Adhyaya 157

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे द्रव्यशुद्धिर्नाम षट्पञ्चाशदधिकशततमो ऽध्यायः अथ सप्तपञ्चाशदधिकशततमो ऽध्यायः शावाशौचादिः पुष्कर उवाच प्रेतशुद्धिं प्रवक्ष्यामि सूतिकाशुध्हिमेव च दशाहं शावमाशौचं सपिण्देषु विधीयते

Sa gayon, sa Agni Mahāpurāṇa nagtatapos ang ika-156 na kabanata na tinatawag na “Paglilinis ng mga Sangkap.” Ngayon ay nagsisimula ang ika-157 na kabanata: “Karumihan dahil sa bangkay at mga kaugnay na bagay.” Sinabi ni Puṣkara: “Ipapaliwanag ko ang mga ritwal ng paglilinis na may kaugnayan sa preta (yumao), at gayundin ang paglilinis na may kaugnayan sa panganganak. Sa mga kamag-anak na sapinda, ang karumihang dulot ng kamatayan (śāva-āśauca) ay itinakda na tumagal ng sampung araw.”

Verse 2

जनने च तथा शुद्धिर्ब्राह्मणानां भृगूत्तम द्वादशाहेन राजन्यः पक्षाद्वैश्यो ऽथ मासतः

At sa kaso ng panganganak din, O pinakamahusay sa angkan ni Bhṛgu: ang panahon ng paglilinis para sa mga Brāhmaṇa ay natatapos sa sampung araw; para sa Kṣatriya sa labindalawang araw; para sa Vaiśya sa kalahating buwan; at para sa Śūdra sa isang buwan.

Verse 3

शूद्रो ऽनुलोमतो दासे स्वामितुल्यन्त्वशौचकं षट्भिस्त्रिभिरथैकेन क्षत्रविट्शूद्रयोनिषु

Para sa isang Śūdra na isinilang mula sa ugnayang anuloma, kung siya ay isang dāsa, ang panahon ng aśauca (ritwal na karumihan) ay kapantay ng sa kanyang panginoon; at sa mga kapanganakan sa mga angkang Kṣatriya, Vaiśya, at Śūdra, ang aśauca ay tumatagal nang sunod-sunod na anim na araw, tatlong araw, at isang araw.

Verse 4

ब्राह्मणः शुद्धिमाप्नोति क्षत्रियस्तु तथैव च विट्शूद्रयोनेः शुद्धिः स्यात् क्रमात् परशुरामक

Ang isang Brāhmaṇa ay nakakamit ang paglilinis, at gayundin ang isang Kṣatriya. Para sa isinilang mula sa sinapupunan ng Vaiśya o Śūdra, ang paglilinis ay nakakamit ayon sa wastong pagkakasunod-sunod (sa antas-antas), O Paraśurāma.

Verse 5

षड्रात्रेण त्रिरात्रेण षड्भिः शूद्रे तथा विशः आदन्तजननात् सद्य आचूडान्नैशिकी श्रुतिः

Para sa isang Śūdra, ang itinakdang panahon ay anim na gabi; gayundin para sa isang Vaiśya, tatlong gabi. Mula sa sandaling tumubo ang mga ngipin, dapat agad isagawa ang aral na tinatawag na “naiśikī śruti,” at ipagpatuloy hanggang sa unang pag-aahit/tonsura (cūḍā/caula).

Verse 6

त्रिरात्रमाव्रतादेशाद्दशरात्रमतः परं ऊनत्रैवार्षिके शूद्रे पञ्चाहाच्छुद्धिरिष्यते

Kapag ang ritwal ay itinakda nang walang mga panatang inisyal (vrata), ang paglilinis ay natatapos sa loob ng tatlong gabi; kung lampas dito, sa sampung gabi. Sa kaso ng Śūdra, kung ang namatay ay wala pang tatlong taong gulang, itinuturing na natatapos ang paglilinis sa limang araw.

Verse 7

द्वादशाहेने शुद्धिः स्यादतीते वत्सरत्रये गतैः संवत्सरैः षड्भिः शुद्धिर्मासेन कीर्तिता

Kapag lumipas na ang tatlong taon, nakakamit ang paglilinis sa loob ng labindalawang araw; at kapag lumipas na ang anim na taon, ipinahahayag na nakakamit ang paglilinis sa loob ng isang buwan.

