Adhyaya 209

Ang pamagat ng kabanatang ito ay nagsisilbing pansamantalang rubrik na nagmamarka ng pagliko ng aral tungo sa pagtuturo na estilo ng dāna-śāstra. Binabanggit ng teksto ang mga baryanteng resensiyonal sa subpamagat (mga pagbasa na nagbibigay-diin sa “mabuting kapalaran,” na ipinares alinman sa “mabuting dalawang pakinabang” o sa “tamang pagkaunawa”). Sa ensiklopedikong paraan ng Agni Purana, ang ganitong mga pamagat ay madalas na hudyat ng paglipat mula sa papuring tematikal tungo sa depinisyong pangpamamaraan. Dito, inihahanda ang mambabasa para sa pormal na pag-uuri ng kawanggawa—iṣṭa at pūrta—sa susunod na kabanata, sa pamamagitan ng paglalagay ng talakayan sa disiplinadong balangkas ng pagpapakahulugan: ang dāna ay hindi basta pagdaragdag ng mga gawa nang walang pag-iingat, kundi dharma na may tuntunin; ang bunga nito’y nakasalalay sa wastong pagsasama ng lugar, panahon, tatanggap, at layon. Kaya ang kabanatang ito ay isang “tuldok-indeks” sa antas ng Dana-mahatmya, na iniaayon ang debosyonal na śraddhā sa katumpakang ayon sa śāstra.