sa kalagayang pagtalikod sa daigdig (pravrajyā).

Verse 26

आत्मनस्त्यागिनाञ्चैव निवर्तेतोदकक्रिया मात्रैकया द्विपितरौ भ्रतरावन्यगामिनौ

Para sa mga tumatalikod sa sariling karapatan o bahagi, itinitigil ang ritwal ng pag-aalay ng tubig (udaka-kriyā). Sa pamamagitan ng ina lamang, maaaring paglingkuran ang dalawang ama (ang tunay na ama at ang amain); ngunit ang mga kapatid na lalaking napunta na sa ibang pamilya ay hindi isinasama.

Verse 27

एकाहः सूतके तत्र मृतके तु द्व्यहो भवेत् सपिण्डानामशौचं हि समानोदकतां वदे

Sa karumihan dahil sa kapanganakan (sūtaka), ang karumihan doon ay tumatagal ng isang araw; ngunit sa karumihan dahil sa kamatayan, ito ay dapat dalawang araw. Para sa mga kamag-anak na sapinda, ang kalagayang aśauca (di-kadalisayan) ay dapat maunawaan hanggang sa antas ng ugnayang nagbabahagi ng iisang tubig na handog sa libing (samānodaka).

Verse 28

बाले देशान्तरस्थे च पृथक्पिण्डे च संस्थिते सवासा जलमाप्लुत्य सद्य एव विशुद्ध्यति

Para sa bata, o kapag nasa banyagang lupain, at kapag inilagay na hiwalay bilang isang bukod na bahagi, agad na nagiging dalisay sa pagligo sa tubig habang suot pa ang kasuotan.

Verse 29

दशाहेन सपिण्डास्तु शुद्ध्यन्ति प्रेतसूतके त्रिरात्रेण सुकुल्यास्तु स्नानात् शुद्ध्यन्ति गोत्रिणः

Sa karumihan dahil sa kamatayan (preta-sūtaka), ang mga kamag-anak na sapinda ay nagiging dalisay pagkalipas ng sampung araw; ang mga kamag-anak na sukulya ay nagiging dalisay pagkalipas ng tatlong gabi; at ang mga kabilang sa iisang gotra ay nagiging dalisay sa pamamagitan ng pagligo.

Verse 30

सपिण्डता तु पुरुषे सप्तमे विनिवर्तते समानोदकभावस्तु निवर्तेताचतुर्दशात्

Ang ugnayang sapinda, ayon sa linyang panlalaki, ay nagwawakas sa ikapitong salinlahi; ngunit ang kalagayang samānodaka (magkakapantay sa linya ng handog na tubig sa libing) ay nagwawakas matapos ang ika-labing-apat na salinlahi.

Verse 31

जन्मनामस्मृते वैतत् तत्परं गोत्रमुच्यते विगतन्तु विदेशस्थं शृणुयाद्यो ह्य् अनिर्दशं

Kapag inaalala o binibigkas ang pangalang pangkapanganakan, dapat ipahayag ang gotra ayon doon. Ngunit kung ang tao ay umalis at naninirahan sa banyagang lupain, dapat itong pakinggan at tiyakin mula sa tinatawag na anirdaśa, yaong hindi maituro bilang tuwirang saksi.

Verse 32

यच्छेषं दशरात्रस्य तावदेवाशुचिर्भवेत् अतिक्रान्ते दशाहे तु त्रिरात्रमशुचिर्भवेत्

Kung may natitira pang bahagi ng sampung gabi (ng karumihan), mananatiling marumi sa eksaktong natitirang tagal na iyon. Ngunit kung lumipas na ang sampung araw, magiging marumi lamang sa loob ng tatlong gabi.

