Adhyaya 335

Ipinagpapatuloy ang kurikulum na nakatuon sa chandas matapos ang talakayan sa prastāra, iniharap ni Panginoong Agni ang Śikṣā bilang pundasyong ponetiko ng mantra, metro, at wastong pagpapasa ng tradisyon. Binilang niya ang imbentaryo ng mga tunog (varṇa-saṅkhyā), inihiwalay ang mga patinig at mga pangkat ng katinig, at isinama ang mga pantulong na tunog gaya ng anusvāra, visarga, ayogavāha. Iniuugnay ng kabanata ang paglikha ng pananalita sa panloob na pisyolohiya—isip, panloob na apoy, at hiningang-buhay—upang ipakita kung paanong ang tunog ay nagiging makahulugang pagbigkas. Inuuri ni Agni ang mga ponema ayon sa diin/tono, haba, lugar at pagsisikap ng pagbigkas, at inililista ang pangunahing pook ng artikulasyon: dibdib, lalamunan, ulo, ugat ng dila, ngipin, ilong, labi, ngalangala. Mariing diin ang pamantayan: ang maling pagbigkas ay nakapipinsala sa espiritu at walang bisa sa ritwal, samantalang ang tamang intonasyon at malinaw na bigkas ay mapalad at nakapag-aangat. Nagtatapos ito sa mga pangunahing kategorya ng śikṣā—udātta/anudātta/svarita; hrasva/dīrgha/pluta; at mga pangkat batay sa pagdikit aspṛṣṭa, īṣat-spṛṣṭa, spṛṣṭa—na naglalagay sa ponetika bilang teknolohiyang dharmiko na nag-iingat sa bhakti at pag-aaral ng śāstra.