Verse 8

स्त्रीणामकृतचूडानां विशुद्धिर् नैशिकी स्मृता तथा च कृतचुडानां त्र्यहाच्छुद्ध्यन्ति बान्धवाः

Para sa mga babaeng hindi pa sumailalim sa ritong cūḍā (tonsura), itinuturo na nakakamit ang paglilinis matapos ang isang gabi; at para sa mga nakagawa na ng cūḍā, ang mga kamag-anak ay nagiging malinis matapos ang tatlong araw.

Verse 9

विवाहितासु नाशौचं पितृपक्षे विधीयते पितुर्गृहे प्रसूतानां विशुद्धिर् नैशिकी स्मृता

Para sa mga babaeng may asawa, walang itinakdang panahon ng aśauca (ritwal na karumihan) sa panig ng ama. Para sa mga nanganak sa bahay ng ama, ayon sa kaugalian ay itinuturing na natatapos ang paglilinis matapos ang isang gabi.

Verse 10

सूतिका दशरात्रेण शुद्धिमाप्नोति नान्यथा विवाहिता हि चेत् कन्या म्रियते पितृवेश्मनि

Ang babaeng bagong panganak ay nagkakamit ng paglilinis lamang pagkalipas ng sampung gabi, at hindi sa ibang paraan. At kung ang isang dalagang may-asawa (anak na babae) ay mamatay sa bahay ng kanyang ama, ang tuntuning ito ay dapat ding sundin nang naaayon.

Verse 11

तस्यास्त्रिरात्राच्छुद्ध्यन्ति बान्धवा नात्र संशयः समानं लब्धशौचन्तु प्रथमेन समापयेत्

Ang kanyang mga kamag-anak ay nagiging malinis pagkalipas ng tatlong gabi—walang pag-aalinlangan dito. Ngunit kung ang isang kapantay na kamag-anak ay nakamit na ang paglilinis, ang mga ritwal ay dapat tapusin kasama ang pinakapangunahing tao, ibig sabihin ang pinakamalapit na nagluluksa.

Verse 12

असमानं द्वितीयेन धर्मराजवचो यथा देशान्तरस्थः श्रुत्वा तु कुल्याणां मरणोद्भवौ

Huwag, bilang pangalawang saksi o sandigan, magtindig ng isang di-pantay na kaso laban sa pantay—ganyan ang utos ng Hari ng Dharma. Kahit ang naninirahan sa ibang lupain, kapag nakarinig ng balita ng kamatayan at mga bunga nito sa mga kamag-anak, ay dapat kumilos ayon sa dharma.

Verse 13

यच्छेषं दशरात्रस्य तावदेवशुचिर्भवेत् अतीते दशरात्रे तु त्रिरात्रमशुचिर्भवेत्

Anumang bahagi na natitira sa panahon ng sampung gabi, gayon din katagal mananatiling marumi. Ngunit kung lumipas na ang sampung gabi, magiging marumi lamang sa loob ng tatlong gabi.

Verse 14

तथा संवत्सरे ऽतीते स्नात एव विशुद्ध्यति मातामहे तथातीते आचार्ये च तथा मृते

Gayundin, kapag lumipas na ang isang taon, nagiging dalisay sa pamamagitan lamang ng pagligo. Ang kaparehong tuntunin ay umiiral kapag lumipas na ang isang taon sa kaso ng lolo sa ina, at gayundin kapag namatay ang guro (ācārya).

Verse 15

रात्रिभिर्मासतुल्याभिर्गर्भस्रावे विशोधनं सपिण्दे ब्राह्मणे वर्णाः सर्व एवाविशेषतः

Sa kaso ng pagkalaglag (garbha-srāva), ang paglilinis ay isinasagawa sa bilang ng mga gabi na tumutugma sa mga buwan ng pagdadalantao. Sa kaso ng sapiṇḍa (malapit na kamag-anak sa dugo) at sa kaso ng isang Brāhmaṇa, ang lahat ng varṇa ay sumusunod sa iisang tuntunin nang walang pagkakaiba.

Verse 16

आचडान्नैशिकी तथेति ट दशरात्रेण शुद्ध्यन्ति द्वादशाहेन भूमिपः वैश्याः पञ्चदशाहेन शूद्रा मासेन भार्गव

Ang karumihan na nagmumula sa pagkain ng tinatawag na ‘ācāḍa’ at sa (pakikisalamuha/gawa) sa gabi ay gayundin ding tratuhin ayon sa nasabi. Sila’y nalilinis sa sampung gabi; ang mga hari (kṣatriya) sa labindalawang araw; ang vaiśya sa labinlimang araw; at ang śūdra sa isang buwan, O Bhārgava.