Verse 33

संवत्सरे व्यतीते तु स्पृष्ट्वैवापो विशुद्ध्यति मृतके तु त्र्यहो भवेदिति घ , ङ , ञ च मतके तु तथा भवेदिति झ स्नाता इति ख , ग , घ , ङ , छ , ज च मातुले पक्षिणो रात्रिः शिष्यत्विग्बान्धवेषु च

Ngunit kapag lumipas na ang isang taon, ang tubig ay nagiging dalisay sa paghipo lamang. Sa kaso ng kamatayan (mṛtaka), may tatlong-araw na panahon ng karumihan—ayon sa mga resensiyong ‘gha, ṅa, ña’; at sa kamatayan ng kamag-anak sa panig ng ina (mātaka) ay gayon din—ayon sa resensiyong ‘jha’. Dapat maligo—ayon sa mga resensiyong ‘kha, ga, gha, ṅa, cha, ja’. Para sa tiyuhin sa ina (mātula), sa nagsasagawa ng ritong panglibing (pakṣin), at sa mga kaso ng alagad, paring tagapagpaganap, at mga kamag-anak, ang karumihan ay isang gabi lamang.

Verse 34

मृटे जामातरि प्रेते दैहित्रे भगिनीसुते श्यालके तत्सुते चैव स्नानमात्रं विधीयते

Kapag namatay ang manugang na lalaki, o ang apo sa anak na babae (apong lalaki), o ang anak na lalaki ng kapatid na babae, o ang bayaw (śyālaka), o ang anak na lalaki ng bayaw na iyon, tanging pagligo lamang ang itinatakda (bilang paglilinis).

Verse 35

मातामह्यां तथाचार्ये मृते मातामहे त्र्यहं दुर्भिक्षे राष्ट्रसम्पाते आगतायां तथापदि

Kapag namatay ang lola sa ina, at gayon din kapag namatay ang guro (ācārya)—at kapag namatay ang lolo sa ina—may tatlong-araw na aśauca (panahon ng di-kadalisayan). Ang gayong tuntunin ay umiiral din sa panahon ng taggutom, sa kapahamakan na dumarating sa kaharian, at kapag dumating na ang ganitong sakuna.

Verse 36

उपसर्गमृतानाञ्च दाहे ब्रह्मविदान्तथा सत्रिव्रति ब्रह्मत्तारिसङ्ग्रामे देशविप्लवे

Gayundin, sa pagsusunog ng bangkay ng mga namatay sa panahon ng salot, at gayon din sa isang nakakakilala sa Brahman (brahmavid). At sa kaso ng taong kasali sa mahabang sesyon ng paghahandog (satra) o nasa ilalim ng panatang panrelihiyon (vrata)—gayundin sa digmaang nagpapabagsak ng kaayusan, o sa kapahamakan na tumatama sa lupain.

Verse 37

दाने यज्ञे विवाहे च सद्यः शौचं विधीयते विप्रगोनृपहन्तॄणामनुक्तं चात्मघातिनां

Sa pagbibigay (dāna), paghahandog (yajña), at kasal (vivāha), itinatakda ang agarang paglilinis (sadyah-śauca). Para sa pumatay ng brāhmaṇa, ng baka, o ng hari, at gayundin sa mga nagpakamatay, ang tuntunin ay hindi tahasang binanggit (dito).

Verse 38

असाध्यव्याधियुक्तस्य स्वाध्याये चाक्षमस्य च प्रायश्चित्तमनुज्ञातमग्नितोयप्रवेशनं

Para sa taong pinahihirapan ng sakit na di magagamot, at para sa hindi na makapagpapatuloy ng svādhyāya (sariling pag-aaral ng Veda), ang pinahihintulutang prāyaścitta (pagtubos-sala) ay ang pagpasok sa apoy o sa tubig.

Verse 39

अपमानात्तथा क्रोधात् स्नेहात्परिभवाद्भयात् उद्बध्य म्रियते नारी पुरुषो वा कथञ्चन

Dahil sa kahihiyan, galit, pagkakapit ng damdamin, pag-insulto, at takot—ang isang babae, o maging ang isang lalaki, ay maaaring mamatay sa pagbigti (pagsakal sa sarili) sa anumang paraan.

Verse 40

आत्मघाती चैकलक्षं वसेत्स नरके शुचौ वृद्धः श्रौतस्मृतेर्लुप्तः परित्यजति यस्त्वसून्

Ang pumatay sa sarili ay mananahan sa impiyernong tinatawag na Śuca sa loob ng isang daang libong (taon). Gayundin, ang sinumang—kahit matanda—na nalihis sa mga utos ng Veda at sa mga tuntuning Smṛti at saka tinalikdan ang buhay sa sariling gawa, ay napapasa roon din.

