Adhyaya 210

Mula sa naunang kabanata tungkol sa mga kahulugan ng dāna, inilahad ni Panginoong Agni ang isang maayos na paliwanag ng Mahādāna, na binibigyang-diin ang kanonikong hanay ng labing-anim na “dakilang handog,” na nagsisimula sa Tulāpuruṣa at Hiraṇyagarbha. Ipinapabilang niya ang mga sagisag na pag-aalay: mga modelong kosmiko (Brahmāṇḍa), mga simbolong tumutupad ng hangarin (Kalpavṛkṣa/Kalpalatā), malalaking paglilipat-yaman (go-sahasra), at mga ginawang anyong ginto gaya ng Kāmadhenu, kabayo, at karwahe, hanggang sa mga ritwal na handog tulad ng Viśvacakra at modelo ng pitong karagatan. Pagkaraan, itinatakda ang Meru-dāna bilang “handog-bundok” (butil, asin, jaggery, ginto, linga, bulak, ghee, pilak, asukal), na may antas ayon sa tiyak na sukat (droṇa, bhāra, pala, tulā) at isinasagawa sa maṇḍapa at maṇḍala matapos ang pagsamba sa mga diyos, bago ang pinal na paglipat sa karapat-dapat na brāhmaṇa. Sumunod, inilalarawan ni Agni ang sampung dhenū-dāna (hal. guḍa-, ghṛta-, tila-, jala-, kṣīra-, madhu-dhenū), kasama ang tuntunin ng pagbuo (palayok laban sa bunton), oryentasyon (baka nakaharap sa silangan, mga paa nakatuon sa hilaga), at masusing ikonograpiya ng guḍa-dhenū (materyales, kulay, palamuti). Tinatatakan ang ritwal ng mga mantra kay Lakṣmī, na kinikilala ang diyosang anyong-baka bilang Svāhā/Svadhā at mga kapangyarihang kosmiko, saka pormal na inihahandog ang kaloob. Sa wakas, binabanggit ang mga bunga: gantimpalang makalangit, pag-angat ng angkan sa pamamagitan ng bakang Kapilā, at ang Vaitaraṇī na handog-baka sa oras ng kamatayan bilang tulong sa pagdaan sa tarangkahan ni Yama—inuugnay ang katumpakan ng ritwal sa katiyakan ng kaligtasang espirituwal.