Verse 17

उच्छिष्टसन्निधावेकं तथा पिण्डं निवेदयेत् कीर्तयेच्च तथा तस्य नमगोत्रे समाहितः

Sa harap ng mga tira ng sariling pagkain, dapat ding maghandog ng isang piṇḍa; at nang may pagtitimpi at pagtuon ng isip, banggitin din ang pangalan at gotra (angkan) ng yaong ninuno.

Verse 18

भुक्तवत्सु द्विजेन्द्रेषु पूजितेषु धनेन च विसृष्टाक्षततोयेषु गोत्रनामानुकीर्तनैः

Kapag ang mga pinakadakilang dalawang-ulit-na-ipinanganak (mga Brāhmaṇa) ay nakapagtapos nang kumain at naparangalan sa pamamagitan ng mga handog, at kapag ang mga butil ng bigas (akṣata) at tubig ay naialay nang wasto—kasabay ng pagbigkas ng mga pangalang gotra—[ang ritwal ay nagpapatuloy ayon sa itinakda].

Verse 19

चतुरङ्गुलविस्तारं तत्खातन्तावदन्तरं वितस्तिदीर्घं कर्तव्यं विकर्षूणां तथा त्रयं

Ito’y dapat gawin na may lapad na apat na aṅgula, na may hukay/puwang sa gitna na kapantay ng sukat na iyon; ang haba ay dapat isang vitasti; at gayundin para sa vikarṣū, itinakda ang tatlo (na sukat/pagtutukoy).

Verse 20

विकर्षूणां समीपे च ज्वालयेज् ज्वलनत्रयं सोमाय वह्नये राम यमाय च समासतः

Sa tabi ng mga iginuhit na guhit ng ritwal (vikarṣūṇām) ay dapat ding pagliyabin ang tatlong apoy; sa maikling sabi: para kay Soma, para kay Vahni (Agni), at para kay Yama, O Rāma.

Verse 21

जुहुयादाहुतीः सम्यक् सर्वत्रैव चतुस्त्रयः पिण्डनिर्वपणं कुर्यात् प्राग्वदेव पृथक् पृथक्

Dapat niyang ihandog nang wasto ang mga āhuti; sa bawat pagkakataon, ang mga ito ay dapat na tig-aapat na pangkat. Dapat din niyang isagawa ang paglalagay ng mga handog na piṇḍa gaya ng naunang itinuro—bawat isa ay hiwalay.

Verse 22

अन्नेन दध्ना मधुना तथा मांसेन पूरयेत् मध्ये चेदधिमासः स्यात् कुर्यादभ्यधिकन्तु तत्

Dapat niyang ganapin (ang handog o kaloob) sa pamamagitan ng butil na pagkain, dadih, pulot, at maging karne. Kung sa gitna ng itinakdang panahon ay may lumitaw na buwang interkalaryo (adhimāsa), dapat niyang isagawa iyon nang may dagdag na sukat.

Verse 23

अथवा द्वादशाहेन सर्वमेतत् समापयेत् संवत्सरस्य मध्ये च यदि स्यादधिमासकः

O kaya naman, dapat tapusin ang lahat ng ito sa loob ng labindalawang araw; at ang tuntuning ito ay umiiral din kahit sa gitna ng taon ay may buwang interkalaryo (adhimāsa).

Verse 24

तदा द्वादशके श्राद्धे कार्यं तदधिकं भवेत् संवत्सरे समाप्ते तु श्राद्धं श्राद्धवदाचरेत्

Kung gayon, sa śrāddha na isinasagawa sa ikalabindalawa, ang ritwal ay dapat gawin na may dagdag na mga handog; at kapag natapos ang isang buong taon, isagawa ang śrāddha ayon sa wastong paraan ng śrāddha na itinakda.

Verse 25

प्रेताय तत ऊर्धवं च तस्यैव पुरुषत्रये पिण्डान् विनिर्वपेत्तद्वच्चतुरस्तु समाहितः

Pagkaraan, para sa espiritu ng yumao (preta) at pagkatapos ay para sa mga nasa itaas (mas mataas na kalagayang ninuno), nararapat na maghandog nang wasto ng mga piṇḍa sa mismong tatlong “tao” na iyon (ang tatlong ninunong ama). Sa gayunding paraan, ang tagaganap na may kapanatagan ng loob ay dapat ding maghandog ng apat (na piṇḍa) ayon sa kaayusan.