Verse 41

त्रिरात्रं तत्र शाशौचं द्वितीये चास्थिसञ्चयं तृतीये तूदकं कार्यं चतुर्थे श्राद्धमाचरेत्

Doon (pagkaraan ng kamatayan/pagsusunog ng bangkay), ang panahon ng ritwal na karumihan (āśauca) ay tatlong gabi. Sa ikalawang araw dapat tipunin ang mga buto (asthi-sañcaya). Sa ikatlong araw dapat isagawa ang ritong tubig (udaka-kriyā). Sa ikaapat na araw dapat ganapin ang śrāddha.

Verse 42

विद्युदग्निहतानाञ्च त्र्यहं शुद्धिः सपिण्डिके पाषण्डाश्रिता भर्तृघ्न्यो नाशौचोदकगाः स्त्रियः

Para sa mga napatay ng kidlat o ng apoy, ang panahon ng paglilinis para sa mga kamag-anak na sapiṇḍa ay tatlong araw. Ang mga babaeng kumupkop sa ereheng sekta (pāṣaṇḍa), pumatay (o nagpasapit ng kamatayan) sa asawa, o hindi tumutupad sa mga tuntunin ng āśauca at sa pag-aalay ng tubig—ang gayong mga babae ay hindi karapat-dapat sa karaniwang ritong ukol sa karumihan at sa mga libasyon.

Verse 43

पितृमात्रादिपाते तु आर्द्रवासा ह्य् उपोषितः प्रेते, भगिनीसुत इत्य् अपि इति ट यतिव्रतीति ज अपमानादथेति ख , ग , घ , ङ , छ , ज च विद्युदादिहतानाञ्च त्र्यहाच्छुद्धिर्विधीयते इति ट अतीतेब्दे प्रकुर्वीत प्रेतकार्यं यथाविधि

Kapag namatay ang ama, ina, at mga katulad nila, dapat magsagawa ng pag-aayuno at magsuot ng mamasa-masang kasuotang malinis ayon sa ritwal; gayon din ang tuntunin sa pagkamatay ng anak na lalaki ng kapatid na babae. Para sa mga napatay ng kidlat at mga kahalintulad na sanhi, itinatakda ang paglilinis pagkalipas ng tatlong araw. Kung lumipas na ang isang taon, isagawa ang mga ritwal para sa yumao (pretakārya) ayon sa wastong pamamaraan.

Verse 44

यः कश्चित्तु हरेत् प्रेतमसपिण्डं कथञ्चन स्नात्वा स्चेलः स्पृष्ट्वाग्निं घृतं प्राश्य विशुद्ध्यति

Sinumang sa anumang paraan ay mag-alis o magbuhat ng bangkay na hindi kabilang sa sariling sapinda (kamag-anak sa iisang angkan), ay nagiging dalisay sa pamamagitan ng pagligo nang nakasuot pa ang damit, paghipo sa apoy, at pag-inom o pagkain ng ghee (nilinaw na mantikilya).

Verse 45

यद्यन्नमत्ति तेषान्तु दशाहेनैव शुद्ध्यति अनदन्नन्नमह्न्येव न वै तस्मिन् गृहे वसेत्

Kung kumain ang isang tao ng pagkain ng gayong mga tao, magiging dalisay lamang siya pagkalipas ng sampung araw. Ngunit kung hindi niya kinain ang kanilang pagkain, hindi siya dapat manirahan sa bahay na iyon kahit isang araw man lamang.

Verse 46

अनाथं व्राह्मणं प्रेतं ये वहन्ति द्विजातयः पदे पदे यज्ञफलं शुद्धिः स्यात् स्नानमात्रतः

Ang mga dvija (dalawang-ulit na isinilang) na nagdadala sa bangkay ng isang Brahmin na namatay na walang kamag-anak patungo sa pook ng pagsusunog, sa bawat hakbang ay nakakamit ang gantimpalang tulad ng isang yajña; at ang kanilang paglilinis ay natatamo sa pagligo lamang.

