Adhyaya 212

Mula sa talaan ng mga handog sa naunang kabanata, inilahad ni Panginoong Agni ang isang masinop na paliwanag ng kāmya-dāna—mga panatang handog na nagbibigay ng tiyak na layon—na nakaugat sa tuloy-tuloy na pagsamba buwan-buwan at nagtatapos sa dakilang ritwal sa dulo ng taon. Ipinapaliwanag niya ang mga alay ayon sa buwan (may ilan na anyong pigurin mula sa masa) at ang ipinangakong bunga, saka ipinakikilala ang ubod na Meru-vrata: labindalawang ulit na Meru-dāna sa buwan ng Kārttika na nagkakaloob ng bhukti at mukti. Nagiging manwal ito ng pag-anyo ng ritwal: itinatayo ang Meru sa antas-antasing sukat at mahahalagang sangkap, iniluluklok sa loob ng diyagramang lotus na may Brahmā–Viṣṇu–Īśa sa gitnang aksis, at pinalilibutan ng mga bundok na may pangalan ayon sa pagkakasunod ng mga direksiyon. Itinatakda ni Agni ang mga tuntunin ng pag-aalay (mga mantra, pagbanggit ng gotra sa pagdodonasyon, pag-iwas sa pandarayang salapi), ang mapalad na panahon (saṅkrānti, ayana, mga eklipse), at ang iba’t ibang anyo ng Meru (ginto, pilak, kabayo, baka, tela, ghee, butil, linga, khaṇḍa-meru). Tinatapos ang ritwal sa mga himno na kumikilala sa Meru bilang anyo ni Viṣṇu at sa debosyonal na nivedana para sa kadalisayan, pag-angat ng angkan, mga daigdig sa langit, at huling paglapit kay Hari.