Verse 26

सम्पूज्य दत्वा पृथिवी समाना इति चाप्यथ धनेषु चेति क , ख , घ , ङ , छ , ज , ञ च योजयेत् प्रेतपिण्डं तु पिण्डेष्वन्येषु भार्गव

Matapos sambahin nang ganap at saka maghandog, habang binibigkas ang mga mantra na “pṛthivī samānā” at “dhaneṣu”, kung magkagayon, O Bhārgava, ilagay ang preta-piṇḍa (ang piṇḍang para sa yumao) sa gitna ng iba pang piṇḍa, itinatakda ayon sa mga pangkat ng titik na ipinahiwatig (ka, kha, gha, ṅa, cha, ja, ña).

Verse 27

प्रेतपात्रं च पात्रेषु तथैव विनियोजयेत् पृथक् पृथक् प्रकर्तव्यं कर्मैतत् कर्मपात्रके

Gayundin, dapat italaga ang “sisidlan ng preta” (preta-pātra) sa hanay ng mga sisidlang pang-ritwal. Sa kalipunan ng mga sisidlang ito, ang gawaing ito ay dapat isagawa nang magkakahiwalay (may hiwalay na pagtatalaga at paghawak sa bawat sisidlan).

Verse 28

मन्त्रवर्जमिदं कर्म शूद्रस्य तु विधीयते सपिण्डीकरणं स्त्रीणां कार्यमेवं तदा भवेत्

Ang ritong ito ay itinakda para sa isang Śūdra nang walang paggamit ng mga mantra. Gayundin, para sa mga babae, ang sapīṇḍīkaraṇa (ritong pagsasama sa yumao sa hanay ng mga ninunong kaangkan) ay dapat isagawa sa ganitong paraan; kung gayon ito’y ganap na natutupad.

Verse 29

श्राद्धं कुर्याच्च प्रत्यब्दं प्रेते कुम्भान्नमब्दकं गङ्गायाः सिकता धारा यथा वर्षति वासवे

Dapat isagawa ang śrāddha taun-taon para sa yumao; at bawat taon ay dapat ding maghandog ng “kumbhānna” (pagkaing iniaalay kasama ng banga/palayok ng tubig ayon sa ritwal). Kung paanong ang Gaṅgā ay bumubuhos na tila isang agos ng buhangin, gayon din ang pag-ulan para kay Vāsava (Indra).

Verse 30

शक्या गणयितुं लोके नत्वतीताः पितामहाः काले सततगे स्थैर्यं नास्ति तस्मात् क्रियां चरेत्

Sa mundong ito, maging ang mga ninunong pumanaw ay maaari pang bilangin; ngunit sa Panahon (kāla) na walang tigil ang pagdaloy, walang katatagan. Kaya nararapat na agad isagawa ang mga itinakdang gawaing panrelihiyon (kriyā).

Verse 31

देवत्वे यातनास्थाने प्रेतः श्राद्धं कृतं लभेत् नोपकुर्यान्नरः शोचन् प्रेतस्यात्मन एव वा

Maging ang yumao ay nakaabot sa kalagayang makalangit o nahulog sa pook ng pagdurusa, tinatanggap ng preta (kaluluwa ng yumao) ang isinagawang śrāddha. Kaya hindi dapat umiwas ang tao sa pagtupad ng kapaki-pakinabang na ritong ito dahil sa pagdadalamhati—para sa yumao man o para sa sarili.

Verse 32

भृग्वग्निपाशकाम्भोभिर्मृतानामात्मघातिनां पतितानां च नाशौचं विद्युच्छस्त्रहताश् च ये

Para sa mga namatay dahil sa pagkahulog mula sa mataas, dahil sa apoy, dahil sa pagkakasakal sa lubid, o dahil sa tubig; para sa mga nagpakamatay; para sa mga nalugmok o itinakwil (patita); at para sa mga napatay ng kidlat o ng sandata—walang nāśauca, ang karumihang dulot ng kamatayan sa pamilya.

Verse 33

यतिब्रतिब्रह्मचारिनृपकारुकदीक्षिताः राजाज्ञाकारिणो ये च स्नायाद्वै प्रेतगाम्यपि

Ang mga yati (ascetic), tagapag-ingat ng vrata (panatang disiplina), brahmacārin (mag-aaral na selibat), mga hari, mga artesano, at mga dīkṣita (naitalagang inisyado), at pati yaong kumikilos ayon sa utos ng hari—ay dapat talagang maligo. Maging ang pupunta sa ritwal para sa yumao ay dapat maligo.

Verse 34

मैथुने कटधूमे च सद्यः स्नानं विधीयते द्विजं न निर्हरेत् प्रेतं शूद्रेण तु कथञ्चन

Pagkatapos ng pakikipagtalik at pagkatapos maexpose sa usok ng punerarya, iniuutos ang agarang pagligo. At ang isang Śūdra ay hindi dapat, sa anumang pagkakataon, magbuhat, mag-alis, o humawak sa bangkay (preta) ng isang dvija (dalawang-beses na isinilang).