Verse 47

प्रेतीभूतं द्विजः शूद्रमनुगच्छंस्त्र्यहाच्छुचिः मृतस्य बान्धवैः सार्धं कृत्वा च परिदेवनं

Ang isang dvija (dalawang-ulit na isinilang) na sumunod sa prusisyon ng libing ng isang Śūdra na naging preta, ay nagiging dalisay pagkalipas ng tatlong araw—matapos, kasama ang mga kamag-anak ng yumao, isagawa ang panaghoy ng pagluluksa (paridevana).

Verse 48

वर्जयेत्तदहोरात्रं दानश्राद्धादि कामतः शूद्रायाः प्रसवो गेहे शूद्रस्य मरणं तथा

Ayon sa tuntunin, dapat umiwas sa loob ng isang buong araw at gabi sa mga gawain tulad ng pagbibigay ng kaloob at pagsasagawa ng śrāddha at iba pa, kapag ang isang babaeng Śūdra ay nanganak sa bahay; gayundin kapag may Śūdra na namatay.

Verse 49

भाण्डानि तु परित्यज्य त्र्यहाद्भूलेपतः शुचिः न विप्रं स्वेषु तिष्ठत्सु मृतं शूद्रेण नाययेत्

Pagkatapos itapon ang mga sisidlang (nadungisan), nagiging malinis pagkalipas ng tatlong araw sa pamamagitan ng pagpapahid ng lupa sa sahig. At kapag naroon ang sariling mga kamag-anak, ang bangkay ng isang brāhmaṇa ay hindi dapat buhatin patungo sa lugar ng pagsusunog ng isang Śūdra.

Verse 50

नयेत् प्रेतं स्नापितञ्च पूजितं कुसुमैर् दहेत् नग्नदेहं दहेन् नैव किञ्चिद्देहं परित्यजेत्

Dapat dalhin ang bangkay matapos itong paliguan at parangalan nang nararapat, at saka sunugin sa paglilibing na may mga bulaklak. Huwag sunugin ang hubad na katawan, at huwag mag-iwan ng anumang bahagi ng katawan na hindi nasusunog.

Verse 51

गोत्रजस्तु गृहीत्वा तु चितां चारोपयेत्तदा आहिताग्निर्यथान्यायं दग्धव्यस्तिभिरग्निभिः

Pagkatapos, ang taong kapareho ng gotra (angkan) ang dapat kumuha (ng bangkay) at ilagay ito sa ibabaw ng citā, ang puneraryong tumpok ng kahoy. Ang nag-iingat ng mga banal na apoy (āhitāgni) ay dapat, ayon sa itinakdang tuntunin, ipasunog ito sa pamamagitan ng mga apoy na pang-ritwal.

Verse 52

अनाहिताग्निरेकेन लौकिकेनापरस् तथा अस्मात् त्वमभिजातो ऽसि त्वदयं जायतां पुनः

Ang isa ay walang naitatag na mga banal na apoy (anāhitāgni), samantalang ang isa pa ay nag-iingat lamang ng karaniwang apoy sa tahanan. Mula sa angkang/pagkakaugnay na ito ikaw ay isinilang; nawa’y ang supling na ito ay muling isilang mula sa iyo.

Verse 53

असौ स्वर्गाय लोकाय सुखाग्निं प्रददेत्सुतः सकृत्प्रसिञ्चन्त्युदकं नामगोत्रेण बान्धवाः

Dapat ihandog ng anak ang mapalad na apoy ng libing para sa kanya, upang makamit niya ang daigdig na makalangit. Ang mga kamag-anak, binibigkas ang kanyang pangalan at gotra (angkan), ay dapat magwisik ng tubig nang minsan bilang handog na udaka.

Verse 54

दानश्राद्धादिकर्म चेति झ एवं मातामहाचार्यप्रेतानाञ्चोदकक्रिया काम्योदकं सखिप्रेतस्वस्रीयश्वश्रुरर्त्विजां

Kaya nito, dapat isagawa ang mga gawaing tulad ng kawanggawa (dāna) at śrāddha at iba pa. Sa ganitong paraan, ang ritwal ng handog na tubig (udaka-kriyā) ay dapat gawin para sa mga yumao gaya ng lolo sa ina at ng guro (ācārya). Gayundin, ang handog na tubig na ayon sa ninanais (kāmya-udaka) ay maaaring ialay para sa iba pang ugnayan tulad ng kaibigan, yumao na kaugnay sa pagkakaibigan, pamangking lalaki (anak ng kapatid na babae), biyenan na babae, at para sa mga paring tagapagpaganap (ṛtvij).

Verse 55

अपो नः शोशुचिदयं दशाहञ्च सुतो ऽर्पयेत् ब्राह्मणे दशपिण्डाः स्युः क्षत्रिये द्वादश स्मृताः

Dapat ihandog ng anak ang alay na tubig sa pormulang “apo naḥ śośucidayam”, at isagawa ang ritwal na sampung araw. Para sa Brāhmaṇa, itinakda ang sampung handog na piṇḍa; para sa Kṣatriya, labindalawa ang naaalala bilang tuntunin.

Verse 56

वैश्ये पञ्चदश प्रोक्ताः शूद्रे त्रिंशत् प्रकीर्तिता पुत्रो वा पुत्रिकान्यो वा पिण्डं दद्याच्च पुत्रवत्

Para sa Vaiśya, sinasabing labinlima; para sa Śūdra, ipinahahayag na tatlumpu. Ang anak na lalaki—o ang isinilang mula sa anak na babae (apo sa anak na babae)—ay dapat maghandog ng piṇḍa, na itinuturing na gaya ng anak na lalaki.

Verse 57

विदिश्य निम्बपत्राणि नियतो द्वारि वेश्मनः आचम्य चाग्निमुदकं गोमयं गौरसर्षपान्

Matapos ilagay ang mga dahon ng neem ayon sa mga panig, ang disiplinadong nagsasagawa sa pintuan ng bahay ay dapat magsagawa ng ācamana; saka gamitin ang apoy at tubig, dumi ng baka, at mga butil ng dilaw na mustasa bilang panlinis at panangga.

Verse 58

प्रविशेयुः समालभ्य कृत्वाश्मनि पदं शनैः अक्षरलवणान्नः स्युर् निर्मांसा भूमिशायिनः

Dapat silang pumasok sa itinakdang pagtalima (vrata), matapos na maayos na mahawakan ang ritwal/disiplina, at dahan-dahang ilagay ang paa sa bato, hakbang-hakbang. Dapat silang mamuhay sa pagkaing sinusukat “sa isang pantig” at sa pagkaing may asin, umiwas sa karne, at matulog sa lupa.

Verse 59

क्रीतलब्धाशनाः स्नाता आदिकर्ता दशाहकृत् अभावे ब्रह्मचारी तु कुर्यात्पिण्डोदकादिकं

Pagkatapos maligo, ang pangunahing tagapagganap—na nakakuha ng kinakailangang pagkain kahit sa pamamagitan ng pagbili—ay dapat magsagawa ng mga ritwal sa loob ng sampung araw. Kung siya’y wala, ang isang brahmacārin (namumuhay sa pagpipigil) ang dapat magsagawa ng mga handog gaya ng piṇḍa (mga bola ng kanin) at udaka (pagbubuhos ng tubig), at iba pa.

Verse 60

यथेदं शावमाशौचं सपिण्डेषु विधीयते जननेप्येवं स्यान्निपुणां शुद्धिमिच्छतां

Kung paanong ang karumihang ritwal na may kaugnayan sa bangkay (śāvāśauca) ay itinakda sa mga kamag-anak na sapinda, gayon din sa kaso ng kapanganakan ay dapat ding maging ganoon—para sa mga may pag-unawa at naghahangad ng wastong paglilinis.

Verse 61

सर्वेषां शावमाशौचं मातापित्रोश् च सूतकं सूतकं मातुरेव स्यादुपस्पृश्य पिता शुचिः

Para sa lahat, may karumihan dahil sa kamatayan, ang karumihang may kaugnayan sa bangkay (śāvāśauca); at para sa ina at ama ay may karumihang panganganak (sūtaka). Gayunman, ang sūtaka ay para sa ina lamang; ang ama ay nagiging dalisay matapos ang payak na paglilinis sa pamamagitan ng paghipo sa tubig (upasparśa/ācamana).