Verse 35

न च शूद्रं द्विजेनापि तयोर्दोषो हि जायते अनाथविप्रप्रेतस्य वहनात् स्वरगलोकभाक्

Huwag iwasan ang isang Śūdra kahit ng isang dvija; sapagkat walang kasalanang lilitaw sa alinman. Ang nagbubuhat ng bangkay ng isang Brāhmaṇa na namatay na walang tagapangalaga ay nagkakamit ng bahagi sa mga daigdig na makalangit.

Verse 36

कार्यमेव तथा भवेदिति छ , ङ , ञ च कार्यमेतत्तथा भवेदिति झ राजाज्ञाकारका इति ट न निर्दहेदिति ख तयोर्दोषो ऽभिजायते इति ङ सङ्ग्रामे जयमाप्नोति प्रेते ऽनाथे च काष्ठदः सङ्कल्प्य बान्धवं प्रेतमपसव्येन तां चितिं

“Dapat ngang gawin nang eksakto sa gayon,” ayon sa mga awtoridad. “Ang gawaing ito ay dapat isagawa nang gayon din.” Kabilang din ang mga kumikilos sa utos ng hari. Huwag magsunog ng bangkay nang di-wasto/di-pinahihintulutan; kung hindi, lilitaw ang sala sa magkabilang panig. Ang nagbibigay ng kahoy para sa pagsusunog ng patay na walang kamag-anak ay nagkakamit ng tagumpay sa digmaan; sa pag-aampon sa isip sa yumao bilang kaanak, lumapit siya sa pyre na suot ang sagradong sinulid nang pabaligtad (apasavya).

Verse 37

परिक्रम्य ततः स्नानं कुर्युः सर्वे सवाससः प्रेताय च तथा दद्युस्त्रींस्त्रींश् चैवोदकाञ्जलीन्

Pagkatapos libutin ang pook ng ritwal, ang lahat ay maligo habang suot pa ang kanilang kasuotan; at gayundin ay maghandog sa preta ng tig-tatlo at tig-tatlong dakot ng tubig bilang añjali.

Verse 38

द्वार्यश्मनि पदं दत्वा प्रविशेयुस् तथा गृहं अक्षतान्निक्षिपेद्वह्नौ निम्बपत्रं विदश्य च

Ipatong ang paa sa batong pasukan sa pintuan at saka pumasok sa bahay. Ihulog sa apoy ang mga butil ng bigas na buo (akṣata), at nguyain din ang isang dahon ng neem.

Verse 39

पृथक् शयीरन् भूमौ च क्रीतलब्धाशनो भवेत् एकः पिण्दो दशाहे तु श्मश्रुकर्मकरः शुचिः

Dapat siyang matulog nang hiwalay at sa lupa, at mamuhay lamang sa pagkaing nabili. Sa loob ng sampung araw, isang piṇḍa lamang ang kunin; at matapos isagawa ang ritwal ng pag-aahit/pagkakalbo (śmaśru-karman), siya ay nagiging malinis sa ritwal.

Verse 40

सिद्धार्थकैस्तिलैर् विद्वान् मज्जेद्वासोपरं दधत् अजातदन्ते तनये शिशौ गर्भस्रुते तथा

Ang marunong ay nararapat maligo sa pamamagitan ng paglubog ng katawan, kasama ang puting buto ng mustasa (siddhārthaka) at linga (tila), at saka magsuot ng malinis na pang-itaas; gayundin sa kaso ng batang lalaking hindi pa tumutubo ang ngipin, sanggol, at sa pagkalaglag ng dinadala (paglabas ng sinapupunan).

Verse 41

कार्यो नैवाग्निसंस्कारो नैव चास्योदकक्रिया चतुर्थे च दिनेकार्यस् तथास्थ्नां चैव सञ्चयः

Hindi na dapat isagawa ang karagdagang ritwal ng apoy (agni-saṃskāra, pagsusunog), ni ang ritwal ng tubig (udaka-kriyā, pag-aalay ng tubig) para sa kanya; sa halip, sa ikaapat na araw ay gawin ang pagtitipon ng mga buto.

Verse 42

अस्थिसञ्चयनादूर्ध्वमङ्गस्पर्शो विधीयते

Pagkaraan ng pagtitipon ng mga buto, itinatakda na ang paghipo sa katawan (ibig sabihin, ang muling pagpapahintulot sa pisikal na pagdikit) ay maaari na ayon sa tuntunin.