Verse 62

पुत्रजन्मदिने श्राद्धं कर्तव्यमिति निश्चितं तदहस्तत्प्रदानार्थं गोहिरण्यादिवाससां

Tiyak na itinakda na ang śrāddha ay dapat isagawa sa araw ng kapanganakan ng anak na lalaki; at sa araw ding iyon, upang makapagkaloob agad, dapat magbigay ng mga baka, ginto, at mga katulad nito, pati mga kasuotan.

Verse 63

मरणं मरणेनैव सूतकं सूतकेन तु उभयोरपि यत् पूर्वं तेनाशौचेन शुद्ध्यति

Ang karumihan na dulot ng kamatayan ay naaalis lamang sa itinakdang panahon ng karumihang pangkamatayan (mṛtaka); at ang karumihan na dulot ng kapanganakan (sūtaka) ay naaalis lamang sa itinakdang panahon ng sūtaka. Kung kapwa mangyari, alinman ang nauna—sa naunang karumihan lamang nagkakamit ng pagdalisay.

Verse 64

सूतके मृतकं चेत्स्यान् मृतके त्वथ सूतकं तत्राधिकृत्य मृतकं शौचं कुर्यान्न सूतकं

Kung sa panahon ng karumihan dahil sa kapanganakan (sūtaka) ay may mangyaring karumihan dahil sa kamatayan (mṛtaka), o kung sa panahon ng mṛtaka ay may mangyaring sūtaka, kung gayon ay bigyang-priyoridad ang mṛtaka; isagawa ang pagdalisay na itinakda para sa mṛtaka, hindi para sa sūtaka.

Verse 65

समानं लघ्वशौचन्तु प्रथमेन समापयेत् असमानं द्वितीयेन धर्मराजवचो यथा

Ngunit kung ang panahon ng magaan na karumihan (laghv-aśauca) ay magkapareho, tapusin ayon sa unang tuntunin; kung hindi magkapareho, tapusin ayon sa ikalawang tuntunin—gaya ng pahayag ni Dharmarāja (Yama).

Verse 66

शावान्तः शाव आयाते पूर्वाशौचेन शुद्ध्यति गुरुणा लघु बाध्येत लघुना नैव तद्गुरु

Kung sa pagtatapos ng karumihan dahil sa kamatayan (śāva/mṛtaka) ay may isa pang kamatayang mangyari, nagkakamit ng pagdalisay sa pamamagitan ng naunang panahong karumihan na kasalukuyang tumatakbo. Ang magaan na karumihan ay natatabunan ng mabigat; ngunit ang mabigat ay hindi natatabunan ng magaan.

Verse 67

मृतके सूतके वापि रात्रिमध्ये ऽन्यदापतेत् तच्छेषेणैव सुद्ध्येरन् रात्रिशेषे द्व्यहाधिकात्

Kung sa panahon ng karumihan dahil sa kamatayan (mṛtaka) o kapanganakan (sūtaka) ay may isa pang pangyayaring katulad na dumating sa kalagitnaan ng gabi, sila’y nadadalisay sa pagbibilang lamang ng natitirang bahagi ng gabing iyon; ngunit kung mangyari sa huling bahagi ng gabi, ang pagdalisay ay isasagawa na may dagdag na dalawang araw.

Verse 68

प्रभाते यद्यशौचं स्याच्छुद्धेरंश् च त्रिभिर्दिनैः उभयत्र दशाहानि कुलस्यान्नं न भुज्यते

Kung ang karumihan (āśauca) ay sumibol sa umaga, ang isang bahagi ng paglilinis ay natatapos sa loob ng tatlong araw; gayunman, sa dalawang kalagayan, sa loob ng sampung araw ang pamilya ay hindi dapat kumain ng nilutong pagkain ng sariling angkan.

Verse 69

दानादि निनिवर्तेत कुलस्यान्नं न भुज्यते अज्ञाते पातकं नाद्ये भोक्तुरेकमहो ऽन्यथा

Dapat umiwas sa pagbibigay ng kaloob at mga katulad nito, at huwag kainin ang pagkain ng pamilyang iyon. Kung ang (kamalian) ay hindi nalalaman, walang kasalanan sa pagkain; kung hindi, ang kumakain lamang ang nagkakamit ng sala.